Η “δημοκρατία” του Ισραήλ παράγει εγκληματίες και ανοίγει σαμπάνιες…

Το Ισραήλ αυτοδιαφημίζεται σαν «η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή». Έτσι την αποκαλούν και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της, οι πάντα πρόθυμοι να δικαιολογήσουν τα εγκλήματά της, διεθνή και εγχώρια.

Τυπικά έτσι είναι. Έχει Κοινοβούλιο, δηλαδή κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Έχει δικαστήρια. Έχει μέσα ενημέρωσης- και αντιπολιτευόμενα.

Ταυτόχρονα, όμως, έχει πρωθυπουργό διπλά εγκληματία. Εσωτερικά είναι κατηγορούμενος για υπόθεση διαφθοράς και περιμένει να του απονεμηθεί χάρη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Άσε που υπάρχουν φρικτές υποψίες-πλήθος οι εκτιμήσεις ότι όσα κάνει στα πολεμικά πεδία είναι ακριβώς για να αποφύγει τη δίκη και την καταδίκη. Και γι’ αυτά που κάνει εκεί-γενοκτονία στη Γάζα- έχει χαρακτηρισθεί διεθνώς ως εγκληματίας πολέμου.

Είναι, φυσικό, λοιπόν, ο στρατός που έχει υπό τις διαταγές του ένας τέτοιος πρωθυπουργός να καταφεύγει σε ασύμμετρες αντιδράσεις, δηλαδή να διαπράττει εγκλήματα πολέμου, τα οποία κατά καιρούς έχουν αποδοκιμάσει ο ΟΗΕ, ακόμα και φιλικά και συμμαχικά προς το Ισραήλ κράτη. Πρόκειται, φυσικά, για τυπικές και υποκριτικές αντιδράσεις χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Ακόμα και η συμμετοχή του στο πανηγυράκι της Γιουροβίζιον δεν ανεστάλη και οι ομάδες του συμμετέχουν κανονικά στις παγκόσμιες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Πλήρης ανοχή, δηλαδή, σε μια χώρα που διαπράττει εγκλήματα πολέμου στο εξωτερικό και «θεσμικά» εγκλήματα στο εσωτερικό της. Τελευταίο τέτοιο «κατόρθωμα» είναι η απόφαση της πλειοψηφίας της Βουλής-δηλαδή του Νετανιάχου και των ακροδεξιών και φανατικών θρησκευτικών συμμάχων του- να ψηφίσουν ένα νόμο-έκτρωμα για χώρα που διατηρεί ακόμη ψήγματα από το δίκαιο και την έννοια της ισότητας των πολιτών της απέναντι στους νόμους.

Το Κοινοβούλιο του Ισραήλ επανέφερε τη θανατική ποινή, η οποία είχε καταργηθεί από τη δεκαετία του’50. Αλλά δεν την επανέφερε για όλους. Μόνο για τους Παλαιστινίους που θα καταδικαστούν για «τρομοκρατικές πράξεις» από στρατιωτικά δικαστήρια. Η απόφαση θα λαμβάνεται με απλή πλειοψηφία και ο μελλοθάνατος δεν θα έχει δικαίωμα έφεσης (για ζήτημα ζωής και θανάτου!). Αντίθετα, οι Ισραηλινοί πολίτες, που θα καταδικαστούν (από πολιτικά δικαστήρια αυτοί…) δεν θα απαγχονιστούν υποχρεωτικά, όπως οι (θεωρούμενοι, προφανώς… δεύτερης κατηγορίας) κάτοικοι της Δυτικής Όχθης.

Τι θυμίζουν αυτά; Τα χαρακτηριστικά κρατών-απαρτχάιντ της Αφρικής, τα οποία διαχώριζαν τους πολίτες τους και αποφάσιζαν με ρατσιστικά κριτήρια για τις ζωές και τις περιουσίες τους. Το επισήμαναν ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Σάντσεθ, ο μόνος θαρραλέος που δεν μασάει τα λόγια του και εκνευρίζει τον υπερατλαντικό σερίφη.

Ο νόμος αυτός, λοιπόν, που πέρασε-ας το τονίσουμε- από το Κοινοβούλιο κατατάσσει το Ισραήλ σε αυτά τα κράτη-απαρτχάιντ σκοτεινού παρελθόντος, που περιφρονεί κάθε έννοια δικαίου(καλά το διεθνές έχει γίνει κουρέλι)- και εσωτερικού δικαίου.

Είναι τέτοια η αποκτηνωμένη ευφορία των εμπνευστών του που ο υπουργός Άμυνας πήγε να…ανοίξει σαμπάνιες για να το γιορτάσει!

Ακόμα και οι κυβερνήσεις των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών χωρών τα καταδίκασαν αυτά, ακόμα και η συνήθως υπνώττουσα Ευρωπαϊκή Ένωση ψέλλισε κάτι χλιαρό. Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση σιωπά αιδημόνως. Κάτι σαν «περιμένουμε την ευρωπαϊκή αντίδραση» ψέλλισε η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών. Ο υπουργός και ο πρωθυπουργός μια ευρωπαϊκής χώρας δεν βλέπουν. Είναι απασχολημένοι μόνο με την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων με ηγέτες άλλων καθεστώτων του Κόλπου, τα οποία… σφύζουν από δημοκρατικές ελευθερίες και δεν καταπιέζουν τους πολίτες τους και ιδιαίτερα τις γυναίκες, όπως κάνει (μόνο…) το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν.

Υποκρισία στο έπακρο. Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική διεθνής αντίδραση σε τέτοιες αποφάσεις. Υπάρχουν διαμαρτυρίες εντός του Ισραήλ από την αντιπολίτευση, από προοδευτικές οργανώσεις, από μέσα ενημέρωσης. Αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Μια τρομοκρατική συμμαχία υπό τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου επιβάλλει και πρόσθετες εγκληματικές αποφάσεις.

Αυτό είναι το αδιέξοδο. Μια χώρα τύποις δημοκρατία μεταβάλλεται σε κράτος όπου ψηφίζονται νόμοι με εγκληματικό υπόβαθρο.

Οι εγχώριοι Πλεύρηδες μπορεί- κι αυτοί- να ανοίξουν σαμπάνιες…