Πάνος Ρούτσι: Σήμερα θα σβήναμε τα κεράκια του Ντένις αλλά ήμουν στο νεκροταφείο
Διαβάζεται σε 3'
Σε εκδήλωση με θέμα τις εξελίξεις στη δίκη για τα Τέμπη, ο Πάνος Ρούτσι είπε πως σήμερα ήταν τα γενέθλια του γιου του, Ντένις, και επανέλαβε ότι δεν θα σταματήσει τον αγώνα του μέχρι οι υπαίτιοι για την τραγωδία να καταδικαστούν.
- 08 Απριλίου 2026 22:47
Συνέντευξη Τύπου, με θέμα τις εξελίξεις στη δίκη για τα Τέμπη, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
Στην εκδήλωση έδωσαν το «παρών», η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, καθώς και οι οικογένειες που εκπροσωπούν, των αδικοχαμένων Ντένις Ρούτσι, Αναστασίας Παπαγγελή, Έλενας Δουρμίκα και του τραυματία Αθ. Γεωργούση.
Η εκδήλωση ξεκίνησε κατά τις 15:30, όμως ο Πάνος Ρούτσι κατέφθασε με μεγάλη καθυστέρηση. Όταν πήρε τον λόγο, ήταν εμφανώς σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση καθώς σήμερα, 8 Απριλίου, ήταν τα γενέθλια του γιου του, Ντένις. Όπως έγινε αργότερα γνωστό, ο κ. Ρούτσι ήταν αρκετές ώρες στο νεκροταφείο σήμερα και αυτός ήταν ο λόγος της καθυστέρησης.
“Ντένις, αν με ακούς, σε αγαπάμε πολύ”
Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε λέγοντας ότι «έχω δύο μέρες να κοιμηθώ. Έχω δύο μέρες που προσπαθώ να βρω μια δικαιολογία σε όλο αυτό που γίνεται. Σήμερα, όπως είπε η γυναίκα μου, ο γιος μου θα έκλεινε τα 26. Θα σβήναμε τα χεράκια του. Θα γελάγαμε. Θα έτρωγε ο Ντένις την τούρτα, έτσι όπως πάντα με το κουτάλι. Κατευθείαν από την τούρτα. Αλλά εγώ σήμερα ήμουν στο νεκροταφείο από το πρωί. Μέχρι την ώρα που ήρθα εδώ του έκανα παρέα. Όπως μου κάνει κι αυτός παρέα τη νύχτα».
Ο κ. Ρούτσι συνέχισε δίνοντας τη δέσμευση ότι δεν θα σταματήσει τον αγώνα του μέχρι οι υπαίτιοι για την τραγωδία των Τεμπών να καταδικαστούν:
«Εγώ δεν θα πω τι έκανε αυτή η κυβέρνηση. Τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρουν πολύ καλά όλοι τι κάνανε.
Εγώ θα σταθώ σε αυτό που έχω υποσχεθεί στο παιδί μου. Όποιοι κι αν είναι αυτοί, εγώ δεν θα σταματήσω όσο αναπνέω, μαζί με τους δικηγόρους, με τους συγγενείς, μαζί με τον κόσμο, να τους κυνηγάμε, όποιοι κι αν είναι, όσο ψηλά και να φτάνουν, θα πάνε εκεί που αξίζουν: στη φυλακή. Εκεί που αξίζουν. Γιατί ήτανε νέα παιδιά τα πιο πολλά. Και δεν είναι μόνο αυτά που φύγανε. Είναι και οι τραυματίες που τραβάνε μαρτύριο. Θέλω πάρα πολύ να πω στον κόσμο ένα μεγάλο ευχαριστώ, που είναι δίπλα μας αυτά τα τρία χρόνια. Και Ντένις, άμα με ακούς εκεί ψηλά, σε αγαπάμε πολύ. Είμαστε εδώ όλοι μαζί και δεν θα σταματήσουμε ποτέ. Ποτέ όμως»
