Η απίστευτη αφέλεια του Τραμπ: Η Τεχεράνη δεν ήταν, τελικά, Καράκας…

Μπορεί η “επιτυχία” της απαγωγής Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου να οδήγησε τον Ντόναλντ Τραμπ στην απόφαση να χτυπήσει άμεσα και το Ιράν προσδοκώντας το ίδιο “επιτυχημένο” αποτέλεσμα; Για έναν άνθρωπο όπως ο τωρινός πρόεδρος των ΗΠΑ όλα είναι πιθανά, ακόμα και τέτοιες επιδερμικές προσεγγίσεις για την εξωτερική πολιτική της χώρας του.

Σύμφωνα με όσα εκμυστηρεύτηκε ένας Αμερικανός βετεράνος στρατιωτικός και πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στον Παναμά στον Guardian, ο Τραμπ φαίνεται ότι μέθυσε από το κρασί της “νίκης” του στη Βενεζουέλα, γι’ αυτό και δεν σκέφτηκε παραπάνω να δράσει “δυναμικά” και στο Ιράν πιστεύοντας ότι η κατάληξη θα ήταν η ίδια. Συνέκρινε δηλαδή τη Βενεζουέλα και το Ιράν και συμπέρανε ότι είναι “ίδια” μεγέθη στο διεθνές τους εκτόπισμα.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στον κυνισμό που τον διακρίνει, ο Τραμπ έκανε με σχετική ευκολία τη “δουλειά” στο Καράκας. Αφού, φυσικά, καταπάτησε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου προχώρησε, με μία καταδρομική επιχείρηση, στην απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, στη μεταφορά του στις ΗΠΑ και κατ’ επέκταση στη συνθηκολόγηση της Βενεζουέλας. Στην επιχείρηση σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100 Βενεζουελάνοι και Κουβανοί στρατιώτες. Αλλά αυτά για τον Τραμπ θεωρούνται παράπλευρες, “δευτερεύουσες” απώλειες.

Μετά το πέρας της επιχείρησης, ο Τραμπ φούσκωνε από υπερηφάνια σαν το παγώνι. “Αυτή ήταν μια από τις πιο εκπληκτικές, αποτελεσματικές και ισχυρές επιδείξεις αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος και ικανότητας στην αμερικανική ιστορία. Εχουμε τον πιο ισχυρό στρατό στον πλανήτη” καυχήθηκε ο Αμερικανός μεγιστάνας ο οποίος κάπου εκεί άρχισε να κάνει όνειρα εύκολης επικράτησης και στο Ιράν.

Βενεζουέλα όπως Κούβα και Ιράν

O Tζον Φίλι, ο βετεράνος Αμερικανός στρατιωτικός για τον οποίο σας μιλήσαμε παραπάνω, είναι κάτι παραπάνω από σαφής: “Μετά την επίθεση στη Βενεζουέλα, ο Τραμπ πίστεψε ότι θα μπορούσε να έχει έναν μικρό, θαυμάσιο πόλεμο δύο εβδομάδων στο Ιράν. Και έτσι έδωσε το πράσινο φως. Και δεν αποκλείεται ο ίδιος λαθεμένος υπολογισμός να γίνει και στην περίπτωση της Κούβας”.

Το γιατί η Βενεζουέλα δεν έχει το ίδιο “ειδικό βάρος” με το Ιράν και με την Κούβα είναι πολύ εύκολο να εξηγηθεί όπως πιστεύει ο Φίλι. “Μιλάμε για καθεστώτα 50 και 70 ετών αντίστοιχα. Εχουν παγιώσει την κυριαρχία τους, έχουν εκπαιδεύσει τις μάζες. Η Βενεζουέλα δεν είναι μία τέτοια περίπτωση, προσομοιάζει περισσότερο με μία εγκληματική μαφία που εδραίωσε τη θέση της μόλις την τελευταία δεκαετία. Αλλά η αμερικανική κυβέρνηση είναι τόσο κοντόφθαλμη που μπορεί να πίστευε ότι απλώς θα μπούμε στο Ιράν”.

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και ο Τόμας Σάνον, ειδικός σε θέματα Βενεζουέλας και πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη Βραζιλία, υπεύθυνος για την πολιτική της χώρας του στη Λατινική Αμερική επί ημερών Τζορτζ Μπους του νεότερου. “Ναι μεν ο Τραμπ δεν πίστευε ότι μπορούσε να εισβάλλει στην Τεχεράνη και να συλλάβει τον Ανώτατο Ηγέτη, είχε όμως στο μυαλό του ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποί θα σκότωνε όσο πιο πολλά σημαντικά στελέχη μπορούσε και ότι αυτή η επιχείρηση θα είχε τον ίδιο αντίκτυπο μ’ αυτή του Καράκας. Και πίστευε επίσης ότι θα έβρισκε έναν “πρόθυμο” για την επόμενη μέρα όπως η πρόεδρος Ροντρίγκες”.

Αφέλεια; Υπερτίμηση δυνάμεων και άγνοια της κατάστασης στο πεδίο; Λαθεμένη εκτίμηση; Ισως, όλα αυτά μαζί. Το ζήτημα είναι ότι ο Τραμπ πίστεψε ότι μπορεί να κάνει “παρέλαση” στο Ιράν και να τελειώνει στα γρήγορα με το καθεστώς.Επεσε έξω, όπως αποδείχθηκε. Αλλά, σύμφωνα με όσα γίνονται γνωστά από τις ΗΠΑ, όχι μόνο δεν αποθαρρύνθηκε αλλά ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο (ή κάτι παρόμοιο) στην Κούβα. Κοινώς, δεν μαθαίνει από τα λάθη ή τις αστοχίες του αλλά απλώς επιμένει. Δεν το λες και ιδιαίτερα ευφυές αυτό…