Αποκλειστικό: Ο Μαζωνάκης ως άγγελος-στρατιώτης στο νέο videoclip της Εύης Καλογηροπούλου

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκει εδώ και χρόνια σε μια κατηγορία καλλιτεχνών που λειτουργούν με δικούς τους κανόνες. Η παρουσία του έχει εδώ και χρόνια κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Μια φιγούρα της νύχτας που μεταμορφώνεται διαρκώς μέσα στον χρόνο, κρατώντας ταυτόχρονα κάτι βαθιά λαϊκό και υπόγεια θεατρικό.

Το νέο του τραγούδι «Επιπτώσεις» κυκλοφόρησε από την Panik Records ανήμερα των γενεθλίων του, στις 4 Μαρτίου, και από την πρώτη στιγμή έμοιαζε σαν τραγούδι που ζητούσε δυνατές εικόνες για να βρει τη δική του σκοτεινή μυθολογία.. Το videoclip που ετοίμασε μαζί με τη γνωστή σκηνοθέτιδα Εύη Καλογηροπούλου, κυκλοφορεί από την Panik Records και ανεβαίνει στο YouTube την Τρίτη 26 Μαΐου.

Στα πρώτα αποκλειστικά πλάνα που εξασφαλίσαμε βλέπουμε έναν κόσμο που μοιάζει να κινείται ανάμεσα σε λαϊκό παραμύθι, θρησκευτική παραβολή και σύγχρονο ελληνικό σινεμά. Ο Μαζωνάκης μέσα σε ένα καφενείο, κάνει πρόποση σε ένα παραδοσιακό τραπέζι, γίνεται στρατιώτης με φτερά αγγέλου και στέκει αγέρωχος, ανέγγιχτος από τη φθορά. Οι εικόνες κουβαλούν κάτι από παλιά αγιογραφία, κάτι από μεταπολεμικό ελληνικό κάδρο και κάτι από το σκοτεινό, παράξενο σύμπαν της Καλογηροπούλου.

Το αποτέλεσμα μοιάζει με μικρού μήκους ταινία παρά με τυπικό μουσικό videoclip. Τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού υπογράφει ο Μιχάλης Κουινέλης (Stavento), ενώ την παραγωγή έκανε ο Κώστας Καλημέρης.

Γιώργος Μαζωνάκης –
Δες το αποκλειστικό απόσπασμα από το βιντεοκλιπ «Επιπτώσεις»

Σε κάποιο σημείο του βιντεοκλίπ τον βλέπουμε να κάθεται σε ένα καφενείο φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα του Ολυμπιακού, με την ευχή να κατακτήσει η ομάδα του την Euroleague κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Κάτι που έγινε! Στα αποκλειστικά πλάνα τον βλέπουμε σαν στρατιώτη με φτερά αγγέλου, μια συμβολική δυνατή εικόνα. Κατόπιν ένα φίδι κάνει την εμφάνισή του!

Πίσω από την κάμερα βρίσκεται η Εύη Καλογηροπούλου, μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, η οποία μετά τον «Θρόνο του Ξέρξη» επιστρέφει στη συνεργασία της με τον Γιώργο Μαζωνάκη αντιμετωπίζοντας το video clip σαν χώρο αυθεντικής κινηματογραφικής αφήγησης και όχι σαν απλή συνοδευτική εικόνα ενός τραγουδιού.

Εύη Καλογηροπούλου: “Στον Γιώργο με γοητεύει ότι είναι ένας άνθρωπος με πολλές πλευρές, αληθινός”

Η Εύη Καλογηροπούλου ανήκει στη νέα γενιά Ελλήνων δημιουργών που χρησιμοποιούν τη γλώσσα του σινεμά με έντονα εικαστικό και σχεδόν μυθολογικό τρόπο. Σκηνοθέτρια και εικαστική καλλιτέχνις, με σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στο Royal College of Art του Λονδίνου, έχει συνδέσει το όνομά της με ένα κινηματογραφικό σύμπαν γεμάτο σώματα, τελετουργίες, γυναικείες μορφές, μετα-αποκαλυπτικά τοπία και υπόγειες αναφορές στην ελληνική μυθολογία.

«Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε μέσω της Αφροδίτης Παναγιωτάκου, όταν το 2022 μας είπε να συνεργαστούμε για μια μικρού μήκους ταινία. Έτσι κάναμε τον “Θρόνο του Ξέρξη”, που πήγε στο φεστιβάλ των Καννών στην Semaine de la Critique», λέει η σκηνοθέτις στο NEWS 24/7.

Η Εύη Καλογηροπούλου μιλά για εκείνη τη γνωριμία σαν μια δημιουργική σύμπτωση που εξελίχθηκε γρήγορα σε βαθιά καλλιτεχνική σχέση: «Η Αφροδίτη (Παναγιωτάκου) έχει έναν τρόπο μαγικό να ενώνει ανθρώπους. Να σκέφτεται πώς ταιριάζουν και πώς θα μπορούσαν να συνεργαστούν. Με τον Γιώργο από την πρώτη στιγμή ταιριάξαμε. Ήταν σαν έρωτας με την πρώτη ματιά. Θα έλεγα “ναι” σε οποιαδήποτε συνεργασία με τον Γιώργο, όχι μόνο σε αυτό το βιντεοκλίπ. Έχουμε χτίσει μια σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης, μια φιλία μέσα στα χρόνια, και οι συνεργασίες μας προκύπτουν πάντα αβίαστα».

Αυτή η οικειότητα φαίνεται έντονα μέσα στο ίδιο το clip. Η κάμερα πλησιάζει τον Γιώργο Μαζωνάκη με τρόπο σχεδόν βιωματικό. Τα πλάνα τον δείχνουν πότε σαν λαϊκό είδωλο και πότε σαν ήρωα θρησκευτικής παραβολής, που περνά διαρκώς από τη φθορά στην αναγέννηση.

Η ίδια εξηγεί πως το concept ξεκίνησε ακριβώς από αυτή τη συνάντηση εικόνων και συμβόλων. «Το concept ήταν να χρησιμοποιήσω από την ιστορία της τέχνης διάφορες αποτυπώσεις από τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, θρησκευτικές ή μη, και να τις ενώσω με πιο σύγχρονες εικόνες, μεταπολεμικές. Ο άντρας στο καφενείο, ο ποδοσφαιριστής, ο στρατιώτης. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και το παρελθόν του Γιώργου, η καταγωγή του από τον Πειραιά. Στην ουσία βλέπουμε έναν άνθρωπο που διαρκώς μοιάζει να πεθαίνει και να ξαναγεννιέται. Άλλοτε του προσφέρεται ένα μήλο, άλλοτε δηλητήριο, άλλοτε δέχεται βέλη. Το βασικό concept είναι ότι φτάνει συνεχώς κοντά στον θάνατο, αλλά τελικά δεν πεθαίνει ποτέ».

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι η Εύη Καλογηροπούλου αντιμετωπίζει τον Γιώργο Μαζωνάκη σαν κινηματογραφικό πρόσωπο και όχι σαν τραγουδιστή που απλώς ποζάρει μπροστά στον φακό. Τον κινηματογραφεί σαν φιγούρα γεμάτη αντιφάσεις. Λαϊκός και αινιγματικός. Οικείος και σχεδόν μυθολογικός.

«Στον Γιώργο με γοητεύει ότι είναι ένας άνθρωπος με πολλές πλευρές, αληθινός, λαϊκός, γοητευτικός, που του αρέσει η τέχνη και η κλασική μουσική. Τον θεωρώ από τους πιο γοητευτικούς και σέξι Έλληνες καλλιτέχνες. Με γοητεύει η φωνή του, ο τρόπος που λέει τα τραγούδια και το βλέμμα του».

Στην ερώτηση αν κάποια σημεία του clip θα μπορούσαν να θεωρηθούν προκλητικά, μας εξηγεί ότι οι εικόνες αυτές ανήκουν περισσότερο στη γλώσσα της τέχνης και του σινεμά παρά στη λογική της πρόκλησης.

«Προκλητικές στιγμές; Δεν ξέρω. Για μένα δεν είναι κάτι προκλητικό γιατί είναι τέχνη. Αυτή η σκηνή με τα βέλη που τον χτυπάνε, που τον καρφώνουν είναι πολύ δυνατή… Μου αρέσουν αυτές οι εικόνες και κινηματογραφικά και στη ζωγραφική και στο σινεμά. Μου αρέσουν οι εικόνες που σου προκαλούν κάποιο συναίσθημα. Αυτό ήθελα να κάνω. Να προκαλέσω κάποιο συναίσθημα. Όχι να προκαλέσω για να προκαλέσω».

Σε μια εποχή όπου τα περισσότερα μουσικά video clips λειτουργούν σαν γρήγορο περιεχόμενο για ασταμάτητο scrolling, το βίντεο για τις  «Επιπτώσεις» μοιάζει να ακολουθεί αντίθετη διαδρομή. Χτίζει ατμόσφαιρα, αφήνει χώρο στις εικόνες και αντιμετωπίζει τη λαϊκή περσόνα του Μαζωνάκη σαν υλικό σύγχρονου ελληνικού σινεμά.

Η σκηνοθέτιδα πιστεύει ότι αυτή η αίσθηση γεννιέται κυρίως μέσα από την εμπιστοσύνη, και συνδέει αυτή τη συνεργασία με τη δική της κινηματογραφική διαδρομή

«Για να μπορέσεις να κάνεις ένα βιντεοκλίπ με κινηματογραφική ταυτότητα χρειάζεται μεγάλη εμπιστοσύνη ανάμεσα σε σένα και τον καλλιτέχνη. Νιώθω ότι ο Γιώργος μού έχει αυτή την εμπιστοσύνη και αυτό δίνει πραγματική ελευθερία στη δουλειά. Τα concepts τα χτίζουμε μαζί. Δεν είναι κάτι που φέρνω εγώ έτοιμο λέγοντας “αυτό θα γίνει”, ούτε κάτι που μου επιβάλλει εκείνος. Το συζητάμε και το εξελίσσουμε από κοινού.

Ο Γιώργος θέλει πάντα να μπαίνει στις λεπτομέρειες, αλλά με δημιουργικό τρόπο. Τον ενδιαφέρουν όλα χωρίς να λειτουργεί περιοριστικά. Είναι πολύ ελεύθερος άνθρωπος και αυτό κάνει τη συνεργασία πραγματικά χαρούμενη.

Επειδή προέρχομαι από τον κινηματογράφο, ξέρω πόσο δύσκολο είναι κάποιος να σου δώσει απόλυτη ελευθερία. Με τον Γιώργο αισθάνομαι ότι την έχω. Βλέπει πολύ σινεμά, αγαπά πραγματικά τον κινηματογράφο και γι’ αυτό η συνεργασία μας κυλά τόσο φυσικά. Τίποτα δεν μοιάζει πιεστικό ή δύσκολο».