Οι Γιαγκίνηδες και το ρεμπέτικο που ξαναγίνεται υπόθεση των νέων

Ο Σπύρος Ζήσης και ο Παναγιώτης Σικλαφίδης μοιάζουν να κουβαλούν το ρεμπέτικο με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό από τη νοσταλγική αναβίωση που βλέπουμε συχνά τα τελευταία χρόνια. Οι Γιαγκίνηδες δεν αντιμετωπίζουν αυτά τα τραγούδια σαν μουσειακά κομμάτια μιας άλλης εποχής, αλλά σαν ζωντανή μουσική που συνεχίζει να αλλάζει χέρια, παρέες και γενιές. Από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης όπου έπαιζαν για ώρες προσπαθώντας να κερδίσουν τον περαστικό, μέχρι τις μεγάλες σκηνές και τα κατάμεστα live, το δίδυμο κατάφερε να φέρει το ρεμπέτικο σε ένα εντελώς νέο κοινό, πολύ νεότερο ηλικιακά, χωρίς να χαθεί η αίσθηση της αυθεντικότητας και της λαϊκής του ρίζας.

Και οι δύο μιλούν με τον ίδιο ενθουσιασμό για την «επαναστατική φύση» του ρεμπέτικου, αλλά και για μια διαχρονικότητα που κάνει αυτά τα τραγούδια να μοιάζουν πάντα ζωντανά, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές. «Είναι μια μουσική που δεν θα βαρεθούμε ποτέ να παίζουμε και να μοιραζόμαστε με τον κόσμο», λένε χαρακτηριστικά.

Οι Γιαγκίνηδες επιστρέφουν στην Αθήνα για τη μεγαλύτερη συναυλία της διαδρομής τους μέχρι σήμερα. Την Τρίτη 7 Ιουλίου, η Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων μετατρέπεται στο «Γλέντι των Ονείρων μας», σε μια βραδιά με full band, special guests και τραγούδια που όλοι έχουμε χορέψει στα γλέντια στα χωριά μας. Με αφορμή αυτή τους την εμφάνιση μοιράζονται στις σκέψεις τους για το ρεμπέτικο που είναι μια … ευκαιρία διαφοροποίησης από τη μάζα της εποχής!

Οι Γιαγκίνηδες γεννήθηκαν στον δρόμο

Το όνομά τους μόνο τυχαίο δεν είναι. Η λέξη «γιαγκίνι» σημαίνει φωτιά και στα ρεμπέτικα χρησιμοποιείται συχνά σαν μεταφορά για την ερωτική κάψα, κάτι που οι ίδιοι αισθάνονται πως περιγράφει απόλυτα τον τρόπο με τον οποίο ζουν τη μουσική. Ο Σπύρος και ο Παναγιώτης μιλούν συνεχώς για «μεράκι», πάθος και ενέργεια, είτε περιγράφουν τις πρώτες ηχογραφήσεις τους, είτε τις συναυλίες όπου βλέπουν δεκαπεντάχρονους και ογδοντάχρονους να τραγουδούν μαζί το «Μπαξέ Τσιφλίκι». Οι ίδιοι παραδέχονται πως οι Γιαγκίνηδες γεννήθηκαν ουσιαστικά στον δρόμο, εκεί όπου έμαθαν να παίζουν ασταμάτητα, να αντέχουν, να επιμένουν και να κρατούν τον κόσμο γύρω τους «ζωντανό» μόνο με μια κιθάρα, ένα μπουζούκι και τη δύναμη αυτών των τραγουδιών.

Βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους να “κολλάνε” με τα ρεμπέτικα. Τι πιστεύετε ότι βρίσκουν σήμερα σε αυτά τα τραγούδια; Και εσείς πώς συναντήσατε και αγαπήσατε αυτή τη μουσική;

Η αλήθεια είμαι πως όντως έχει ξεκινήσει ένα «ρεύμα» απο νέα παιδιά που όχι μόνο ακούνε, αλλα παίζουνε με τον δικό τους τρόπο ρεμπέτικα. Aυτό μας χαροποιεί ιδιαιτέρως και είναι τιμή μας που πολλά από αυτα τα νέα σχήματα μας έχουν ως «πρότυπο» και ανταλλάζουμε μαζί τους ιδέες και συμβουλές. Είναι πολύ προσωπικό το τι βρίσκει ο καθένας σε ένα είδος μουσικής. Eμείς πιστεύουμε ότι αυτήν την εποχή το ρεμπέτικο δίνει μια ευκαιρία για διαφοροποίηση από τη μάζα και τον σύγχρονο, πολύπλοκο ήχο, με μια αμεσότητα στον στίχο που παρόλο που μπορεί κάτι να εχει γραφτεί 80 χρόνια πριν, παραμένει επίκαιρο και μπορείς να ταυτιστείς. Νομίζω κάτι τέτοιο μας τράβηξε και εμάς και αγαπήσαμε τόσο έντονα το ρεμπέτικο και το παλιό λαϊκό.

Πόσο διαφορετικό είναι να παίζεις στο δρόμο, εκεί που πρέπει να κερδίσεις τον περαστικό μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, σε σχέση με μια μεγάλη σκηνή όπως η Τεχνόπολη; Τι αρετές αφήνει το να έχεις την εμπειρία του δρόμου;

Ο δρόμος για εμάς ήταν ένα «σχoλείο», εκεί μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε σαν μουσικοί, βρήκαμε τον ήχο μας και δημιουργήθηκε αυτό που λέμε σήμερα «Γιαγκίνηδες». Προφανώς η διαφορά από μία τεράστια σκήνη, στον δρόμο είναι μεγάλη. Στη συναυλία καλούμαστε να ψυχαγωγίσουμε ανθρώπους που έχουν έρθει προετοιμασμένοι και ξέρουν τι θα ακούσουν. Και μη ξεχνάμε και ότι καθόλη τη διάρκεια μιας συναυλίας ο κόσμος σε εμψυχώνει και σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Κατα κάποιον τρόπο σε μία συναυλία εμείς μεταφέρουμε ενέργεια στον κόσμο και ο κόσμο πισω σε εμάς. Στον δρόμο τα πράγματα είναι διαφορετικά, εκεί είσαι μόνος και πρέπει όποιον περνάει να τον κερδίσεις. Αρα πρέπει η ενέργεια να είναι στο 100% και τις 3 ώρες π.χ. αλλά χωρίς να ξέρεις αν θα πάρεις πίσω. Αυτό μας έχει μείνει απο τον δρόμο: η επιμονή και η ασταμάτητη ένταση και ενέργεια.

Το κοινό σας είναι «ζωντανό» και συμμετοχικό. Θυμάστε κάποιες βραδιές που να έχετε κατέβει από τη σκηνή και να είπατε μεταξύ σας «τι έγινε τώρα;»

Θυμόμαστε σίγουρα την πρώτη μας συναυλία στο Θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι, που πραγματικά δε πιστεύαμε οτι καταφέραμε να το «γεμίσουμε». Ήμασταν απλά δυο παιδιά με μια κιθάρα και ένα μπουζούκι που παίζαμε ρεμπέτικα σε ένα τεράστιο θέατρο και από κάτω να χορεύουν όλοι αστάματητα. Εκεί ήταν το πρώτο δείγμα ότι κάτι δημιουργείται και πρέπει να το κυνηγήσουμε!

Τα social media βοήθησαν πολύ να διαδοθεί η μουσική σας. Σας έχει τύχει ποτέ να συνειδητοποιήσετε ότι κάποιος γνώρισε τα ρεμπέτικα ή έμαθε ένα τραγούδι μέσα από ένα δικό σας βίντεο; 

Στην αρχή ειδικά, συνέβαινε πάρα πολύ συχνά αυτό και η αλήθεια είναι δεν μπορείς να πιστέψεις – όταν έχεις εμβαθύνει τόσο σε μία μουσική – κάποιος να μην ξέρει ας πούμε οτι ο «Κουταλιανός» είναι του Μάνου Λοΐζου. Αυτό μας τιμάει ιδιαίτερα και πιστεύουμε πως όντως ειδικά τα νέα παιδιά γνώρισαν μέσα απο εμάς το ρεμπέτικο. Προφανώς δεν λέμε οτι είμαστε οι ειδικοί και οι τέρμα ψαγμένοι σε αυτό, αλλά ανοίξαμε την «πύλη» για να μπορέσουν και αυτά τα παιδιά να ψαχτούν και να ανακαλύψουν το ρεμπέτικο και να προσφέρουν και αυτά με τον δικό τους τρόπο τη διάδοση και και τη διάσωση του.

Το «γλέντι» στα live σας μοιάζει καμιά φορά περισσότερο με ανάγκη παρά με διασκέδαση; Πιστεύετε ότι ο κόσμος σήμερα ψάχνει κάπου να ξεσπάσει… και οι συναυλίες τού δίνουν αυτή την ευκαιρία;

Ένα live εξυπηρετεί πολλές ανάγκες, άλλος θά έρθει επειδή θέλει να ακούσει όντως μουσική, άλλος επειδή θέλει να χορέψει, άλλος για να ξεχαστεί… Η αλήθεια είναι πως σαν γενιά διανύουμε μια αρκετά αγχωτική και πιεστική περίοδο. Οι εξελίξεις είναι τόσες πολλές που δεν τις προλαβαίνεις και καμιά φορά όντως το μόνο που θέλεις είναι να βρεθείς σε έναν χώρο με ωραίο κλίμα, ανθρώπους που τους ενώνει η αγάπη για την ίδια μουσική και να ξεδώσεις. Χαιρόμαστε που οι συναυλίες μας είναι ένα τέτοιος «χώρος».

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που μόλις ξεκινάτε να το παίζετε ξέρετε ότι θα χαθεί ο έλεγχος από κάτω; Τι πιστεύετε ότι ενώνει τόσο διαφορετικές γενιές μέσα σε ένα ρεμπέτικο γλέντι; 

Σίγουρα αυτό το τραγούδι δεν μπορεί να είναι άλλο παρα απο το «μπαξέ τσιφλίκι». Ο κόσμος στις συναυλίες μας τρελαίνεται να το ακούει και ξέρει πλέον πως αυτό το τραγούδι δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει ο χορός και το πραγματικό γλέντι. Είναι πράγματι μαγικό αν παρατηρήσει κανείς το κοινό στις συναυλίες μας. Υπάρχουν ηλικίες απο 15 έως 85 (χωρίς υπερβολή). Αυτό δείχνει τη διαχρονικότητα αυτών των τραγουδιών. Είναι η αγάπη για αυτά τα τραγούδια και η ανάγκη να ξανακουστούν, που ενώνει όλες αυτές τις γενιές.

Αν μπορούσατε να κρατήσετε μόνο μία εικόνα από όλα αυτά τα χρόνια στους δρόμους και στα live ποια θα ήταν;

Οι εικόνες και οι αναμνήσεις είναι πάρα πολλές για να μπορέσουμε να διαλέξουμε. Σίγουρα ξεχωρίζουμε την ευρωπαϊκή μας περιοδεία. Ήταν κάτι μαγικό, να μπορείς να ταξιδεύεις στο εξωτερικό χάρη στη μουσική που αγαπάς και υπηρετείς, αλλά να βλέπεις κιόλας ότι έχει απήχηση. Είδαμε πολύ ωραία μέρη γνωρίσαμε καταπληκτικούς ανθρώπους, που ενώ μέναμε σε διαφορετικές χώρες είχαμε τόσα κοινά και όσα χιλιόμετρα μας χωρίζανε άλλο τόσο μας ένωνε η αγάπη για την ελληνική μουσική. Αυτό είναι κάτι που ανυπομονούμε και σίγουρα θα ξανακάνουμε.

Ποια είναι τα όνειρα των Γιαγκίνηδων;

Δεν κάνουμε πολλά όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Προσπαθούμε να ζούμε τη στιγμή και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με τα τωρινά δεδομένα. Τις περισσότερες φορές βάζουμε έναν στόχο και πριν το καταλάβουμε τον έχουμε ήδη ξεπεράσει, οπότε προσπαθούμε να δίνουμε πάντα το 100% σε αυτό που κάνουμε και να ελπίζουμε για το καλύτερο. Σίγουρα – αυτήν την περίοδο – ο στόχος και το όνειρο μας είναι να κάνουμε τη μεγαλύτερη συναυλία μας στην Αθήνα στην Τεχνόπολη. Για αργότερα βλέπουμε…

Info

ΓΙΑΓΚΙΝΗΔΕΣ
Full Band
Το Γλέντι των Ονείρων μας
Τρίτη 7 Ιουλίου – Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Προπώληση εισιτηρίων: more.com

Οι πόρτες ανοίγουν: 19:00 | Ώρα έναρξης: 21:00

Μουσικοί επι σκηνής: Γιάννης Ταυλάς, Παναγιώτης Βραχιολίδης, Αποστόλης Παρασκευαΐδης.
Τεχνικός ήχου: Τάσος Τσομπάνης