ΕΛ.Α.Σ.: Προς ένα νέο κομματικό φαινόμενο

Με όσα δεδομένα έχουμε, μέχρι στιγμής, στη διάθεσή μας, μπορούμε με σχετική σιγουριά να ισχυριστούμε ότι το κόμμα Τσίπρα δεν έχει παρά ελάχιστη σχέση με τον παραδοσιακό τύπο κόμματος που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα (και στην Ευρώπη).

Ίσως το πλέον χαρακτηριστικό: Αρκετές ημέρες μετά την ανακοίνωση και την έκδοση της ιδρυτικής του διακήρυξης έχουμε από λίγες έως ελάχιστες πληροφορίες για τη διάρθρωσή του. Προς το παρόν όργανα δεν έχουν ανακοινωθεί (κάτι που αναμένεται να γίνει προσεχώς) και η πολιτική δουλειά γίνεται από ένα ανεπίσημο όργανο που βρίσκεται κοντά στον πρόεδρο και συνεργάζεται άμεσα μαζί του.

Κρίσιμο ερώτημα που θα παίξει “πολύ” στο δρόμο προς τις εκλογές: Είναι το νέο κόμμα αρχηγοκεντρικό; Η απάντηση είναι ναι. Κεντρική φιγούρα σ’ αυτό είναι ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος είχε και τη σχετική πρωτοβουλία. Δεν πρόκειται για τυχαία επιλογή ούτε προέκυψε κατά λάθος και στην πορεία. Ο Τσίπρας θεωρείται το asset και αυτό προβάλλεται, βγαίνει προς τα έξω.

H σχέση του επικεφαλής με τη διαμορφούμενη, αυτήν την περίοδο, βάση, θα έχει το χαρακτήρα του αδιαμεσολάβητου. Δεν πρόκειται να δημιουργηθούν πολλά “εργαλεία” διαμεσολάβησης που θα βρίσκονται μεταξύ του προέδρου και των μελών. Ούτε φυσικά θα υπάρχουν τάσεις και ρεύματα, στοιχεία που χαρακτήρισαν τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και έδιναν, μέχρι κάποια στιγμή, έναν πλούτο ιδεών (αλλά και στοιχεία παράλυσης όταν ήταν να παρθεί κάποια σημαντική απόφαση).

Με τη μορφή που δίνει στη συμπαράταξή του, ο Τσίπρας περνά στην επόμενη φάση του κομματικού φαινομένου στην Ελλάδα, δοκιμάζει ένα άλλο μοντέλο, ρίχνει μία νέα ζαριά στο τραπέζι. Στην εποχή της επικοινωνίας δίνει μεγαλύτερη βάση στη μετάδοση του μηνύματός του στην κοινωνία παρά στις εσωκομματικές λειτουργίες, τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα και “στενεύει” το δρόμο προς αυτό.

Είναι λογικό αυτού του είδους η επιλογή να προκαλεί αντιδράσεις, ίσως και αποστροφή στους πρώην συντρόφους του. Ωστόσο ο Τσίπρας, αν το δει κανείς το πράγμα από τη δική του όψη, ουδέποτε ισχυρίστηκε, ιδιαίτερα μετά την παραίτησή του το 2023, ότι επιθυμεί να πορευτεί στους ίδιους ακριβώς δρόμους και να κάνει τις ίδιες επιλογές. Άλλωστε και στο χρόνια στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως από την εποχή που ο οργανισμός μετατράπηκε σε κυβερνών κόμμα, ήταν σαφές ότι ο αρχηγός είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις κρίσιμες αποφάσεις.

Οι προεδρικοί έλεγαν ότι κάτι τέτοιο, ειδικά όταν κυβερνά κανείς, μοιάζει μάλλον αναπόφευκτο. Η εσωκομματική αντιπολίτευση αντιδρούσε. Και αυτό το χάσμα, τελικά, δεν έκλεισε ποτέ.

Επιστρέφοντας με την ΕΛ.Α.Σ. ο Τσίπρας παίρνει το ρίσκο και την ευθύνη να δημιουργήσει μία ομάδα δική του, υπό την πολιτική επιρροή του, ας πούμε μία πολιτική start up η οποία λειτουργώντας γύρω από τον άξονα του ονόματος του επικεφαλής του και της όποιας δημοφιλίας του στην ελληνική κοινωνία μπορεί να πετύχει σε σύντομο χρονικό διάστημα. Και θα είναι σίγουρα επιτυχημένη αν στις επόμενες εκλογές κατακτήσει, με το καλημέρα, τη δεύτερη θέση εκτοπίζοντας έναν πολιτικό οργανισμό με τεράστια ιστορία και ρίζες στην ελληνική κοινωνία όπως το ΠΑΣΟΚ.

Το εγχείρημα Τσίπρα προσπαθεί να δείξει ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς. Επιχειρεί να πείσει ότι “από τα πάνω” πρωτοβουλίες μπορεί να αποδειχθούν βιώσιμες και να κινητοποιήσουν τους “από κάτω” σε εποχές μεγάλης κρίσης αντιπροσώπευσης όπως αυτή που διανύουμε. Σίγουρα όλο αυτό δεν ακούγεται πολύ αριστερό, με τα παλιά μέτρα και σταθμά.

Σε κάθε περίπτωση τα πάντα θα κριθούν από το αποτέλεσμα. Και αν η start up του Τσίπρα πετύχει, μπορεί η ιστορία του κομματικού φαινομένου στη χώρα να είναι διαφορετική από εδώ και μπρος, να υπάρξει δηλαδή μία κομβική αλλαγή. Προς το θετικό ή στο αρνητικό θα το καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος.