Το δεξιό μονοπώλιο δεν σπάει με δευτερότριτες θέσεις…

Τα κόμματα, με τη συγκεκριμένη ονομασία τους, έχουν ημερομηνία λήξεως. Το έχει (απο)δείξει η ιστορία. Όμως, ο «θάνατός» τους ή απλώς η αντικατάστασή τους κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι εξαφανίζεται και αυτό που εκπροσωπούν.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν έχουν νόημα δύο πράγματα. Πρώτον, να επιχαίρουν κάποιοι με το «θάνατό» τους. Και, δεύτερον, να επιμένουν στη «νεκρανάστασή» τους οι λίγοι που βλέπουν ότι δεν θα χωρέσουν στο διάδοχο σχήμα. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Όμως, αυτό που έχει, τελικά, σημασία δεν είναι αν θα διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν ο διάδοχός του θα παραμείνει ως δυνάμει κυβερνών πολιτικός χώρος, όπως καθιερώθηκε από το 2012 έως το 2023. Και αυτό δεν θα το αποφασίσουν ούτε οι πρόθυμοι «νεκροθάφτες» του ούτε οι πείσμονες «συνεχιστές» του. Θα το αποφασίσουν οι ψηφοφόροι.

Μπορεί ο ισχυρισμός να φαίνεται περίεργος, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια ένα… αρχαίο κόμμα(μόνο το ΚΚΕ τον ξεπερνάει σε ηλικία). Οι απαρχές του είναι στο 1968 και με διάφορες μορφές και ονόματα επιζεί μέχρι σήμερα. Φυσικά, οι διαφορές σε κάθε περίοδο είναι μεγάλες, αλλά η καθοριστική διαφορά ήταν το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα μεγάλωσε, είπε ότι θέλει να κυβερνήσει και αυτό έγινε το 2015.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, είναι παλιός ως κόμμα, νέος είναι ως κυβερνώσα δύναμη. Τα αντίστοιχα προδικτατορικά κόμματα έζησαν πολύ λιγότερο. Η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή 18 χρόνια(τη διέλυσε ο ίδιος το 1974 και ίδρυσε τη ΝΔ). Η Ένωσις Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου μόλις 16(τη διέλυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974 φτιάχνοντας το ΠΑΣΟΚ ή διαλύθηκε το 1977, όταν ήρθε τρίτη και ο αρχηγός της Γεώργιος Μαύρος παραιτήθηκε και το 1981 συμπορεύθηκε με το ΠΑΣΟΚ).

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ακριβώς την ίδια ηλικία(56 έτη). Η πρώτη διατηρείται χάρη στην άσκηση της εξουσίας. Το δεύτερο έχει πάψει να είναι κόμμα εξουσίας από το 2009 και οι επόμενες εκλογές θα αποφασίσουν για την τύχη του.
Το ίδιο θα γίνει και με το διάδοχο του ΣΥΡΙΖΑ, την ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα. Το στοίχημα του οποίου δεν είναι, ασφαλώς, να καταλάβει τη δεύτερη θέση εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ. Αυτός είναι ο φόβος του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η πολιτική δεν γίνεται με φόβους, γίνεται με πράξεις και, κυρίως, με αποτέλεσμα.

Κανονικά αυτοί οι δύο πολιτικοί χώροι, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, έπρεπε να έχουν συμπαραταχθεί μετά το 2024, όταν είδαν ότι η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη αποδυναμώνεται, αλλά αυτοί χωριστά δεν μπορούν να την απειλήσουν. Αυτό δεν έγινε και δεν έχει πλέον νόημα η περαιτέρω συζήτηση.

Στο εξής, με το νέο τοπίο που διαμορφώνεται, οι ψηφοφόροι θα πρέπει να βρουν(ή να επιβάλλουν οι ίδιοι) την εναλλακτική λύση.

Η ΝΔ παραμένει κυβερνώσα δύναμη, αλλά αποδυναμωμένη. Ούτε το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος θέλει να συνεχίσει να κυβερνά. Τα άλλα δύο τρίτα (και περισσότερο) θα αναζητήσουν άλλη λύση.

Μπορεί αυτή η λύση να είναι ξανά από τα δεξιά: είτε με τη σημερινή ΝΔ και κάποιον συνεταίρο είτε με τη ΝΔ χωρίς Μητσοτάκη και, επίσης, συνεταίρο (ο στόχος του Αντώνη Σαμαρά).

Όμως, η άλλη πλευρά, ο προοδευτικός κόσμος, δεν μπορεί να παρακολουθεί αυτό το διαγκωνισμό στην ευρεία Δεξιά αφήνοντάς της ελεύθερο το κυβερνητικό πεδίο. Ο προοδευτικός χώρος θα βρει τη λύση, όπως τη βρήκε το 1981 με το ΠΑΣΟΚ και το 2015 με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γι’ αυτό, σημασία σήμερα δεν έχει ο «θάνατος» του ΣΥΡΙΖΑ, αφού ο ρόλος του εξαντλήθηκε. Πρώτιστη σημασία έχει η ευρεία Αριστερά να γίνει ξανά κυβερνώσα δύναμη σπάζοντας το δεξιό μονοπώλιο. Όπως έγινε το 1981 και το 2015.

Τα μονοπώλια(και στην εξουσία) βλάπτουν σοβαρά τις χώρες και τη δημοκρατία. Αυτό που συμβαίνει σήμερα και αποτυπώνεται σε μια ρήση του αρχαίου Ρωμαίου Κικέρωνα («ξέρω από ποιον να φύγω, δεν ξέρω σε ποιον να πάω»), επείγει να αλλάξει.

Και δεν θα αλλάξει με διαγκωνισμό για τη δεύτερη και τρίτη θέση…