Για τη ΣΤΑΣΥ, η αφίσα ενάντια στις αμβλώσεις χωρά στο Μετρό, όχι όμως και του Athens Pride

Η ΣΤΑΣΥ ΑΕ, η Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία που διαχειρίζεται το Μετρό, απέρριψε το αίτημα της διοργάνωσης του Athens Pride για προβολή της αφίσας του στους σταθμούς. Όπως μας ενημερώνει σε ανακοίνωσή της η διοργάνωση, είναι η πρώτη φορά έπειτα από 10 χρόνια που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Θεωρητικά, αυτό από μόνο του ως είδηση θα αρκούσε για να αναρωτηθεί κάθε φορολογούμενος πολίτης σε αυτή τη χώρα, με ποιο δικαίωμα ένας οργανισμός που αποτελεί θυγατρική του Ομίλου ΟΑΣΑ (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών), υπάγεται στις διατάξεις του Ν. 3429/2005 περί δημοσίων επιχειρήσεων και το Δημόσιο διατηρεί τον έλεγχό του (άρα δεν είναι το τσιφλίκι κανενός), αποκλείει από τους χώρους του τις διαφημιστικές καμπάνιες μιας ετήσιας εκδήλωσης, που αποτελεί φόρο τιμής σε αγώνες δεκαετιών για την κατάκτηση, κατοχύρωση και εφαρμογή θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για την ορατότητα, τη συμπερίληψη και εντέλει τη δημοκρατία.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να καταστεί σαφές, παρόλο που ιδανικά θα ήταν αυτονόητο. Εδώ δεν τίθεται ζήτημα πόσοι και ποιοι συμφωνούν με το Athens Pride, σε πόσους και ποιους αρέσει και πάει λέγοντας. Στην καθεμία και τον καθένα μας αρέσουν διάφορα και δεν αρέσουν κάποια άλλα, συμφωνούμε με το Χ και διαφωνούμε με το Ψ, γιατί έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες. Οι όποιες διαφωνίες μας, όμως, δεν δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίζει ποιοι «χωράνε» στους δημόσιους χώρους και να δημιουργεί, ως εκ τούτου, τις προϋποθέσεις για την αορατότητά τους και τον αποκλεισμό τους.

Μιλάμε, δε, για την ίδια εταιρεία (της οποίας τον έλεγχο διατηρεί το Δημόσιο, το τονίζω ξανά αυτό), η οποία το πολύ πρόσφατο 2020 είχε επιτρέψει να προβληθούν στους χώρους του Μετρό οι αξέχαστες εκείνες αφίσες ενάντια στις αμβλώσεις, δηλαδή ενάντια στο αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας να ορίζει το σώμα και τη ζωή της.

Είναι εξοργιστικό, είναι ντροπή για ευρωπαϊκό κράτος, είναι ένα ακόμα δείγμα της γενικότερης υπαναχώρησης από κεκτημένα ετών αλλά είναι γεγονός. Για τη ΣΤΑΣΥ ΑΕ, τα «δικαιώματα του αγέννητου παιδιού» αξίζουν την προβολή στους χώρους της, ενώ του γεννημένου παιδιού, που είναι ΛΟΑΤΚΙ+, που βίωσε ή και βιώνει ακόμα αποκλεισμό, bullying, βία, ομοφοβία, εκείνου που δεν άντεξε όλα τα παραπάνω και έπεσε από κάποιο μπαλκόνι, εκείνου του ΛΟΑΤΚΙ+ παιδιού που δεν έχει βρει ακόμα τη δύναμη να κάνει το coming out του ακριβώς επειδή μια «ΣΤΑΣΥ ΑΕ» τού λέει ότι δεν έχουν θέση στον δημόσιο χώρο οι διεκδικήσεις του και τα δικαιώματά του ως πολίτη αυτής της χώρας, γι’ αυτό το παιδί δεν υπάρχει χώρος στο Μετρό.

Σε αυτή την ξεκάθαρη πολιτική θέση της ΣΤΑΣΥ ΑΕ, η απάντηση είναι το σύνθημα του φετινού Athens Pride: σε αφορά, με αφορά, μας αφορά. Χθες ήταν το δικαίωμα στην άμβλωση, σήμερα η ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Γιατί όπου πλήττονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες μιας ομάδας ατόμων, είναι θέμα χρόνου να έρθει και η σειρά των επόμενων. Κάπως έτσι συρρικνώνονται και γίνονται καχεκτικές οι δημοκρατίες. Ώσπου, μια μέρα, δεν μοιάζουν καν ως τέτοιες.