Ολλανδία: Για πρώτη φορά παιδί κάτω των 12 ετών υποβλήθηκε σε ευθανασία

Για πρώτη φορά μετά τη σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση προ διετίας, ένα σοβαρά άρρωστο παιδί ηλικίας κάτω των 12 ετών υποβλήθηκε σε ευθανασία στην Ολλανδία.

Σύμφωνα με τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα NOS, η Ολλανδή Υπουργός Υγείας, Σόφι Χέρμανς, ενημέρωσε εγγράφως το κοινοβούλιο ότι ο θάνατος του παιδιού επήλθε κατά το προηγούμενο έτος, δίχως ωστόσο να διευκρινίσει την ακριβή ηλικία, την ημερομηνία θανάτου ή τη φύση της νόσου από την οποία έπασχε.

Η ολλανδική νομοθεσία τροποποιήθηκε το 2024 προκειμένου να συμπεριλάβει στην πρακτική της ευθανασίας και παιδιά κάτω των 12 ετών, διασφαλίζοντας το δικαίωμά τους σε έναν “αξιοπρεπή θάνατο”, εφόσον κρίνεται αδύνατη η ανακούφισή τους από εξαιρετικά δυσβάστακτους πόνους ή σωματική ταλαιπωρία.

Το νομικό πλαίσιο και οι προϋποθέσεις

Μέχρι πρότινος, η ευθανασία επιτρεπόταν αποκλειστικά για νεογνά και ανηλίκους άνω των 12 ετών. Σημειώνεται ότι για ασθενείς κάτω των 18 ετών απαιτείται απαρεγκλίτως η συγκατάθεση του γονέα ή του νόμιμου κηδεμόνα.

Βάσει του νομοθετικού πλαισίου περί ευθανασίας, ο ασθενής πρέπει να τελεί σε κατάσταση ανυπόφορης ταλαιπωρίας, χωρίς ρεαλιστική προοπτική βελτίωσης, ενώ η μέθοδος εφαρμόζεται αποκλειστικά σε εξαιρετικές και ακραίες περιστάσεις.

Προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία, ο θεράπων ιατρός οφείλει να τεκμηριώσει ενώπιον των αρχών ότι η ευθανασία αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση και ότι ελλείπει οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική επιλογή. Το όριο αυστηρότητας των κριτηρίων είναι εξαιρετικά υψηλό κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας σε παιδιά μικρής ηλικίας.

Η Χέρμανς επεσήμανε ότι η αρμόδια εξεταστική επιτροπή αξιολόγησε την υπόθεση και πραγματοποίησε ακρόαση με τον εμπλεκόμενο ιατρό.

Η γνωμοδότηση της επιτροπής έχει ήδη διαβιβαστεί στην Εισαγγελική Αρχή, η οποία φέρει την τελική ευθύνη να αποφανθεί εάν ο ιατρός ενήργησε εντός των νομίμων πλαισίων. Η εισήγηση της επιτροπής πρόκειται να δημοσιοποιηθεί προσεχώς.

“Η ευθανασία επιτρέπεται αποκλειστικά για ασθενείς των οποίων η ανυπόφορη και μη αναστρέψιμη ταλαιπωρία έχει σαφή ιατρική διάσταση”, αναφέρουν οι κρατικές οδηγίες.

“Ο τερματισμός της ζωής επιτρέπεται μόνον εφόσον το παιδί βρίσκεται σε τελικό στάδιο ανίατης νόσου και βιώνει αβάσταχτο πόνο, χωρίς προοπτική βελτίωσης της κατάστασής του.

Τούτο συνεπάγεται ότι ο ανήλικος υπόκειται σε διαρκή και οξύ πόνο, καθώς και ότι δεν υφίσταται θεραπεία ή έτερη εύλογη εναλλακτική λύση για την ανακούφισή του, συμπεριλαμβανομένης της παρηγορητικής φροντίδας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ιατρός δύναται να αποφασίσει, από κοινού με τους γονείς, τον τερματισμό της ζωής του παιδιού. Η απόφαση αυτή λαμβάνεται πάντοτε σε πλήρη συνεννόηση με τους γονείς και, στον βαθμό που τούτο είναι εφικτό, με τη συμμετοχή του ιδίου του παιδιού».