Η ειλικρίνεια του Αντώνη Σαμαρά

«Εγώ τους έλεγα να κάνουν δέκα πράγματα και αυτοί έκαναν τα αντίθετα». Ο Αντώνης Σαμαράς σχολιάζει, στο TikTok, τη χαμηλή δημοσκοπική επίδοση της Νέας Δημοκρατίας. Δεν βλέπει τη μεγάλη εικόνα από ψηλά. Παρατηρεί από την προσωπική του οπτική γωνία. «Δεν με άκουσαν». Βγάζει παράπονο.

Αλλά και στο επόμενο βίντεο, με το οποίο απαντά σε δηλώσεις της Ντόρας Μπακογιάννη, όσα λέει αφορούν την προσωπική κόντρα που έχει με την οικογένεια Μητσοτάκη.

Και όμως, πρόκειται για μία απολύτως ανθρώπινη και ειλικρινή στάση. «Με αγνόησαν και μας χωρίζει μία άβυσσος αμοιβαίου μίσους». Ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα καθοδηγούμενος από ένστικτο και θυμικό. Δεν έχει καμία φιλοδοξία εξουσίας. Ούτε κινείται για να εξυπηρετήσει συμφέροντα. Μπορεί, βέβαια, κάποια συμφέροντα να εξυπηρετήσουν τον ίδιο, αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι ως προς τα κίνητρα του. Ακούει το θυμό του. Ακολουθεί το γινάτι του. Διότι όσο και αν η πολιτική είναι αρρώστια που δεν γίνεται καλά, όταν ξεκινάς ένα κόμμα στα 75 σου δεν το κάνεις για να μακροημερεύσεις στην πολιτική. Το κάνεις για να μη μακροημερεύσει κάποιος άλλος.

Υπάρχει κάτι ανήθικο σε όλο αυτό; Εξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπεις. Αν είσαι στο σκληρό πυρήνα που ελέγχει τη Νέα Δημοκρατία, μπορείς να επικαλεστείς την προεδρία και πρωθυπουργία του ανδρός για να καταδείξεις την αντίφαση. Υπάρχει, άλλωστε, το προηγούμενο της «Πολιτικής Ανοιξης» και των κινήσεων που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Αν όμως είσαι στο μυαλό του Σαμαρά, το βλέπεις εντελώς διαφορετικά. Εκείνος βλέπει μία βεντέτα. Κάποιος άλλος, στη θέση του, θα είχε αποσυρθεί εδώ και δέκα χρόνια. Εγινε πρόεδρος του κόμματος και πρωθυπουργός. Δεν έχει ούτε πιο πάνω, ούτε πιο πέρα. Θα μπορούσε να πει τότε την τελευταία λέξη στη σύγκρουση με τους Μητσοτάκηδες. Και να συνεχίσει ως statesman που δεν ασχολείται με γάμους ομοφύλων και άλλα τέτοια ελαφρά. Να το έκανε όπως ο Καραμανλής, έστω με καθυστέρηση.

Ο Σαμαράς διατρέχει έναν κίνδυνο ως προς την καταγραφή που θα του επιφυλάξει η Ιστορία. Να χαρακτηριστεί ετεροπροσδιοριζόμενος. Ο αντίπαλος, ο εχθρός, δύο γενεών της οικογένειας Μητσοτάκη. Ομως αυτό είναι αποκλειστικά δική του επιλογή.

Αν τελικά κάνει το κόμμα, δεν θα χρειαστεί να επινοήσει μεγάλες αφηγήσεις για το μέλλον της χώρας. Ούτε να υποσχεθεί λαγούς με πετραχήλια. Το πολιτικό του σχέδιο είναι ήδη γνωστό και έχει ένα μόνο όνομα: Κυριάκος Μητσοτάκης. Σπάνια ένας πολιτικός ξεκινά ένα κόμμα με τόσο διαφανές κίνητρο. Και ακόμη σπανιότερα το παραδέχεται τόσο καθαρά.