Ρε σεις, είναι όντως κάθε συναυλία “υπέροχη”, “ανεπανάληπτη”, “η καλύτερη που ζήσαμε ποτέ”;

Δεν έληξε ακόμα το συναυλιακό καλοκαίρι. Δεν τελειώνει αν δεν πουν την τελευταία κουβέντα Florence and the Machine και The Cure, τα δύο βαριά χαρτιά της επόμενης εβδομάδας στο Ejekt. 

Ωστόσο, έχουμε ένα σημαντικό δείγμα γραφής και για φέτος. Τα συναυλιακά καλοκαίρια παραμένουν καυτά στην post-Covid εποχή, τα λάιβ εξακολουθούν να περνούν την πιο κουλ φάση τους έβερ, έχοντας ανοίξει για τα καλά και τη βεντάλια ενός όχι απαραίτητα και όχι φανατικά μουσικόφιλου κοινού. To Release έσβησε 10 κεράκια και το Rockwave 30, οι Metallica μας τίμησαν ξανά γεμίζοντας το ΟΑΚΑ, οιωνοί-ευσεβείς πόθοι-κουτσομπολιά και φήμες μας προετοιμάζουν για ένα πιθανά ιστορικό συναυλιακό 2027 με, λέω εγώ τώρα, Oasis και Radiohead on tour, Madonna με ολόφρεσκο άλμπουμ και Dua Lipa ως το επόμενο μεγάλο crossover που αξίζει να διεκδικηθεί. 

Και δεν είναι μόνο τα μεγάλα ονόματα. 

Έστω συμπιεσμένα, ανάμεσα στις συμπληγάδες της Πλατείας Νερού και της Μαλακάσας, μικρότερα λαιβ ειδικότερου κοινού -όπως Bilal, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, Jose James, Nate Smith μόνο την εβδομάδα που πέρασε- προσφέρουν γκάμα στο συνολικό μενού. Οι συναυλίες έχουν γίνει πιο lifestyle από ποτέ (πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσαν να στηριχθούν τόσες πολλές και τόσο μεγάλες μετακλήσεις;), η Αθήνα είναι πια στην ατζέντα των μεγάλων περιοδειών (θα γίνουν τέσσερις μεγάλες συναυλίες στο ΟΑΚΑ την επόμενη χρονιά, κι αν ναι θα αφορούν διεθνή ή εγχώρια ονόματα;) και καθιερώνεται και ως συναυλιακός τουριστικός προορισμός, μέχρι και το διαχρονικά χαμένο στοίχημα των hip hop λάιβ πάμε να κερδίσουμε το φθινόπωρο με Skepta και Α$AP Rocky, ενώ το ελληνικό ραπ και ο σκληρός ήχος παραμένουν λεφτά στην τράπεζα.

Ποια ήταν όμως η συναυλία του καλοκαιριού (…έστω έως τώρα); 

Μα όλες. 

Το μοτίβο είναι αρκετά επαναλαμβανόμενο για να μην είναι μοτιβο. Οι συναυλίες είναι αστείρευτη πηγή content, ένα σκληρό νόμισμα πολιτισμικής συνάφειας για τον καθένα και την καθεμία από μας. Ναι, για αυτά τα συνήθως άθλια, πανομοιότυπα βίντεο  που ανεβάζουμε ως στόριζ για να πιστοποιήσουμε το «ήμουν κι εγώ εκεί» χρησιμοποιώ τέτοιες fancy εκφράσεις. Αλλά, η εικόνα από μόνη της δεν φτάνει. Θέλει και σχόλιο. Και η ατάκα που τη συνοδεύει είναι πάντα “citius, alitus, fortius”, πλειοδοτεί στο «τι ζήσαμε» μόλις. 

Τι ζήσαμε, θα ρωτήσετε με το δίκιο σας, ειδικά αν δεν ήσασταν εκεί και ξεροσταλιάζετε στο κινητό;

Μα κάτι «συγκλονιστικό», «ανεπανάληπτο», «μοναδικό». Κι άντε οι fans δικαιολογούνται, έτσι ως «αιχμάλωτοι της στιγμής», να πουνε και μια κουβέντα παραπάνω, στην τελική τα (αρκετά) ωραία λεφτάκια τους έδωσαν, γιατί να μην το χαρούν; Γιατί να μην το φλεξάρουν; Ερχόμαστε όμως μετά και τα μίντια, στην πραγματικότητα να μεταφέρουμε σε χρόνο dt αυτό το κλίμα των ΜΚΔ (ή και να το ενισχύσουμε με clickbait ιαχές που θυμίζουν αθλητικό τύπο). Κάπως έτσι η έννοια του συναυλιακού review, η ψύχραιμη αποτύπωση δηλαδή όντως του τι ακούσαμε και τι είδαμε (κι όχι απαραίτητα του «τι ζήσαμε»), μαζί πιθανώς με κάποιες περαιτέρω συνδέσεις-συγκρίσεις-συνάψεις, μοιάζει τόσο ξεπερασμένη όσο και η εποχή που τα εισιτήρια ηταν όντως «μαγικά χαρτάκια» και όχι barcodes στην οθόνη μας.

Μην το ψάχνετε, ζούμε στην εποχή της τοξικής (;) συναυλιακής θετικότητας. 

Μα καλά άνθρωπέ μου, τόσα άσχημα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο, θα πείτε, αυτό σε πείραξε; Δεν έχω απάντηση, έχετε δίκιο. Αν όμως πάρετε θάρρος και μου πείτε ότι κάνω gatekeeping, νοσταλγώντας τις εποχές που λίγοι μόνο είχαν πρόσβαση στη διατύπωση της γνώμης, θα πω και πάλι ότι έχετε λίγο δίκιο, αλλά παράλληλα θα καθαρίσω τη φωνή μου, θα τσεκάρω τα χαρτιά μου και με ύφος χιλίων (ίσως και λιγότερων) καρδιναλίων θα σας πω ότι χρειαζόμαστε το κριτήριο και την υποκειμενικότητα. Γιατί διαφορετικά, αφενός μεν μετατρεπόμαστε από fans σε άλογα στην σκακιέρα του αλγόριθμου (και είναι καμιά φορά σωτήριο να έχουμε έστω την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε), αφετέρου δε είναι ωραίο να μιλάμε, να διαφωνούμε, να αναπαράγουμε τη μουσική εμπειρία και μόλις εκπνεύσει το στόρι που ανεβάσαμε. 

Ας πούμε, κι εμένα μου φάνηκε brilliant η παράσταση που έχει στήσει ο David Byrne, πιστεύω ότι είδαμε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του Cave με τους απίστευτους Bad Seeds από τις πολλές φορές που έχουμε συναντηθεί μαζί τους, το λάιβ των Gorillaz ανέδειξε το άνισο της δισκογραφίας τους με τις λαμπρές κορυφές και τα αδιάφορα fillers, νομίζω ότι ο Baxter Dury θέλει κλειστό χώρο και μικρό venue γιατί δεν μπορεί να γεμίσει την μεγάλη σκηνή, και οι Flaming Lips είναι πια ένα κακό φάντασμα του ένδοξου εαυτού τους (ακόμα κι αν μας τρέλαναν με τη διασκευή στο “War Pigs” που κάποτε πέρασαν σε άλλη πίστα με την Cat Power).

Αλλά, αυτές είναι απλά υποκειμενικές αξιολογικές κρίσεις, ούτε «σωστές» ούτε «λάθος». Αφετηρίες για κουβέντα, σαν κι αυτή που κάναμε άλλη μια φορά βλέποντας την υπερπαραγωγή των Metallica, κάνοντας για πολλοστή φορά την ερώτηση στον εαυτό (και τους γύρω) μας αν το rock ‘n’ roll έχει δικαίωμα να γερνάει και πόσο χάνει την ψυχή του όταν γίνεται brand. 

Από την άλλη, ξέρω, είναι και λίγο σαν να μαστιγώνουμε τη θάλασσα αυτή η κουβέντα. Έτσι κι αλλιώς το FOMO κάνει τον κόσμο να γυρίζει, τα sold out γίνονται από αυτούς που έχουν τη ρευστότητα να πληρώσουν αμέσως με το που βγουν τα εισιτήρια που πια κυκλοφορούν πολύ νωρία και (παντού) έχουν ακριβύνει πολύ, τα ΜΜΕ χάνονται στη μετάφραση των εμπορικών διασυνδέσεών τους. 

Κι όταν φτάνει η ώρα του live, τόσος κόπος έχει γίνει, το «τι ζήσαμε» είναι μονόδρομος. Χωρίς επιστροφή…