Εξωτερική πολιτική για το εσωτερικό ακροατήριο

Ακούγοντας προχθές, ανήμερα της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα να συνομιλεί στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ με τον Γιάννη Γρηγοριάδη, καθ. Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Bilkent της Άγκυρας και διευθυντή του Προγράμματος Τουρκία του ΕΛΙΑΜΕΠ, σκεφτόμουν για πολλοστή φορά πόσο επιζήμια για κάθε χώρα γίνεται η Εξωτερική Πολιτική, όταν ασκείται για το «εσωτερικό ακροατήριο».

Ο κ. Γρηγοριάδης εξήγησε πειστικά και με τη γνωστή του μετριοπάθεια ότι πέραν των «φανταιζί» δηλώσεων Τραμπ-Ερντογάν, για την ώρα, δεν έχει συμβεί ο,τιδήποτε που να δείχνει ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις εξομαλύνονται. Κι όμως, στον ελληνικό Τύπο οι στήλες της πολιτικής και κυρίως της παραπολιτικής είναι γεμάτες «φυτεμένα» σχόλια για το «πόσο ξύλο» ρίξαμε στην Άγκυρα.

«Μα, αυτό κάνει και το Ερντογάν!», θα αναφωνήσουν κάποιοι. Έχω βαρεθεί να ακούω Έλληνες να συγκρίνουν το δημοκρατικά εκλεγμένο πολιτικό μας σύστημα με ένα δικτάτορα που έχει φυλακίσει στη χώρα του τους πάντες: από την Αντιπολίτευση και τα στελέχη του Στρατού και του διπλωματικού σώματος, μέχρι τους κωμικούς ηθοποιούς που κάνουν σάτιρα. Άλλωστε, όπως επεσήμανε στη συζήτηση και ο Παύλος Τσίμας, αυτός είναι και ο λόγος που ο Τραμπ θαυμάζει τόσο πολύ τον Ερντογάν: δεν λογοδοτεί για τις πράξεις του σε κανέναν.

Στην Ελλάδα πάλι, που είναι η σημαντικότερη χώρα της περιοχής ακριβώς επειδή είναι δημοκρατική, ευρωπαϊκή και νατοϊκή, πρέπει να υποστούμε τους διάφορους ψοφοδεείς που παριστάνουν τους πολεμοχαρείς «πατριώτες», να καταγγέλλουν διαχρονικά και σταθερά το πολιτικό σύστημα για «ενδοτισμό». Κι όχι μόνον αυτό. Πρέπει να βλέπουμε και το πολιτικό σύστημα, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εν προκειμένω, που εξελέγη χάρις στις ψήφους των μετριοπαθών κεντρώων, να προσπαθεί να τους κατευνάσει, περιδεής.

Η μοναδική κριτική που μπορεί και πρέπει να γίνεται στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό προσωπικά, είναι ότι από το 2019 κι αμέσως μόλις εξελέγη αυτοδύναμος και με πρωτοφανή στήριξη από την Κοινωνία, δεν επιτάχυνε τον επί της ουσίας διάλογο με την Τουρκία με στόχο την υπογραφή του συνυποσχετικού για την προσφυγή στη Χάγη.

Μια ελεύθερη, δημοκρατική, ευρωπαϊκή χώρα έχει κάθε λόγο να θέλει να επιλύει τις διαφορές της με τους γείτονες ώστε να λειτουργεί ως παράγοντας σταθερότητας και ευημερίας για τους πολίτες της και ολόκληρη την περιοχή.

Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω. Ο μόνος πραγματικός εχθρός της Πατρίδας μας, είναι η Άκρα Δεξιά, όλοι αυτοί «οι πατριώτες του πληκτρολογίου» που έτσι και συμβεί καμία στραβή, θα τρέξουν να κρυφτούν πίσω από τις φούστες μας. Η κριτική μας πρέπει να στραφεί κυρίως σε αυτούς, αυτοί είναι το πρόβλημα της Ελλάδας ενώ είναι αυτονόητο ότι κάθε δημοκρατικός πολίτης που σέβεται τον εαυτό του, δεν πρέπει να σταματάει στιγμή την κριτική στην κυβέρνηση απαιτώντας να σταματήσει να ασκεί Εξωτερική Πολιτική για το εσωτερικό, ακροδεξιό ακροατήριο. Η Ελλάδα μπορεί και αξίζει καλύτερα.