Δεν υπάρχουν ”σημαίες” κι αν υπάρχουν πωλούνται…

Ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ πουλήθηκε στη γερμανική Ντόρτμουντ. Οπαδοί της ομάδας συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της ΠΑΕ για να διαμαρτυρηθούν. Στα κοινωνικά δίκτυα γίνεται χαμός, οι περισσότεροι βρίζουν τον ιδιοκτήτη της ομάδας. «Φιλελεύθεροι» σχολιαστές αναρωτιούνται αν «πωλούνται οι σημαίες».

Αυτή είναι μία από τις εικόνες της ελληνικής ζωής-πολιτικής, κοινωνικής και αθλητικής- το Δεκαπενταύγουστο του 2026. Αλήθεια, τι είναι «σημαία»;

«Σημαία» εν προκειμένω είναι ο ποδοσφαιριστής Κωνσταντέλιας (ή Ντέλιας χαϊδευτικά), τον οποίο οι οπαδοί της(πρώην πια) ομάδας του θεωρούν «σημαία» της. Και, με βάση αυτή τη λογική ,«δεν πωλείται».

Ας δούμε μερικές αλήθειες, που δεν είναι σημερινές, αν υποθέσουμε ότι σήμερα-δηλαδή εδώ και δεκαετίες- ο αθλητισμός έχει πλήρως εμπορευματοποιηθεί.

Πρώτον, δεν υπάρχουν «σημαίες». Ακόμα και οι πιο εμβληματικοί παίκτες κάποτε είτε πουλήθηκαν είτε ήθελαν να πουληθούν και δεν τους άφησαν. Τα παραδείγματα ουκ ολίγα. Θυμάμαι το σοκ που πάθαμε εμείς οι Γαύροι, όταν μάθαμε ότι μια «σημαία» του Ολυμπιακού, ο Γιώργος Δεληκάρης, πήγε στον «αιώνιο αντίπαλο». Μήπως ήταν μικρότερο το σοκ για τους Παναθηναϊκούς, όταν η δική τους «σημαία», ο Μίμης Δομάζος, πήγε στην ΑΕΚ; Αλλά και ο Μίμης Παπαϊωάννου, «σημαία» της ΑΕΚ, ήθελε να πάει στη Ρεάλ και τη τελευταία στιγμή δεν τον άφησαν. Στην ιστορία έχει μείνει και η ματαιωθείσα στο τσακ μεταγραφή του Γιώργου Κούδα, «σημαίας» του ΠΑΟΚ, στον Ολυμπιακό. Επίτηδες διαλέξαμε μερικά παραδείγματα από το μακρινό παρελθόν, των παιδικών μας χρόνων. Από τότε που(υποτίθεται…) ο αθλητισμός ήταν «αγνός» και οι «σημαίες» έμεναν στα κοντάρια τους μέχρι τέλους.

Δεύτερον, η θεωρία της «σημαίας» έχει καταρρεύσει πλήρως στην(πιο) σύγχρονη εποχή του αθλητισμού.

Μόνο δύο παραδείγματα, από το μπάσκετ αυτά. Ο Γκάλης και ο Γιαννάκης, «σημαίες» του Άρη, έφυγαν για τον πλούσιο Παναθηναϊκό.

Και σήμερα τι βλέπουμε; Ο Μέσι, «σημαία» της Μπαρσελόνα (εκεί ανδρώθηκε και μεγαλούργησε) πήγε στο, πολύ κατώτερο αλλά όχι και φτηνότερο, αμερικανικό MLS. Και ο Ρονάλντο κατέληξε στη χρυσοφόρα Σαουδική Αραβία, αλλά αυτός μάλλον δεν ήταν «σημαία» κανενός.

Εδώ σε εμάς, τα τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός πούλησε ακριβά Τσιμίκα και Κωστούλα, ο Παναθηναϊκός τον Ιωαννίδη, ο ΠΑΟΚ Τζίμα και Κουλιεράκη. Δεν τους λες και «σημαίες».

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας, που σήμερα η μεταγραφή του «ταράζει» τη Θεσσαλονίκη, έχει πάρει με τον ΠΑΟΚ ένα πρωτάθλημα κι ένα κύπελλο. Καλός, ταλαντούχος παίκτης, αλλά δεν πρόλαβε να γίνει «σημαία». Και πουλήθηκε, φυσιολογικά, αφού έφερε πολλά(γερμανικά) ευρώ στην επιχείρηση και το ήθελε κι ο ίδιος, για να πάρει επίσης πολλά. Ελπίζουμε εκεί που θα πάει να γίνει καλύτερος ποδοσφαιρικά. Και να «μεστώσει» περισσότερο το μυαλό του. Γιατί δεν είναι φυσιολογικό ένα νέο και ταλαντούχο παιδί να αρνείται να παίξει στην εθνική ομάδα(κι ας μην πούμε τίποτα άλλο για όσα κυκλοφορούν περί θρησκευτικών λόγων…).

Συμπέρασμα πρώτο: Δεν υπάρχουν «σημαίες» στις ομάδες. Ποτέ δεν υπήρχαν, αλλά (ας αφήσουμε το παρελθόν…) σήμερα η θεωρία αυτή έχει κουρελιαστεί, όσο κι αν προκαλεί στενοχώρια στους «πιστούς» τους.

Συμπέρασμα δεύτερο: Στον πλήρως εμπορευματοποιημένο αθλητισμό (δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, άλλωστε…) σημασία έχει οι ομάδες-επιχειρήσεις να αξιοποιούν τα λεφτά που μαζεύουν από τις πωλήσεις (δήθεν) «σημαιών», για να βελτιώνονται. Με παίκτες κάποιου επιπέδου και όχι «από το πανέρι».

Εν κατακλείδι, ας αφήσουμε ήσυχες τις σημαίες (με ή χωρίς εισαγωγικά) και ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα. Την οποία αποτυπώνει πολύ καλά αυτή η αγγλική παροιμία: «Το εμπόριο ακολουθεί τη σημαία»…