Woke: Όταν η πολιτική κατασκευάζει σκιάχτρα

Το θέμα έχει την πλάκα του. Ομως όταν αφαιρέσεις τα χάχανα από την επιφάνεια του, διαπιστώνεις ότι κατά βάθος είναι εξόχως σοβαρό. Ο Σαμαράς, ο Βελόπουλος και η κυβέρνηση (δια του υπουργού Υγείας), μαλλιοτραβήχτηκαν επειδή σε μία πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ, το μενού επιλογής φύλου διέθετε και τρίτη επιλογή, το «Ακαθόριστο».

Πρόκειται φυσικά περί λάθους. Η σωστή επιλογή θα ήταν «Δεν απαντώ» αν και σε μία πλατφόρμα ιατρικού περιεχομένου ίσως θα έπρεπε να υφίσταται σαφής περιορισμός. Ο Σαμαράς κατήγγειλε τη woke ατζέντα και ισχυρίστηκε ότι επιδεινώνει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Λες και κάποιος άνθρωπος θα καθορίσει τις επιλογές του από το μενού σε μία ηλεκτρονική πλατφόρμα. Από δίπλα κόλλησε και ο Βελόπουλος με αντίστοιχες καταγγελίες, ενώ η κυβέρνηση επέδειξε πανικό, προσπαθώντας να δώσει εξηγήσεις προς το ακροατήριο της.

Πίσω από το γελοίο του πράγματος κρύβεται κάτι πολύ ενδιαφέρον που αξίζει να παρατηρήσουμε. Στην ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης υπεισέρχονται θέματα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι υπάρχουν πολιτικές επιλογές που θα κατευθύνουν τους νέους σε σεξουαλικούς προσανατολισμούς και ταυτότητες φύλου υπονομευτικές για τη συγκρότηση της αγίας ελληνικής οικογένειας.

Ομως φαίνεται ότι, τελικά, αυτό το κοινό υπάρχει. Δεν χρειάζεται να στο δείξει η δημοσκόπηση. Πήγαινε και διάβασε τα σχόλια κάτω από σχετικές αναρτήσεις. Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης. Δεν χρειάζεται πλέον να υπάρχει ένα πρόβλημα για να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης. Αρκεί να μπορείς να το περιγράψεις ως απειλή. Και όσο πιο θολή είναι η απειλή, τόσο το καλύτερο. Γιατί ο καθένας μπορεί να βάλει μέσα της ό,τι φοβάται.

Το «woke» έχει αποκτήσει περίπου αυτή τη χρησιμότητα. Είναι ένα μεγάλο σακί μέσα στο οποίο πετάς ταυτότητες φύλου, πολιτική ορθότητα, δικαιώματα μειονοτήτων, μετανάστευση, σειρές του Netflix και, όπως αποδείχθηκε, ένα κουτάκι σε μία πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ. Και μετά το σακί αποκτά πόδια, περπατάει μόνο του και έρχεται να απειλήσει την ελληνική οικογένεια.

Βέβαια η ελληνική οικογένεια απειλείται πράγματι. Οχι από το woke. Την απειλεί το κόστος της στέγης, η οικονομική ανασφάλεια, η καθυστερημένη είσοδος των νέων σε μία στοιχειωδώς σταθερή ζωή και ένα σωρό άλλοι, εξαιρετικά πεζοί παράγοντες. Αλλά αυτά είναι δύσκολα προβλήματα. Θέλουν πολιτικές, λεφτά και χρόνο. Ενώ για να πολεμήσεις το woke χρειάζεσαι μόνο μία ανάρτηση. Και ο πολίτης δεν χρειάζεται να κρίνει λύσεις, αλλά να αναγνωρίσει εχθρούς.

Ασφαλώς αυτή η μέθοδος δεν αποτελεί προνόμιο της Δεξιάς. Η Αριστερά έχει τα δικά της σκιάχτρα. Εκεί που η μία πλευρά βλέπει παντού τη woke ατζέντα, η άλλη μπορεί να ανακαλύψει με την ίδια ευκολία τον σεξισμό, τον ρατσισμό, την αστυνομική καταστολή, την ιδιωτικοποίηση ή την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων: όλα αυτά υπάρχουν.

Το ζήτημα είναι πότε περιγράφεις ένα πραγματικό φαινόμενο και πότε ψάχνεις ένα περιστατικό για να το στριμώξεις μέσα στο αφήγηα σου.Διότι αυτό είναι το κοινό σημείο των δύο πλευρών. Η σύγχρονη πολιτική δεν αρκείται να προτείνει λύσεις σε πραγματικά προβλήματα. Κατασκευάζει και προβλήματα που ταιριάζουν στις λύσεις, κυρίως όμως στους φόβους, που έχει ήδη έτοιμους. Η Δεξιά χρειάζεται κάποιον που απειλεί την οικογένεια, την πατρίδα και τις παραδόσεις. Η Αριστερά κάποιον που επιβουλεύεται τα δικαιώματα, τα δημόσια αγαθά και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Και οι δύο γνωρίζουν κάτι πολύ παλιό για την πολιτική: είναι ευκολότερο να συσπειρώσεις ανθρώπους γύρω από έναν κίνδυνο παρά γύρω από μία πρόταση.