ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ VS ΤΣΙΠΡΑΣ: ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔΕΘ
Τι διαπιστώνει κανείς πίσω από λέξεις και διαγράμματα, συγκρίνοντας τις εξαγγελίες και τις υποσχέσεις τους στη Θεσσαλονίκη;
Το σκηνικό ήταν στημένο εδώ και καιρό.
Η, έτσι κι αλλιώς, παλιομοδίτικη (και παλαιοκομματική) χορογραφία της ΔΕΘ, φέτος αποτελεί μέρος μιας μαμούθ προεκλογικής περιόδου, μιας παρατεταμένης πολιτικής παράστασης με την οποία θα βγάλουμε τον χειμώνα.
Είναι και η συγκυρία. Το πολιτικό σκηνικό όλο και πιο ρευστό, ο Μητσοτάκης σε μια διαρκή, σχετικά άκαρπη για την ώρα, προσπάθεια ανάκτησης των δυνάμεων που έχει χάσει σε σχέση με τον θρίαμβο του 2023 κι ο Τσίπρας με ολοκληρωμένο το rebranding να προσπαθεί να ξανασυστηθεί και να συστήσει έναν νέο πολιτικό φορέα.
Εξαγγελίες και υποσχέσεις, προγράμματα, άστρα και οράματα αναμένονταν με αγωνία κι επιθυμία στη Θεσσαλονίκη- όσοι βέβαια κρατάνε ομπρέλα όταν βρέχει πολλά δις, είχαν ανάψει τα αλάρμ της επιφύλαξης. Ακούσαμε πάντως, μεταξύ άλλων, για παιδικούς κουμπαράδες και πατριωτικές εισφορές, επιδόματα Χριστουγέννων κι επιδόματα σε φοιτητές, αυξήσεις σε κατώτατο και μέσο μισθό, αποκέντρωση υπουργείων, .
Σε μια δύσκολη συνθήκη, ο νυν Πρωθυπουργός -έχοντας να αντιμετωπίσει πίεση εξ δεξιών, το beef με τον Αντώνη Σαμαρά κάθε μέρα θεριεύει- υποσχέθηκε «Συμφωνία Προόδου κι Ευημερίας», ενώ ο πρώην Πρωθυπουργός -στην περίπτωσή του επίσης τα πιο δηλητηριώδη βέλη έρχονται από τα αριστερά- είχε για κεντρικό σύνθημα «παράγουμε περισσότερο, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διεκδικώντας επανεκλογή για τρίτη τετραετία προσπαθεί κάτι πολύ δύσκολο: να ανανεώσει το πολιτικό αφήγημά του, ενώ μιλά για σταθερότητα και προτείνει κάτι σαν fine tuning στο τωρινό μοντέλο που θα δημιουργήσει περισσότερο δημοσιονομικό χώρο για να «επιστραφεί στην κοινωνία». Κι ο Αλέξης Τσίπρας, δομώντας το προφίλ του νέου κόμματος, θέλει να πάρει σαφείς από το παρελθόν (του) και εισηγείται μια κάποια επανεκκίνηση πάνω στη βάση της διαπίστωσης ότι το παρόν σύστημα, ξεκάθαρα και στη χώρα μας, παράγει ανισότητες που βυθίζουν το βιοτικό επίπεδο.
Παρά το ότι οι εξαγγελίες τους έχουν, περισσότερες από όσες ίσως θα ήθελαν να παραδεχτούν, συγκλίσεις, η διαφορά στο μέγεθος του πακέτου (3.5 δις ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης,, 7.5 δις ο Τσίπρας) έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβάνονται τον δημοσιονομικό χώρο και με κάποιες σημαντικές διαφορές ως προς την στόχευση. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: στον μεγάλο βραχνά του στεγαστικού η κυβέρνηση μιλά για επιδοτήσεις και φορολογικά κίνητρα, ενώ η ΕΛ.Α.Σ. πιστεύει ότι μόνο με τη δημιουργία αποθέματος προσιτής κατοικίας θα βελτιωθεί η κατάσταση // στο κομμάτι της φορολογίας, από τη μία εστίαση σε επιμέρους φοροελαφρύνσεις κι από την άλλη το στοίχημα της φορολογικής αναδιανομής.
Φυσικά, όπου ακούς πολλά κεράσια μεγαλώνει και το καλάθι της κριτικής. Είναι σαφές ότι θα περίμενε κανείς περισσότερα από τον Πρωθυπουργό όσον αφορά την «πολιτική της καθημερινότητας» με προεξάρχουσα την ακρίβεια, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει σε μια αφήγηση περί success story, το οποίο σαφώς δεν αντιλαμβάνονται οι πολλοί αλλά σίγουρα απολαμβάνουν οι λίγοι (…που συμπτωματικά τον στηρίζουν). Κι από την άλλη, στις εξαγγελίες Τσίπρα δεν έλειψαν τόσο οι αντιφάσεις/παρανοήσεις π.χ. η σύγχυση περί κατάργησης ή όχι της Golden Visa που συζητήθηκε και στα τηλεπαράθυρα αλλά και κάποια ερωτηματικά σχετικά με το πόσο δεδομένα μπορούν να θεωρούνται τα μόνιμα νέα έσοδα.
Αμφότεροι ασφαλώς, για να είμαστε δίκαιοι, είχαν να αντιμετωπίσουν και μια κατά βάση προκάτ κριτική. Προδιαγεγραμμένη ανεξάρτητα από το τι θα ανακοίνωναν. Ήταν βέβαιο ότι ο Τσίπρας θα έβρισκε μπροστά του δυσπιστία για την κοστολόγηση των μέτρων του κι ο Μητσοτάκης τις one too many αναφορές στη διαφθορά των προηγούμενων επτά χρόνων.
Κι εδώ κρύβεται ίσως η ουσία αυτού του (και) επικοινωνιακού σόου που λέγεται «Μονομαχία στην Άγρια ΔΕΘ»: είτε είναι καλά επεξεργασμένα είτε όχι τα προγράμματά τους, είτε είναι εφικτά/εφαρμόσιμα είτε όχι, οι δύο ηγέτες (και ο μηχανισμός προπαγάνδας τους) είναι δύσκολο να πείσουν ψηφοφόρους απογοητευμένους και με χαμηλές προσδοκίες.
Πίσω λοιπόν από λέξεις, διαφάνειες και διαγράμματα, το βασικό επιχείρημα του Κυριακου Μητσοτάκη παραμένει η δαιμονοποίηση του Τσίπρα, η διαρκής επίκληση στην αναξιοπιστία του, οι αναφορές στο 2015 ως δυστοπική ταινία τρόμου. Κι από την άλλη πλευρά, οι σχετικά χαμηλοί τόνοι του Αλέξη Τσίπρα συνιστούν έναν «πόλεμο φθοράς» που προβλέπει ότι η κυβέρνηση θα πέσει ως ώριμο φρούτο κι εκείνος χρειάζεται απλά να πλασαριστεί σωστά ώστε στις μεθεπόμενες εκλογές να γίνει Πρωθυπουργός.
Ένας πολιτικός επιστήμονας θα μας έλεγε ότι σπανίως κερδίζει όποιος δεν έχει κάτι θετικό να ακουμπήσει στο τραπέζι…
