Ενας μαραμένος πρώην, ένας δυνάστης και (οι εξίσου απωθητικές) κοινοτοπίες

Υπάρχουν γεγονότα, φαινόμενα και πρόσωπα που εξοργίζουν ή -το χειρότερο- απωθούν. Ενδεικτικώς:

1.Οι πρώην: Λυσσάνε, αφρίζουν και πυροβολούν. Κάθε λέξη τους δηλητήριο. Κάθε φράση, βόμβα μολότοφ. Στόχος οι πρώην. Όχι, δεν μιλώ για εραστές και χωρισμένα ζευγάρια που τρώνε τις σάρκες τους με θύματα κυρίως τα παιδιά, αν υπάρχουν. Αυτοί ανήκουν σε ξεχωριστή κατηγορία που επίσης παραβιάζει κάθε όριο αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.

Μιλώ για πρώην φίλους, συμβούλους και συνεργάτες πολιτικών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Νίκος Καρανίκας. Που όταν ανοίγει το στόμα του-και το ανοίγει συχνά- λαμπαδιάζει ο τόπος. Στόχος ο Αλέξης Τσίπρας.

Δεν γνωρίζω ούτε μ΄ενδιαφέρει πως ο πρώην φίλος και σύμβουλος κατέληξε απηνής εχθρός. Ούτε κρίνω αν ευστοχεί ή όχι στα δηλητηριώδη σχόλιά του εναντίον του Τσίπρα. Τον βλέπω, τον ακούω να ρητορεύει και μένω ενεός.

Εκείνο που (με) εντυπωσιάζει είναι το μένος. Το πάθος που πυρπολεί. Ένα είδος εκδίκησης που βγαίνει από τα έγκατα και συνιστά καύσιμο διαρκείας σε μια «επιχείρηση» αποδόμησης. Το μίσος στην χολερική εκδοχή του.

Θυμάμαι τον Καρανίκα από χορογραφίες του παρελθόντος. Τότε που έλεγε οτι εκείνος και οι συν αυτώ διάβαζαν φιλοσοφία και ποίηση, ενώ οι απέναντι 4Τροχούς και περιοδικά μόδας. (Σημείωση αναγκαία:Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ούτε με έχει βλάψει ο άνθρωπος).

Και τι δεν έλεγε εκείνος ο διαβασμένος(;) νεαρός! Τι υψηλά νοήματα, τι ευγενικές προθέσεις, τι αγώνες κοινωνικοί. Ιδεολογικές αγαθοεργίες θα τα ονόμαζα όλα αυτά. Μετά, στην κεντρική φωλιά της εξουσίας, δίπλα στον Τσίπρα. Φορώντας τον πορφυρό χιτώνα του πραιτωριανού, έλεγε για τους εχθρούς του αρχηγού: «Οποιος βρίζει και συκοφαντεί τον Πρόεδρο να φύγει»…

Τώρα, στο αντίσκηνο της αφηνιασμένης εναντίωσης, πνέει μένεα εναντίον του πρώην χωρίς να καταλαβαίνει οτι εκείνο που ξεσκίζεται και γίνεται κομμάτια δεν είναι το πορτρέτο του Τσίπρα αλλά το δικό του. Η δική του μισή ζωή.

Εκείνη που σιτίστηκε και ποτίστηκε με Ντιντερό, Ρίτσο, Μπακούνιν κ.α. αλλά δεν άνθισε. Μαράθηκε στην έρημο της χολής και της εκδίκησης. Κρίμα τα διαβάσματα και οι αγρυπνίες της στράτευσης. Κρίμα…

Κι άντε τώρα να…διαμαρτυρηθούν οι προειρημένοι, βλέποντας οτι η σκέψη τους, οι διδαχές και οι στίχοι τους πήγαν στράφι, καθώς στάθηκε αδύνατο να δώσει καρπούς(σύνεση, νηφαλιότητα, δημιουργικές συγκρούσεις κ.α.) το δέντρο που έχουν μπροστά τους.

Τι δέντρο, δηλαδή; Ένα χριστουγεννιάτικο πλαστικό δεντράκι γεμάτο σκονισμένα στολίδια…

2. Οι κοινοτοπίες: Πρωταγωνιστούν οι πολιτικοί. Οι περισσότεροι. Τους ρωτάς φερ΄ειπείν για τις μετεκλογικές συνεργασίες και αφού…περάσουν από την Σαντορίνη, τα διόδια της Τραγάνας και φτάσουν στο Αγιο Ορος, σου απαντούν με…εξόχως ουσιαστικό και πρωτότυπο τρόπο: Θα τις κρίνει τις συνεργασίες οι ελληνικός λαός με την ψήφο του…

Όχι πως υστερούμε εμείς οι επαγγελματίες του γραπτού και προφορικού λόγου. Αρκετά συχνά συναγωνιζόμαστε τους πολιτικούς σε κοινοτοπίες και βαρετές αναλύσεις.

Απλώς, εμάς πολύ απλά δύναται να μας ξεγράψει ο κόσμος. Δηλαδή, να μη μας διαβάζει, να μη μας ακούει και να μη μας βλέπει όταν το κρίνει σκόπιμο. Ενώ οι πολιτικοί είναι πανταχού παρόντες. Οι περισσότεροι. Σαν μονότονες κουδουνίστρες και τύμπανα διαρκούς θορύβου. Οι περισσότεροι…

3. Το αυτοκίνητο: Φανταστείτε τη γή σαν μεγάλη πεδιάδα στην οποία κάθε μέρα κάτι τεράστια φορτηγά ξερνούν σκουπίδια. Δηλαδή, χιλιάδες αυτοκίνητα. Δείτε τους δρόμους και τις γειτονιές της οικουμένης: Εκατομμύρια μεταλλικά μυρμήγκια συνωστίζονται, θορυβούν, διαγκωνίζονται και ασθμαίνοντα αναζητούν χώρο πάρκινγκ.

Ειδικά εδώ σε μας. Ειδικότερα στην αβίωτη Αθήνα, στις μεγάλες πόλεις και όπου να ‘ναι σε ολη την επικράτεια. Ακόμη και στο τελευταίο χωριό. Ηδη τα περίφημα…σωτήρια έργα(π.χ. Αττική Οδός), αλλά και οι περισσότερες οδικές αρτηρίες της πρωτεύουσας πάσχουν ανίατα. Από κορεσμό. Φυλακίζοντας επι ώρες τους κάθιδρους κατόχους που βρίζουν θεούς και δαίμονες. Και τη μοίρα τους…

Ασε που σε λίγο θα…κρεμάμε τα αυτοκίνητα απ’ τα μπαλκόνια, καθώς δεν θα υπάρχει θέση για πάρκινγκ ούτε για δείγμα.

Ο παλιός ελευθερωτής, το ευλογημένο μέσον που δεν εξ-υπηρετούσε απλώς αλλά χάριζε στιγμές ανεξαρτησίας και χαράς στους λάτρεις των ξεχωριστών διαδρομών και της ταχύτητας, όπως ο υπογραφόμενος, έχει καταντήσει δυνάστης. Εφιάλτης.

Ισως μια κάποια λύση να είναι εκείνη που κατέθεσε ως πρόβλεψη o COO της Uber, Andrew Macdonald:

“Σε κάποιον μελλοντικό κόσμο, ίσως όχι σε πέντε χρόνια, αλλά σε 15 ή 20 χρόνια, κανείς δεν θα έχει δικό του αυτοκίνητο. Κανείς δεν θα έχει δίπλωμα οδήγησης, γιατί θα μπορείς να μετακινείσαι. Νομίζω ότι τα ποδήλατα και τα σκούτερ θα είναι μέρος αυτού. Νομίζω ότι τα αυτόνομα οχήματα θα είναι μέρος αυτού. Νομίζω ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες θα είναι μεγάλο μέρος αυτού, αλλά δεν νομίζω ότι θα χρειάζεται να κατέχεις αυτοκίνητο».

ΥΓ: Κανένα κόμμα, μα κανένα, δεν μιλάει για την απελευθέρωση της Αθήνας/Αττικής από τα μιλούνια που συνωστίζονται στην επικράτειά της. Δηλαδή για την σωτηρία της πατρίδας.

Εδώ κατοικεί ο μισός πληθυσμός της χώρας, εγκλωβισμένος σ΄ένα παντοειδώς επιβαρυμένο καβούκι. Μιλάμε για μια περιοχή(Αττική) που χρειάζεται διαρκώς πόρους για έργα κλπ, στερώντας από την άπορη περιφέρεια χρηματοδοτικά εργαλεία και ανθρώπινο δυναμικό.

Κάτι προτάσεις για μεταφορά υπουργείων στην περιφέρεια είναι αστείες. Αυτά είναι προχειρότητες για εντυπωσιασμό. Όπως και οι ποικίλες ρητορείες για την Ανάπτυξη…Να, λοιπόν, το υλικό για το επόμενο σημείωμα της στήλης. Με αφορμή την ΔΕΘ, την κατίσχυση της μυωπικής λογιστικής και την παντελή έλλειψη ριζοτομικής πολιτικής.