Είδαμε την Άννα Βίσση στη συναυλία της ζωής της – Άφησε τα πάντα στο ΟΑΚΑ

Η απόλυτη συναυλία από την απόλυτη Ελληνίδα ερμηνεύτρια. Έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η μαγική βραδιά που έζησαν όσοι βρέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου 26 Σεπτεμβρίου στο ΟΑΚΑ. Και ήταν χιλιάδες. Μια θάλασσα από κόσμο που αγαπά και στηρίζει την Άννα Βίσση εδώ και δεκαετίες, που έχει μεγαλώσει μαζί της, έχει ερωτευτεί, έχει γελάσει και έχει κλάψει με τα τραγούδια της και που την έχει αναδείξει σε μία από τις κορυφαίες Ελληνίδες ερμηνεύτριες της γενιάς της.

Από τη στιγμή που τα φώτα χαμήλωσαν και η Άννα Βίσση εμφανίστηκε μέσα σε ένα φωτεινό, αιωρούμενο στεφάνι, το ΟΑΚΑ παραδόθηκε στον ρυθμό της, με δεκάδες χιλιάδες φωνές να ενώνονται με τη δική της.

Και κάπως έτσι, η συναυλία ξεπέρασε τα όρια ενός ακόμη μουσικού event. Έγινε μια μεγάλη συνάντηση της Άννας Βίσση με το κοινό της, ένα κοινό που δεν την ακολουθεί απλώς όλα αυτά τα χρόνια, αλλά έχει συνδέσει τη φωνή και τα τραγούδια της με σημαντικές στιγμές της δικής του ζωής. Αυτό το δέσιμο ήταν που έκανε τη βραδιά στο ΟΑΚΑ τόσο ξεχωριστή και δύσκολα μπορούσες να μείνεις απλός θεατής.

«Απόψε δεν ήρθατε εσείς στη συναυλία μου, ήρθα εγώ στη συναυλία σας», είπε ανοίγοντας την συναυλία της καριέρας της.

Πριν ακόμη εμφανιστεί η Άννα Βίσση, το ΟΑΚΑ είχε αρχίσει να αποκτά τον δικό του παλμό. Ο κόσμος είχε φτάσει από νωρίς, παρά τη βροχή που είχε προηγηθεί. Στο pre-show ο Argy ανέλαβε να ανεβάσει σταδιακά την ένταση με τις ηλεκτρονικές επιλογές του, μέχρι να έρθει η στιγμή για την οποία όλοι βρίσκονταν εκεί.

Ένα υπερθέαμα τριών ωρών και μια ακούραστη Άννα Βίσση και μια φωτεινή “θάλασσα” κάτω από την πανσέληνο

Λίγα λεπτά μετά τις 9 το βράδυ, η συναυλία ξεκίνησε. Η Άννα Βίσση δεν επέλεξε μια συμβατική είσοδο. Εμφανίστηκε από ψηλά, αιωρούμενη πάνω από το κοινό ερμηνεύοντας το «Αιγαίο».

Η εικόνα ήταν από μόνη της αρκετή για να δώσει το στίγμα της παραγωγής που θα ακολουθούσε. Για αρκετή ώρα παρέμεινε ψηλά, πάνω από το κοινό, πριν η δράση μεταφερθεί ολοκληρωτικά στην τεράστια σκηνή των 360 μοιρών.

Φορώντας αρχικά μια εντυπωσιακή ασπρόμαυρη ολόσωμη φόρμα, βρέθηκε στο κέντρο ενός σκηνικού που δεν είχε πραγματικά «μπροστά» και «πίσω». Η σκηνή είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε να απευθύνεται σε ολόκληρο το στάδιο και αυτό σήμαινε ότι η ίδια έπρεπε να κάνει το ίδιο.

Και το έκανε ασταμάτητα επί τρεις ώρες.

Έγραψε χιλιόμετρα πάνω στη σκηνή, μετακινούμενη από τη μία πλευρά στην άλλη, πλησιάζοντας κάθε τμήμα του κοινού, αλλάζοντας συνεχώς κατεύθυνση, χορεύοντας και τραγουδώντας.

Ακούραστη, γεμάτη ενέργεια, σε συνεχή κίνηση, χωρίς να δείχνει διάθεση να προστατεύσει δυνάμεις για το επόμενο μέρος. Υπήρχε η αίσθηση ότι είχε αποφασίσει ότι στο ΟΑΚΑ έπρεπε να αφήσει τα πάντα.

Γύρω της βρισκόταν μια μεγάλη ομάδα χορευτών, που δεν λειτουργούσε απλώς ως συνοδευτικό στοιχείο. Οι χορογραφίες, οι σχηματισμοί, οι φωτισμοί και η διαρκής κίνηση μετέτρεπαν πολλά από τα τραγούδια σε αυτόνομες σκηνικές ενότητες. Μαζί ήταν φυσικά και η μπάντα που τη συνοδεύει εδώ και χρόνια, με τον Σάκη Ντόβολη να αποτελεί νέο μέλος στο κιθαριστικό κομμάτι.

Εκείνο που δύσκολα μεταφέρεται μέσα από ένα βίντεο είναι η συνολική εικόνα του σταδίου.

Κάθε θεατής είχε ένα LED βραχιολάκι. Όταν αυτά άρχισαν να λειτουργούν συγχρονισμένα, οι κερκίδες και ο αγωνιστικός χώρος μετατράπηκαν σε μια τεράστια φωτεινή “θάλασσα”.

Χιλιάδες μικρές φωτεινές κουκκίδες άναβαν και έσβηναν μέσα στο σκοτάδι, ακολουθώντας τη μουσική.

Και όλα αυτά συνέβαιναν κάτω από μια πανσέληνο που έμοιαζε σχεδόν να αποτελεί μέρος της σκηνογραφίας, παρότι ήταν το μοναδικό στοιχείο της βραδιάς που κανείς δεν είχε σχεδιάσει.

«Κόντρα», «Μαύρα γυαλιά» και «Παραλύω»

Η ερμηνεύτρια πέρασε μέσα από ένα μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου της, με τραγούδια που καλύπτουν διαφορετικές περιόδους της καριέρας της. Το «Αγάπη Υπερβολική» ήρθε νωρίς για να μετατρέψει το στάδιο σε μια τεράστια χορωδία, ενώ ακολούθησαν επιτυχίες διαφορετικών εποχών, με το κοινό να γνωρίζει κάθε λέξη.

«Με αγκαλιάζετε τόσο σφιχτά και τόσο μοναδικά που θα ξεπεράσω το άγχος», εξομολογήθηκε στην αρχή.

Και αργότερα: «Αυτή η βραδιά θέλω να γίνει κάτι που θα θυμόμαστε όλοι μας. Σας ευχαριστώ που είστε εδώ, πάμε να το ζήσουμε μαζί».

Και έπειτα ήρθε μια μεγάλη – για πολλούς – έκπληξη: Μετά τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο είχε υπάρξει η απαίτηση από τους θαυμαστές της να επιστρέψει στο πρόγραμμα το «Κόντρα», που δεν είχε συμπεριληφθεί τότε. Στο ΟΑΚΑ η επιθυμία τους εισακούστηκε και η αντίδραση του σταδίου έδειξε γιατί το κοινό το είχε ζητήσει τόσο επίμονα.

Παράλληλα, τις προηγούμενες ημέρες είχε πραγματοποιηθεί ψηφοφορία μέσω Spotify στην οποία οι ακροατές κλήθηκαν να επιλέξουν ποιο από τρία τραγούδια ήθελαν να ακούσουν: «Μην ψάχνεις την αγάπη», «Μαύρα γυαλιά» ή «Αυτή τη φορά».

Το κοινό διάλεξε τα «Μαύρα γυαλιά» και η Βίσση τα τραγούδησε.

Υπήρχε όμως ακόμη ένα τραγούδι που ξεχώρισε: το «Παραλύω». Η φωνή της γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο και ένιωθες ότι σε διαπερνούσε.

 

Η συναυλία είχε όμως και εκπλήξεις που ξέφευγαν εντελώς από την αναμενόμενη διαδρομή.

Η παρουσία της Orianthi έφερε στη σκηνή ένα μικρό αλλά εκρηκτικό rock διάλειμμα. Η διεθνώς αναγνωρισμένη κιθαρίστρια απέδωσε το «Whole Lotta Love» των Led Zeppelin, με τη Βίσση να χορεύει δίπλα της.

Όταν η Άννα συνάντησε την Αννούλα

Στη γιγαντιαία οθόνη των 360 μοιρών η εικόνα άλλαζε συνεχώς. Φωτογραφίες της Βίσση από διαφορετικές εποχές εναλλάσσονταν με γραφικά, ψηφιακές αναπαραστάσεις και εικόνες δημιουργημένες με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.

Η τεχνολογία, ωστόσο, δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο για εντυπωσιασμό.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές ήρθε όταν η σημερινή Άννα Βίσση «συνάντησε» τον 17χρονο εαυτό της.

Στην οθόνη εμφανίστηκε η έφηβη Άννα από την εποχή που τραγουδούσε και έπαιζε πιάνο στο ΡΙΚ της Κύπρου. Μέσω ΑΙ δημιουργήθηκε ένας διάλογος ανάμεσα στις δύο εκδοχές της ίδιας γυναίκας.

«Τι έκανες στα μαλλιά μου;», ρώτησε η μικρή Άννα, προκαλώντας γέλια. Όταν πληροφορήθηκε ότι βρισκόμαστε στο 2026, η απορία της ήταν ακόμη πιο χαρακτηριστική: «Και ακόμη τραγουδάς; Πονάει ο λαιμός μου και μόνο που το σκέφτομαι».

Η σημερινή Βίσση απάντησε στις ερωτήσεις του ψηφιακού νεότερου εαυτού της και όταν εκείνος τη ρώτησε τι τραγούδια ερμηνεύει, απάντησε ότι τραγουδά εκείνα που της γράφει ο Νίκος.

«Ποιος Νίκος;», ήρθε η ερώτηση.

«Σωστά, δεν ξέρεις ακόμη ποιος είναι ο Νίκος. Θα στα πω άλλη στιγμή», απάντησε.

Η 17χρονη κοπέλα της οθόνης δεν είχε ακόμη γνωρίσει τον Νίκο Καρβέλα, τον άνθρωπο που επρόκειτο να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο όχι μόνο στην προσωπική αλλά και στη δημιουργική διαδρομή της.

Ο συνθέτης δεν ανέβηκε φέτος στη σκηνή, όπως είχε κάνει στο Καλλιμάρμαρο. Η παρουσία του, ωστόσο, ήταν αισθητή μέσα από τη μουσική και τις επανειλημμένες αναφορές της Βίσση στη συμβολή του στην καριέρα της. Η ίδια φρόντισε πολλές φορές μέσα στη βραδιά να αναγνωρίσει δημόσια τον ρόλο του.

Και ύστερα ήρθε μία ακόμη συνάντηση με το παρελθόν, ίσως η πιο συμβολική ολόκληρης της βραδιάς.

Στις οθόνες προβλήθηκε βίντεο από την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004. Εκείνη ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που η Άννα Βίσση είχε τραγουδήσει στο ΟΑΚΑ.

Τα λίγα λεπτά της προβολής έδωσαν στη Βίσση τον χρόνο να αποχωρήσει, να αλλάξει και να επιστρέψει στη σκηνή με διαφορετικά ρούχα. Και όταν εμφανίστηκε ξανά και ερμήνευσε το «Είσαι», ώστε η σύνδεση ανάμεσα στις δύο να γίνει ακόμη πιο έντονη.

Η συγκινητική αφιέρωση στον Γιώργο Μαζωνάκη

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει και η αναφορά στον Γιώργο Μαζωνάκη, με την φωτογραφία του καλλιτέχνη να προβάλλεται στις γιγαντοοθόνες του σταδίου. Η Άννα Βίσση μίλησε για τον αδικοχαμένο τραγουδιστή, προκαλώντας συγκίνηση στους σχεδόν 100.000 θαυμαστές της που παρακολούθησαν το εντυπωσιακό της σόου.

“Θα πω δυο λόγια γιατί την πρώτη φορά ήμουν πάρα πολύ σοκαρισμένη όπως όλοι μας άλλωστε” είπε αρχικά η Άννα Βίσση με το κοινό να ξεσπά σε θερμό χειροκρότημα. “Συνειδητοποιώντας το, σκέφτομαι κι εγώ όπως εσείς: ότι αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε για να ξεχωρίσει, για να αγαπηθεί, να τραγουδήσει και να μιλήσει στις καρδιές όλων μας“.

“Έφυγε πάρα πολύ νωρίς, άδικα, σοκαριστικά θα έλεγα. Μακάρι να μπορούσε να αφουγκραστεί και να δει αυτό το κύμα αγάπης που τον έλουσε μετά τον χαμό του” είπε η Άννα Βίσση και στη συνέχεια τραγούδησε στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη το “Σάββατο” και το “Τρένο”, που, όπως είπε τον είχε δει να δακρύζει όταν το άκουγε.