Θοδωρής Αθερίδης: “Αν συνέχιζα το αλκοόλ μπορεί να μην ζούσα σήμερα”
Διαβάζεται σε 3'
O Θοδωρής Αθερίδης μίλησε για την εξάρτησή του από το αλκοόλ, το εγκεφαλικό, τις φοβίες και τον θάνατο της μητέρας του.
- 01 Οκτωβρίου 2026 09:41
Για τις δύσκολες περιόδους της ζωής του, την εξάρτησή του από το αλκοόλ, την περιπέτεια της υγείας του, αλλά και τη σχέση με τη μητέρα του μίλησε ο Θοδωρής Αθερίδης, σε συνέντευξή του το βράδυ της Τετάρτης, στην εκπομπή “Καλύτερα Αργά”.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε αρχικά στα χρόνια κατά τα οποία έδινε τη δική του μάχη με το αλκοόλ, περιγράφοντας μια περίοδο κατά την οποία, παρά το γεγονός ότι παρέμενε συνεπής στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, η καθημερινότητά του είχε αρχίσει να επηρεάζεται.
«Επαγγελματικά ήμουν άψογος αλλα ήμουν λίγο πιο θαμπός και πιο άνετος από ό,τι χρειαζόταν. Με τους φίλους μου ήταν πολύ καλός, δεν μου έβγαλε ποτέ βία αλλά η εικόνα ενός ανθρώπου που πάντα χρειαζόταν να έχει ένα ποτήρι δίπλα, προκαλούσε αμηχανία», είπε χαρακτηριστικά.
«Υπήρχε μια ανησυχία πού θα πάει αυτή η κατάσταση αλλά επειδή ήμουν μικρός ακόμα και επειδή όλοι γενικά το έκαναν σε αυτή την ηλικία, δεν φάνταζε μεγάλο πρόβλημα. Αν συνέχιζα, όμως, μπορεί να μην ζούσα, οι ποσότητες ήταν απαγορευτικές. Οι τελευταίες 40 ημέρες ήταν οι πιο ακραίες, συνήθως έπινα ένα μπουκάλι ουίσκι κάθε ημέρα. Ήμουν 34 και είμαι 61 δεν νομίζω να…».
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στην περιπέτεια της υγείας του, όταν υπέστη εγκεφαλικό, εξηγώντας πως προσπάθησε να κρατήσει το γεγονός μακριά από τη μητέρα του, προκειμένου να μην την αναστατώσει.
Όπως περιέγραψε, «όταν έπαθα εγκεφαλικό έκανα τα πάντα να μην το μάθει η μάνα μου και ευτυχώς όταν έφτασε στα αυτιά της έβγαινα από το νοσοκομείο και είπα στην αδερφή μου να κάνει face time. Μου είπε “έκλεισες το θέατρο;” και εγώ της είπα “είχαμε πρόβλημα με τα ηχητικά”».
Παράλληλα, περιγράφοντας τη στάση που προσπαθεί να κρατά στη ζωή του, πρόσθεσε: «Είμαι της θεωρίας της μύγας και της μέλισσας να βρω το λουλούδι και όχι τα σκ@@ά, είναι θέση ζωής αυτό».
Κλείνοντας, ο Θοδωρής Αθερίδης μίλησε για τις φοβίες που τον συνόδευαν για χρόνια και ιδιαίτερα για τον φόβο του απέναντι στα αεροπλάνα.
«Φοβόμουν να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου ότι θα ήμουν σαν την γάτα στο τσουβάλι», είπε αναφερόμενος στον συγκεκριμένο φόβο.
Όπως υποστήριξε, μετά τον θάνατο της μητέρας του αισθάνθηκε ότι οι φοβίες αυτές σταδιακά έπαψαν να τον επηρεάζουν, αποδίδοντας την αλλαγή αυτή στη δική της «ευχούλα».
«Μου τα πήρε η μαμά μου φεύγοντας από τη ζωή. Είναι η ευχούλα της. Λίγο καιρό αφότου πέθανε, γυρίζω σπίτι, ανοίγω την πόρτα για να ανέβω 3 ορόφους. Ο φοβος ξεπερνιέται όταν πλησιάζεις κάτι και όχι όταν απομακρύνεσαι από αυτό. Μπαίνω στο ασανσέρ χωρίς να φοβάμαι. Δεν το σκέφτηκα ότι το έκανε η μαμά μου αλλά όταν μπήκα στο αεροπλάνο σκέφτηκα ότι τα πήρε η μαμά μου σαν να είπε “παρ’ τα από αυτόν να μην ταλαιπωριέται».
