ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ COSPLAYERS

Όταν ήταν μικρός, ο Παναγιώτης (@Pandemoniumcosplay) έβλεπε «χαζά tutorials» στο YouTube και έφτιαχνε με ξύλινα γλωσσοπίεστρα αντικείμενα από τους φανταστικούς κόσμους που αγαπούσε. «Νομίζω από πάντα είχα μέσα μου την επιθυμία να φτιάχνω πράγματα απο το μηδέν», θυμάται. Tότε δεν γνώριζε πως υπάρχει κοινότητα γι’ αυτό, μέχρι που ανακάλυψε το cosplay και το ερωτεύτηκε κατευθείαν.

Οι cosplayers φορούν στολές και αξεσουάρ για να ενσαρκώσουν χαρακτήρες από anime, βιντεοπαιχνίδια, κόμικς, ταινίες ή βιβλία. Η λέξη συνδυάζει τα «costume» και «play», τη στολή και την ερμηνεία, και εμφανίστηκε το 1983 στο ιαπωνικό περιοδικό “My Anime”, σε άρθρο του Nobuyuki Takahashi και των συνεργατών του.

Μέσα σε οχτώ χρόνια, από τα γλωσσοπίεστρα ο Παναγιώτης πέρασε σε κατασκευές όπως ο Denji από το Chainsaw Man, με αλυσοπρίονα στα χέρια και ένα κράνος που κρύβει το πρόσωπό του. Σχεδίασε τα πατρόν κοιτάζοντας στιγμιότυπα από το anime και έκοψε στο χέρι περίπου 1.500 κομμάτια αφρώδους υλικού για τα δόντια των αλυσοπρίονων.

Μέσα από το στόμα του κράνους, καλυμμένο με μαύρο ύφασμα, μπορούσε να βλέπει χωρίς να φαίνεται.

Η επιλογή ενός χαρακτήρα μπορεί να ξεκινήσει από το οτιδήποτε. Για την Κατερίνα (@RainbowKat__) η έμπνευση μπορεί να προέρχεται από ένα τραγούδι που ακούει στον δρόμο ή στο μετρό. «Δημιουργώ πολύ έντονες σκηνές στο μυαλό μου, σχεδόν σαν μικρές ταινίες», λέει, και σκέφτεται ποιος χαρακτήρας θα ταίριαζε στην εκάστοτε μουσική.

Η Εύα (@Yvaine Dazzling), από την άλλη, δίνει μορφή στην έμπνευση της μέσα από την κίνηση. Εργάζεται ως δασκάλα χορού και εναέριων ακροβατικών και με τον καιρό το cosplay κατάφερε να γίνει μέρος της δουλειάς της. Το ενσωματώνει στις εμφανίσεις της σε φεστιβάλ και μαγαζιά και, παρότι τα περισσότερα projects έφεραν και περισσότερο άγχος, παραμένει κάτι που τη γεμίζει με δημιουργικότητα και χαρά, όπως περιγράφει.

Όποια κι αν είναι η αφετηρία, ο κοινός παρανομαστής παραμένει η φαντασία.

«Το να διαγωνίζομαι ήταν η ώθηση που χρειαζόμουν»

Η Αγγελική (@AngieVcosplay), όταν πηγαίνει σε εκδηλώσεις, προτιμά χαρακτήρες με τους οποίους μοιράζεται στοιχεία της προσωπικότητας της. «Είμαι πολύ γελαστό άτομο και μου είναι δύσκολο να παραμείνω σοβαρή για πολλή ώρα», λέει χαρακτηριστικά. Υπολογίζει από πέντε έως δέκα ώρες δουλειάς για μια απλή στολή και έως περισσότερες από διακόσιες για μια πιο σύνθετη.

«Συνήθως, όσοι επενδύουμε μεγάλο budget για την κατασκευή ενός cosplay το κάνουμε με στόχο να συμμετάσχουμε σε διαγωνισμούς και να έχουμε την πιθανότητα να λάβουμε κάποια θέση», προσθέτει.

Οι διαγωνισμοί αποτελούν μέρος των λεγόμενων conventions, των φεστιβάλ όπου συναντιούνται οι κοινότητες των anime, των κόμικς, των βιντεοπαιχνιδιών και της ποπ κουλτούρας. Για τους cosplayers είναι η στιγμή που παρουσιάζουν τις στολές τους. Τις φορούν, παρατηρούν από κοντά τη δουλειά των άλλων και ανταλλάσσουν ιδέες για υλικά και τεχνικές.

Στην κατηγορία των χειροποίητων ατομικών συμμετοχών, η αξιολόγηση γίνεται με βάση την κατασκευή, την πιστότητα και τη δυσκολία της στολής, όπως εξηγεί η Αντζελίνα (@angelina_zero_) που κέρδισε πρόσφατα τη πρώτη θέση στο Gameathlon.

Εδώ και αρκετά χρόνια, ήθελε να ενσαρκώσει την Aqua, από τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Kingdom Hearts, αλλά συνεχώς ανέβαλε την κατασκευή μέχρι να μπορέσει να τη φτιάξει όπως την είχε ονειρευτεί. Φέτος, τα κατάφερε. «Το να διαγωνίζομαι ήταν η ώθηση που χρειαζόμουν για να την ολοκληρώσω», λέει. Μέσα από το cosplay έμαθε, μεταξύ άλλων, να βάζει στόχους και να τους πετυχαίνει, κάτι που την βοήθησε και στη καθημερινότητα της.

Όσο για τα έπαθλα, η Kατερίνα θυμάται τόμους manga, μπρελόκ και κούπες όταν άρχισε να διαγωνίζεται, το μακρινό 2013. Σήμερα που το cosplay γίνεται όλο και πιο δημοφιλές σαν χόμπι, οι διαγωνιζόμενοι μπορεί να κερδίσουν από χρηματικά ποσά, μέχρι ένα ταξίδι στο εξωτερικό για διεθνείς διαγωνισμούς. Εκεί, βέβαια, η προετοιμασία γίνεται ακόμη πιο απαιτητική.

Για τη συμμετοχή τους στο φετινό GICOF στην Κορέα, ο Παναγιώτης και η Κατερίνα διάλεξαν το Howl’s Moving Castle, μια ταινία που αγαπούν και οι δύο. Οι γρήγορες αλλαγές κοστουμιών που σχεδίασαν για τη σκηνή χρειάστηκαν πολλές δοκιμές, καθώς οι στολές έπρεπε να βγαίνουν εύκολα και να τους αφήνουν να κινούνται άνετα. «Τίποτα σε αυτό το project δεν βγήκε σωστό με την πρώτη», λένε. Κάποια κοστούμια και κομμάτια των σκηνικών ξαναφτιάχτηκαν έως και πέντε φορές, ενώ μόνο η στολή του Παναγιώτη ξεπέρασε τα 700 ευρώ.

Παρακολουθώντας τις άλλες ομάδες, εντυπωσιάστηκαν από τις ολοκληρωμένες ιστορίες και τη σκηνογραφία τους. Οι παρουσιάσεις τους έδιναν, όπως περιγράφουν, την αίσθηση ότι παρακολουθούσαν επαγγελματικές θεατρικές παραστάσεις.

«Δεν είμαστε μηχανές παραγωγής περιεχομένου»

Πλέον, υπάρχουν και έτοιμες στολές. Όταν ξεκίνησε η Αγγελική, το 2015, θυμάται ότι οι επιλογές της ήταν να μάθει να ράβει και να κατασκευάζει ή να απευθυνθεί σε άλλον cosplayer ή μοδίστρα. Τα διαδικτυακά καταστήματα άνοιξαν την πόρτα σε περισσότερους ανθρώπους, αν και η ίδια παρατηρεί ότι λιγότεροι μαθαίνουν πια την τέχνη της κατασκευής.

Στο διαδίκτυο, όμως, μαζί με τις περισσότερες επιλογές έρχονται και αμέτρητες εικόνες από τις δημιουργίες των άλλων. Η RainbowKat περιγράφει την πίεση των social media να ακολουθείς κάθε χαρακτήρα που γίνεται viral, με την τέλεια περούκα, το μακιγιάζ και τη φωτογράφιση. «Δεν χρειάζεται να έχεις 80 στολές για να είσαι cosplayer», λέει. «Δεν είμαστε μηχανές παραγωγής περιεχομένου».

Ο  Άνταμ (@kindapricey) νοσταλγεί την ανεμελιά του 2011. Τότε φορούσε «μια άκυρη φθηνιάρικη περούκα από τα Jumbo» και έβγαζε φωτογραφίες και βιντεάκια με τους φίλους του. Χαίρεται που το cosplay έγινε πιο γνωστό, αλλά τον απασχολεί πόσο εύκολα η ανταπόκριση σε μια ανάρτηση μπορεί να επηρεάσει την εικόνα κάποιου για τη δουλειά του. «Αυτό το ποστ δεν πήγε πολύ καλά, που σημαίνει ότι η στολή μου, η δουλειά μου δεν είναι καλή», λέει, περιγράφοντας μια σκέψη που βλέπει να απογοητεύει ιδιαίτερα τα νεότερα παιδιά.

«Πίσω από αυτή τη στολή υπάρχει ένας άνθρωπος»

Στα δώδεκα της, η Ελισάβετ (@hanafox.cos) είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με το cosplay. Σήμερα είναι δεκαεννέα και θυμάται πως όσα ήθελε να δημιουργήσει γίνονταν αφορμή για bullying, ακόμη και στο λύκειο. «Όλα τα παιδάκια με θεωρούσαν περίεργη και λογοκρίθηκα πολύ για αυτό», λέει. «Εγώ απλώς ήθελα να είμαι χαρούμενη, να ζω στον δικό μου μαγικό κόσμο και όποιος ήθελε μπορούσε να έμπαινε σε αυτόν».

Γι’ αυτό και έχει σκεφτεί πολύ την πίεση να αφιερώνονται τα παιδιά σε όσα θα τους φανούν χρήσιμα στο μέλλον. «Νιώθω ότι ρουφάει κάτι από την παιδική σου ηλικία και αυτό είναι η φαντασία», περιγράφει.

Στην πορεία, το cosplay επηρέασε και το τι ήθελε να σπουδάσει. Επέλεξε το Τμήμα Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου του ΕΚΠΑ, αναζητώντας γνώσεις που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και στις δημιουργίες της. «Επίτηδες ήθελα το συγκεκριμένο τμήμα, διότι έχει πάρα πολλά να μου προσφέρει και στις μελλοντικές δουλειές που θα ήθελα να κάνω αλλά και στο cosplay».

«Πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως πίσω από αυτή τη στολή υπάρχει ένας άνθρωπος. Μπορεί να είναι και ένα μικρό παιδί», λέει η Μαρουσώ (@abyss.crafts), που έχει βρεθεί στους διαγωνισμούς τόσο ως διαγωνιζόμενη όσο και ως κριτής. «Τα έχω δει όλα στο backstage».

Πριν βγουν στη σκηνή, οι cosplayers περνούν από pre-screening, όπου παρουσιάζουν στους κριτές τις στολές τους και εξηγούν πώς τις κατασκεύασαν.Το κοινό θα δει αργότερα μόνο την εμφάνιση τους, αλλά στα παρασκήνια η Μαρουσώ έχει γνωρίσει και παιδιά για τα οποία η συμμετοχή σημαίνει πολύ περισσότερα. Θυμάται μια δεκαεξάχρονη που τους εκμυστηρεύτηκε ότι η ενασχόληση με το cosplay την είχε απομακρύνει από σκέψεις αυτοτραυματισμού.

«Σε κάνει να νιώθεις ότι ξεφεύγεις, σε κάνει δημιουργικό, σε κάνει να αλλάζεις για μία στιγμή», λέει. Γι’ αυτό επιμένει στην ευγένεια απέναντι στα παιδιά που ντύνονται. «Είναι πολύ σημαντικό να τα στηρίζουμε», τονίζει. «Θεωρώ ότι τα βοηθάει πάρα πολύ και ψυχολογικά».

«Είναι σημαντικό να μην χάσεις την ταυτότητα σου»

Οι χαρακτήρες που επιλέγει η Γαλήνη (@galini_lin) αλλάζουν καθώς μεγαλώνει και η ίδια. Κλείνοντας δώδεκα χρόνια στο cosplay, δεν την τραβά πια τόσο να ενσαρκώνει νεότερους ήρωες. «Υπάρχουν πάρα πολύ ωραίοι χαρακτήρες, μεγάλοι σε ηλικία», λέει.

Εκεί που παλιότερα προσπαθούσε να τους αποδώσει όσο πιο πιστά μπορούσε, τώρα θέλει να τους δώσει περισσότερα στοιχεία του εαυτού της. «Θέλω να είναι μια μίξη από τον χαρακτήρα και εμένα και να το βλέπει κάποιος και να λέει αυτό είναι σύνολο της Γαλήνης».

Μέσα στην κοινότητα δεν αισθάνεται ότι η ηλικία περιορίζει τη συμμετοχή της, όπως συμβαίνει με τις κοινωνικές προσδοκίες που συναντά στην καθημερινότητα, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Η ίδια εξακολουθεί να αφιερώνει μιάμιση με δύο ώρες καθημερινά στη δημιουργία, αδειάζοντας το κεφάλι της από «το μπάχαλο της πραγματικότητας».

Με τα χρόνια έχει καταλάβει καλύτερα και γιατί συνεχίζει. «Κοιτάς αν και πόσο έχουν αλλάξει οι θέσεις σου για αυτό με το οποίο ασχολείσαι», εξηγεί. «Έχω φτάσει σε ένα σημείο που έχω καταλήξει στο τι είναι για μένα το cosplay».

Για εκείνη, μεγάλο μέρος της ευχαρίστησης βρίσκεται στην κατασκευή. Για κάποιον άλλον μπορεί να είναι η μεταμόρφωση ή ο συνδυασμός αυτών των δύο. «Πρέπει να καταλαβαίνεις τι θέλεις να κάνεις. Να μη χάσεις την ταυτότητα σου».

Όσο της το επιτρέπει η υγεία της, θέλει να συνεχίσει. Κι αν τη ρωτήσει κάποιος για αυτό, η απάντηση είναι: «ο στόχος μου είναι να τους θάψω όλους».