Ο Άγγελος Μπούρας φέρνει την Έλλη Αλεξίου στη σκηνή – Και έχει πολλά να μας πει

Ο Άγγελος Μπούρας σκηνοθετεί στη Σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, τις «Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου», ένα θεατρικό πορτρέτο μιας από τις σημαντικότερες μορφές των ελληνικών γραμμάτων, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου.

Η Έλλη Αλεξίου, συγγραφέας, παιδαγωγός και αγωνίστρια, αφιέρωσε τη ζωή της στη λογοτεχνία, την εκπαίδευση και τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Με πλούσιο συγγραφικό έργο και πολύχρονη παρουσία στην εκπαίδευση, συμμετείχε ενεργά στις μεγάλες ιδεολογικές και κοινωνικές αναμετρήσεις του 20ού αιώνα, υπερασπιζόμενη τις πεποιθήσεις της μέσα από διώξεις, συγκρούσεις και προσωπικές δοκιμασίες.

Οι «Εκμυστηρεύσεις» επιχειρούν να φωτίσουν όχι μόνο τη δημόσια εικόνα της Έλλης Αλεξίου, αλλά και τον άνθρωπο πίσω από αυτήν. Τη συγγραφέα και τη δασκάλα, την αγωνίστρια, αλλά και τη γυναίκα που ερωτεύτηκε, συνδέθηκε βαθιά με τους ανθρώπους, γνώρισε αποχωρισμούς και απώλειες και αναζήτησε τη δική της θέση μέσα σε μια δύσκολη και ταραγμένη εποχή.

Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου φέρνει τη φωνή της Έλλης Αλεξίου στο σήμερα, μέσα από μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση που δεν αντιμετωπίζει τη μεγάλη αυτή προσωπικότητα ως ένα πρόσωπο του παρελθόντος, αλλά ως μια ζωντανή παρουσία που εξακολουθεί να συνομιλεί με το παρόν.

Μέσα από τα λόγια της, η Έλλη Αλεξίου μιλά για τη δύναμη της παιδείας και της λογοτεχνίας, για την ευθύνη απέναντι στους άλλους, για την ελευθερία, τις προσωπικές επιλογές και όσα μπορούν να δώσουν ουσιαστικό νόημα στην ατομική και συλλογική ζωή. Είναι ένας λόγος που, παρά την απόσταση του χρόνου, εξακολουθεί να θέτει ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά.

“H Έλλη Αλεξίου έχει ακόμη πολλά να μας πει”

Ο Άγγελος Μπούρας εξηγεί στο NEWS 24/7 τη δική του προσέγγιση στις «Εκμυστηρεύσεις», μιλώντας για την ανάγκη να αναζητήσει τον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα της Αλεξίου, αλλά και για το θέατρο ως έναν χώρο συνάντησης, ακρόασης και συνύπαρξης.

“Όσο περισσότερο διάβαζα για την Έλλη Αλεξίου, τόσο πιο δύσκολο ήταν να την τοποθετήσω μονοδιάστατα στη σκηνή βάζοντας μια ταμπέλα. Συγγραφέας, δασκάλα, γυναίκα με έντονη πολιτική και κοινωνική δράση,όλα αυτά υπάρχουν, αλλά δεν είναι αρκετά για να την περιγράψουν.

Αυτό που με ενδιέφερε στις «Εκμυστηρεύσεις» ήταν να ψάξω τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά. Τι αγάπησε, τι έχασε, τι την πλήγωσε, τι την έκανε να επιμένει. Και κυρίως, τι σημαίνει να έχεις τη δύναμη να παραμένεις ο εαυτός σου μέσα σε μια δύσκολη εποχή που το αυτονόητο προνόμιο της έκφρασης και της ελευθερίας ήταν μια καθημερινή διεκδίκηση.

Δεν ήθελα να φέρω την Έλλη Αλεξίου στη σκηνή ως ένα «ζωντανό μνημείο». Δεν με ενδιέφερε μια αναπαράσταση μιας σπουδαίας γυναίκας που πρέπει να θαυμάσουμε από απόσταση. Ήθελα να γίνει μια θεατρική πράξη. Να πάρουν τα λόγια της σώμα, χρόνο και παρουσία. Να υπάρξει ένας άνθρωπος πάνω στη σκηνή και ένας άνθρωπος απέναντί του που να ακούει.

Και εδώ βρίσκεται για μένα η ουσία της δουλειάς της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου. Στάθηκε απέναντι στα λόγια της Έλλης Αλεξίου χωρίς να προσπαθήσει να την «αναπαραστήσει». Τα άκουσε. Τα άφησε να περάσουν από μέσα της και να συναντήσουν το σήμερα. Κι έτσι η Αλεξίου δεν παρουσιάζεται ως κάτι τελειωμένο, αλλά ως μια παρουσία που εξακολουθεί να συνομιλεί μαζί μας.

Ίσως γι’ αυτό ήταν ευχής έργον που αυτή η παράσταση έγινε στο Θέατρο Τέχνης. Γιατί κι εγώ εκεί έμαθα πως το θέατρο δεν είναι μόνο ένας τρόπος να αφηγείσαι μια ιστορία. Είναι ένας τρόπος να κοιτάζεις τους ανθρώπους.

Αυτό είναι, τελικά, το θέατρο που με ενδιαφέρει: να μας φέρνει κοντά,να συνυπάρχουμε. Να δημιουργεί έναν χώρο όπου ένας άνθρωπος μπορεί να μιλήσει και ένας άλλος να σταθεί απέναντί του και να ακούσει.

Και η Έλλη Αλεξίου έχει ακόμη πολλά να μας πει”.