Βήχει ο Σαμαράς, κρυώνει ο Μητσοτάκης, τρολάρουν (με ύβρεις) Φλωρίδης και Ζαχαρός…

Ας προσέξουμε πώς διαμορφώνονται ορισμένες πλευρές της πολιτικής μας ζωής. Με  πρωταγωνιστές πρώην και νυν πρωθυπουργούς, υπουργούς και, δυστυχώς, δημοσιογράφους.

Περίπτωση πρώτη: είναι γνωστό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι υπουργοί του κοιμούνται και ξυπνούν με το φόβο του Αντώνη Σαμαρά. Πιάνει πότε τη woke agenda, πότε το «Σκοπιανό», μονίμως τις «υποκλίσεις στον Ερντογάν» και τους χτυπάει σαν χταπόδι. Τώρα τελευταία θύμωσε για κάποια… κειμήλια και οστά(!) που αντάλλαξαν Ελλάδα και Βουλγαρία-υπόθεση ενός και πλέον αιώνα.

Όλα αυτά αποτελούν την επιτομή της πάλαι ποτέ ατζέντας που περιγράφει το δυσώνυμο σύνθημα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».

Βήχει, λοιπόν, ο Σαμαράς και κρυώνουν στο Μαξίμου. Χτες κόντεψε να… κατουρηθεί από το φόβο του ο Μαρινάκης και έσπευσε να απολογηθεί. Για τα… οστά του Σαμουήλ, που στείλαμε στην Βουλγαρία,  το έριξε στην Ιερά Σύνοδο. Και για τη Συμφωνία των Πρεσπών στον… Τσίπρα.

Μια κυβέρνηση που συμπληρώνει οσονούπω οκτώ χρόνια θητείας εφαρμόζει την «κακή» συμφωνία, την οποία εκθειάζει η πρόεδρος της Κομισιόν(στην οποία ο Μητσοτάκης στέλνει επιστολές…), αλλά τρέχουν να απολογηθούν μόλις ο Σαμαράς καβαλήσει τον Βουκεφάλα. Όποιος θέλει κι άλλες λεπτομέρειες για λείψανα και Βουκεφάλες ας δει εδώ.

Περίπτωση δεύτερη: οι γενίτσαροι ευδοκιμούν- όχι σπάνια- και στην πολιτική. Και η ανάγκη της επιβίωσης τούς υποχρεώνει να γίνονται χειρότεροι από τους ορίτζιναλ συναδέλφους τους. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο πολιτικός γυρολόγος Γ. Φλωρίδης. Για να επιβιώσει πρέπει να ξεπερνά σε θρασύτητα και αλαζονεία ακόμα και «γηγενείς» της  ΝΔ, του ιδίου φυράματος. Έτσι, εκτοξεύει την παρόλα «όποιοι μιλάνε για μπαζώματα είναι για τα μπάζα». Και όταν οι δικαστές του δίνουν μια ξεγυρισμένη φάπα με την παραπομπή των υπευθύνων του μπαζώματος,  φτάνει στο υπέρτατο σημείο αλαζονείας να λέει ότι η φράση του βρήκε την… απόλυτη δικαίωση! 

Αλλά επειδή αυτού του είδους ο γενιτσαρισμός μπορεί να μην του φτάνει, τώρα που θα κυνηγάει σταυρούς στη Θεσσαλονίκη, ο Φλωρίδης είπε να το παίξει ολίγον Άδωνις, που μας έλεγε ότι, αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015,  θα πάρει τα λεφτά του και θα φύγει από τη χώρα. Ο Φλωρίδης, 15 χρόνια μετά, το πήγε παραπέρα.

Μας είπε ότι, αν δεν επανεκλεγεί ο Μητσοτάκης, θα κάνουν ντου οι Τούρκοι! Από… σεμνότητα, προφανώς, δεν πρόσθεσε «κι αν δεν είμαι εγώ υπουργός». Προφανώς, θα έχει πάει από το βράδυ των εκλογών στο… μέτωπο για να  αποκρούσει το «ντου»…

Περίπτωση τρίτη: κι αφού κοτζάμ υπουργός βρίζει όσους καταγγέλλουν το μπάζωμα στα Τέμπη, να μην υπερθεματίσει  ο δημοσιογράφος; Όσο φανατισμένος ή επιπόλαιος  κι αν είσαι, όσο κι αν κάνεις δουλίτσες με υπουργεία και άλλες κρατικές υπηρεσίες,  γίνεται να λες από την τηλεόραση «μήπως δεν ήταν μέσα στο τρένο;» ένα από τα παιδιά που εξαερώθηκαν  και δεν βρέθηκαν ίχνη τους;

Γίνεται να λες τέτοια χωρίς να σκεφτείς, αστραπιαία την επόμενη στιγμή, πώς θα νιώσουν οι άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους; Και να μην ανακαλέσεις αμέσως και επιτόπου; Γίνονται αυτά; Μέσα στην τηλεοπτική ζούγκλα και τη ζούγκλα των ΜΚΔ όλα γίνονται. Ιδιαίτερα όταν σε  λένε Σταμάτη Ζαχαρό, είσαι «φιλελεύθερος» και κατά των θεωριών συνωμοσίας και δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό που είπες αποτελεί την καλύτερη τροφή για τους ψεκασμένους και τα τρολ, που λένε ότι τα Τέμπη δεν έγιναν επειδή τα τρένα  πηγαίνουν «τυφλά», αλλά τα κατασκεύασε ο… Πούτιν για να πλήξει τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση.

Τουλάχιστον αυτός ζήτησε συγγνώμη  και σε αυτό διαφέρει  από το «δικαιωμένο» γενιτσαρισμό του Φλωρίδη.

Αυτά. Και δεν υπάρχει σύγχρονος Γεώργιος Σουρής, για να γράψει κάτι ανάλογο με το «τ΄αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι…»