Ο Μητσοτάκης είπε τι φοβάται, οι απέναντι ξεκατινιάζονται…

Στη χτεσινή συνέντευξή του (Σκάι) ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε μια αθώα φράση, αναφερόμενος στα μετεκλογικά σενάρια: «Αν έφερνα 25%, καλά θα κάνανε να τα έλεγαν αυτά». Ποια είναι «αυτά»; Μα, η σεναριολογία για δική του αποχώρηση, αν το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που προσδοκά.

Είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός αναφέρεται στο σενάριο του 25%, κάτι που φανερώνει την ανησυχία του. Και δεν είναι καθόλου ανεξήγητη.

Το βασικό σενάριο στο επιτελείο του είναι το αισιόδοξο, αυτό που «βλέπει» το «3» μπροστά από το ποσοστό της ΝΔ στις πρώτες εκλογές. Αν επαληθευτεί, θα δώσει τη μάχη στις δεύτερες για την αυτοδυναμία. Όμως, ακόμα κι αν δεν την πετύχει, θα έχει υψηλό ποσοστό που θα τον καθιστά αδιαμφισβήτητο για τη θέση του πρωθυπουργού σε κυβέρνηση συνεργασίας. Ποιος θα τον αμφισβητήσει αν, για παράδειγμα, έχει 34%-35% και του λείπουν λίγες έδρες για τις 151; Σίγουρα θα βρει τους πρόθυμους βουλευτές υπό την πίεση και του διλήμματος «να κυβερνηθεί η χώρα».

Εδώ τελειώνει το καλό σενάριο και αρχίζουν τα δυσάρεστα, μπορεί και τα καταστροφικά. Και τα δύο προϋποθέτουν το «2» μπροστά από το ποσοστό της ΝΔ. Στο πρωθυπουργικό επιτελείο το ξορκίζουν. Οι πολύ ρεαλιστές δεν το θεωρούν εξωπραγματικό. Άλλωστε, υπάρχουν δύο παραδείγματα από το παρελθόν, απώτερο και πρόσφατο.

Το 2012 το ποσοστό της ΝΔ κατρακύλησε στο 18%(στις πρώτες εκλογές) και δεν έφτασε κάν στο 30% στις δεύτερες και χρειάστηκε να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο στη συνέχεια πλήρωσε το μάρμαρο.

Στις ευρωεκλογές του 2024, μόλις ένα έτος μετά το θριαμβευτικό 41% του 2023, το ποσοστό της ΝΔ κατρακύλησε στο 28%. Τότε ήταν ανέλπιστο. Όλες οι δημοσκοπήσεις της έδιναν αυτό που ήθελε: τουλάχιστον 33%, όσο και στις ευρωεκλογές του 2019, για να μην έχει πρόβλημα. Έκτοτε αγκομαχάει να ξαναπιάσει(δημοσκοπικά) το 28% και τη ζώνουν οι φόβοι ότι μπορεί να έχει και παρακάτω. Αυτό είναι το 25%, στο οποίο αναφέρθηκε ο κ. Μητσοτάκης, για πρώτη φορά χτες. Δεν είναι το βασικό σενάριο, αλλά δεν είναι και αδύνατο ενδεχόμενο. Ο φόβος είναι υπαρκτός σήμερα, χωρίς να γνωρίζει κανείς τι θα γίνει σε οκτώ μήνες, αν τότε γίνουν οι εκλογές.

Κι ενώ ο φόβος του «2» στοιχειώνει τη ΝΔ και τον κ. Μητσοτάκη, οι εξ αριστερών αντιπολιτευόμενοι κάνουν ό,τι (δεν) πρέπει για να τους ανακουφίζουν. Η ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη φαίνεται ότι έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα της πρωτιάς της ΝΔ και έχουν επιδοθεί στη μάχη των δευτερότριτων. Η οποία είναι, ασφαλώς άνευ αξίας για τους προοδευτικούς πολίτες, διότι θα σημάνει την παραχώρηση και τρίτης θητείας στη ΝΔ και στον κ. Μητσοτάκη.

Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, η δεύτερη θέση είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, ειδικά για το ΠΑΣΟΚ. Το οποίο, αν δεν την καταλάβει ούτε αυτή τη φορά(από το 2012 και μετά είναι στην τρίτη και παρακάτω θέση), θα βρεθεί ξανά σε δίνη. Γι’ αυτό και έχει καταστήσει ουσιαστικά τον Τσίπρα και το νεόκοπο κόμμα του μοναδικό αντίπαλο.

Ουσιαστικά το ίδιο κάνουν και αυτοί, μολονότι ο πρώην πρωθυπουργός είπε τις προάλλες ότι συμπεριφέρεται σαν… βουδιστής μοναχός, δηλαδή δεν πυροδοτεί εκείνος τον πόλεμο με την Χαριλάου Τρικούπη.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Να ακούσουν και οι δύο τις φωνές των πιο νουνεχών του ευρύτερου χώρου. Που λένε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το δικό τους ξεκατίνιασμα απογοητεύει τους προοδευτικούς πολίτες, οι οποίοι παρακολουθούν έξω από τα κομματικά τείχη. Και, δεύτερον, διευκολύνει τον κ. Μητσοτάκη και του επιτρέπει να χρησιμοποιεί το επιχείρημα «αυτοί τρώγονται μεταξύ τους, πώς θα τους εμπιστευθείτε να σας κυβερνήσουν;».

Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα. Ας το ξαναπούμε: είναι θλιβερό ο προοδευτικός χώρος να ξεκατινιάζεται με την παραμικρή αφορμή και να εναποθέτει τις όποιες ελπίδες του για ανατροπή του στάτους κβο στον… Σαμαρά!