Η συγκλονιστική ανάρτηση του Γιάννη Σεβδικαλή: “Δύο βαγόνια τρένου πέρασαν από πάνω μου”
Διαβάζεται σε 3'
Ο Παραολυμπιακός αθλητής Γιάννης Σεβδικαλής, προχώρησε σε μια συγκινητική ανάρτηση για το ατύχημά του και την μακρά πορεία της αποκατάστασης.
- 10 Οκτωβρίου 2026 23:41
Μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση πραγματοποίησε το βράδυ του Σαββάτου (10/10) ο Γιάννης Σεβδικαλής, με αφορμή τη συμπλήρωση 14 ετών από το σοβαρό σιδηροδρομικό ατύχημα που άλλαξε τη ζωή του.
Ο Παραολυμπιακός αθλητής των 400 μέτρων και σύζυγος της Σοφίας Κουρτίδου μοιράστηκε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram μια φωτογραφία, συνοδεύοντάς τη με ένα εκτενές κείμενο για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, την αποκατάστασή του και τη δύναμη που άντλησε μέσα από την αγάπη.
Ο Γιάννης Σεβδικαλής περιέγραψε τις δραματικές στιγμές που έζησε σε ηλικία μόλις 21 ετών, όταν παρασύρθηκε από αμαξοστοιχία ενώ κινούνταν πεζός.
«Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια. Ήμουν μόλις 21 χρονών όταν μία αμαξοστοιχία, που έτρεχε με διπλάσια ταχύτητα, με παρέσυρε ενώ ήμουν πεζός. Δύο βαγόνια τρένου πέρασαν από πάνω μου κι εγώ βρέθηκα ανάμεσα στις ράγες να παλεύω να κρατηθώ στη ζωή».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη μακρά περίοδο νοσηλείας και στις επεμβάσεις που χρειάστηκε να υποβληθεί, καθώς και στην προσπάθειά του να μάθει ξανά να περπατά με προσθετικά μέλη.
«Έφυγα από το σπίτι μου ως αρτιμελής, και ουσιαστικά δεν ξαναγύρισα σε αυτό, γιατί για πολύ καιρό το “σπίτι” μου έγιναν τα νοσοκομεία. Διπλός ακρωτηριασμός, αμέτρητες μολύνσεις, χειρουργεία. Χρειάστηκε να περάσει 1,5 χρόνος, μόνο για να καταφέρω να βάλω τα πρόσθετα μέλη και να αρχίσω να μαθαίνω να περπατάω από την αρχή. Μέχρι που τελικά ο δρόμος αυτός με οδήγησε σε κορυφές που δεν είχα καν φανταστεί αλλά κυρίως στον άνθρωπο της ζωής μου».
Η αναφορά στη Σοφία Κουρτίδου
Ιδιαίτερη θέση στην ανάρτησή του είχε η σύζυγός του, Σοφία Κουρτίδου, την οποία ο αθλητής περιέγραψε ως τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεται πλέον τη ζωή του.
«Σε μια γυναίκα που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σαν η μοίρα να διάλεξε αυτούς τους δύο δρόμους για να συναντηθούν και να γίνουν ένα. Σήμερα, σβήνοντας αυτά τα κεράκια, κρατάω όπως πάντα το χέρι σου και συνειδητοποιώ ότι οι πιο δύσκολοι δρόμοι είναι αυτοί που τελικά σε οδηγούν στα πιο φωτεινά μέρη.Τα σώματα αλλάζουν, αλλά η βαθιά ανθρώπινη σύνδεση και η αγάπη είναι αυτές που μας κρατούν και μας ξαναχτίζουν ακόμα πιο δυνατούς από την αρχή».
Κλείνοντας, ο Γιάννης Σεβδικαλής ξεκαθάρισε πως η συγκεκριμένη επέτειος δεν αποτελεί για τον ίδιο μια υπενθύμιση μόνο του ατυχήματος, αλλά κυρίως μια αφορμή να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του για τη ζωή και τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του.
«Δεν γιορτάζω την ημέρα που άλλαξε η ζωή μου, αλλά τη ζωή την ίδια, κάθε ανάσα, που με έφερε κοντά σου. Ευγνώμων για εσένα, για εμάς και για όλους τους δρόμους που θα ανοίγονται γιατί θα τους περπατάμε μαζί».
