Δίκη για τα Τέμπη: Κατέρρευσε επιζήσασα την ώρα που κατέθετε

Συγκλονιστικές ήταν οι καταθέσεις επιζώντων της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών στη δίκη για το πολύνεκρο δυστύχημα.

Πρόκειται για επιβάτες του τρίτου, κυρίως, βαγονιού της επιβατικής αμαξοστοιχίας που κατέθεσαν όσα βίωσαν τις πρώτες στιγμές της σύγκρουσης ενώ μίλησαν και για τα τραύματα, κυρίως τα ψυχικά, που κουβαλούν ακόμα και σήμερα.

«Αυτό που ζήσαμε δεν πρόκειται να φύγει από μέσα μας. Ειδικά το πρώτο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο. Σε οποιαδήποτε λακκούβα, σε οποιαδήποτε στροφή, τα απότομα φρεναρίσματα, όλα αυτά ξυπνούσαν αυτό που ζήσαμε. Ακόμα και σήμερα επανέρχονται αυτές οι εικόνες ξανά και ξανά. Το βράδυ ξαναέβλεπα τις ίδιες σκηνές. Ξαναζούσα ότι έχασα το μωρό μου» κατέθεσε η Μαρία Λαζαρίδου η οποία ταξίδευε στην επιβατική με την μητέρα της και το έξι μηνών παιδί της, το οποίο, όπως εξήγησε δεν θα είχε καταφέρει να εντοπίσει εάν είχε τραυματιστεί σοβαρά.

Μάλιστα, κατά την διάρκεια της κατάθεσης της, η επιζήσασα κατέρρευσε και χρειάστηκε η συνδρομή του Ερυθρού Σταυρού για να της δοθούν οι πρώτες βοήθειες και να καταφέρει να ολοκληρώσει την κατάθεσή της.

Όπως αναφέρει το larissanet.gr, στο ίδιο βαγόνι ταξίδευαν επίσης η Zagrida Plasa με τα δύο ανήλικα παιδιά της και ο Αναστάσιος Κουμπούρης.

«Ήταν ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που δεν έκατσα στο κυλικείο. Κατά τύχη γλύτωσα.  Νόμιζα θα πεθάνω. Αμυδρά θυμάμαι να βγαίνει κάποιος από ένα παράθυρο και τον ακολούθησα. Πηδήξαμε από εκεί στο χωράφι. Το πρώτο που αντίκρισα ήταν το δεύτερο βαγόνι που καιγότανε. Άκουγα ουρλιαχτά, άτομα να προσπαθούν να σωθούν» κατέθεσε ο κ. Κουμπούρης προσθέτοντας πως του έμεινε η μυρωδιά του «καμένου σιδήρου» και πως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας έβλεπε άλλους τραυματίες που ερχόταν από το σημείο της σύγκρουσης και ανθρώπους να ψάχνουν τους συγγενείς τους.

«Οπότε ξεκίνησα να νοιώθω ενοχές γιατί ήμουν εγώ τυχερός που κατάφερα να επιζήσω» κατέθεσε ενώ για τα ψυχικά τραύματα που έχει ως επακόλουθο του συμβάντος ανέφερε: «Μετά από αυτό είναι όλα πολύ δύσκολα. Νιώθω αρκετά πιο αδύναμος από εκείνη την ημέρα και μετά».

«Όταν έγινε η σύγκρουση αυτό που νιώσαμε ήταν ένα δυνατό τίναγμα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά πέσαμε όλοι μπροστά και γύρισε το βαγόνι μας. Εγώ χτύπησα στο τραπεζάκι. Μετά ήταν το απόλυτο σκοτάδι. Ξεκινήσανε οι τσιρίδες, οι φωνές και ήταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας. Νόμιζα ότι μπορεί να πέφταμε σε γκρεμό. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν απλώς να γλιτώσουν τα παιδιά μου. Φώναζα τα ονόματα τους για να δω αν ήταν καλά» κατέθεσε η κα Plasa η οποία περιέγραψε την αγωνία τους να βγουν από το βαγόνι πριν τους προλάβει η φωτιά. «Από εκεί και πέρα ξεκινάει άλλος Γολγοθάς. Κάθε θόρυβος, κάθε απότομη κίνηση είναι ο φόβος και ο τρόμος. Φοβάμαι τα πάντα» πρόσθεσε.

Να σημειωθεί πως κατέθεσε επίσης και μια υπάλληλος καθαριότητας η οποία την στιγμή της σύγκρουσης ήταν στο έκτο βαγόνι και είναι η μόνη από τους εργαζόμενους που κατάφερε να επιβιώσει.