Από αυτήν την “Κόντρα”, μόνο ο Μητσοτάκης κερδίζει

Αν ενδιαφέρει κάποια κόντρα αυτό το διάστημα τον κόσμο, είναι η κόντρα μεταξύ Βίσση και Καρβέλα. Το δείχνουν τα κλικς στα σάιτ, τα views στα reels, τα νούμερα τηλεθέασης όταν παίζει το θέμα αυτό.

Η κόντρα που ξέσπασε τον τελευταίο καιρό, μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν ενδιαφέρει τον κόσμο, αλλά τον κουράζει και του προκαλεί μια αποστροφή. Η μάχη του δεύτερου που κατάντησε το διακύβευμα αυτών των εκλογών, έχει μόνο έναν κερδισμένο. Αυτόν που θα έπρεπε να είναι ο απόλυτος χαμένος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ένας κουρασμένος πρωθυπουργός, που ξέμεινε από δικαιολογίες για το χάλι που επικρατεί σε οικονομία, ποιότητα ζωής των πολιτών, ζητήματα κράτους δικαίου, δημόσια κτίρια και υποδομές.

Με μια κανονική αντιπολίτευση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα ήταν τώρα εν αναμονή της διαδοχής του, ταπεινωμένος και τοποθετημένος στην συνείδηση του κόσμου ως ένας κάκιστος πρωθυπουργός, βουτηγμένος στα σκάνδαλα και τη διαφθορά, που επί των ημερών του το πελατειακό κράτος οργίασε και ο κόσμος έγινε πιο φτωχός κατά τουλάχιστον 40%.

Αυτό που συμβαίνει εδώ και τρία χρόνια στην αντιπολίτευση με την ευθύνη και του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα, είναι ο καλύτερος χορηγός του Μητσοτάκη. Μέσα σε αυτό το χάος έλλειψης αντιπολιτευτικής ικανότητας, ακόμα και ως κακός πρωθυπουργός, παρουσιάζεται ως την πιο σταθερή επιλογή.

Ο Ανδρουλάκης φέρει ευθύνη γιατί τρία χρόνια τώρα, από την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, την άνοδο και την πτώση του πυροτεχνήματος Κασσελάκη, το «δώρο» να γίνει με ανορθόδοξο τρόπο αξιωματική αντιπολίτευση, δεν μπόρεσε να πάρει ούτε πόντο. Με την πολλαπλή διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, με τους βουλευτές που πήρε και συνεχίζει να παίρνει εκλεγμένους με άλλα κόμματα, δείχνει να μην μπορεί να πείσει, ενώ υπάρχει εδώ και καιρό στο ΠΑΣΟΚ ένα εξαιρετικό και κοστολογημένο πρόγραμμα και στελέχη έμπειρα που μπορούν να το στηρίξουν.

Οι ευθύνες του Τσίπρα, είναι άλλου τύπου. Έχουν να κάνουν με την παραίτησή του από την πρώτη στιγμή, με την έμμεση- σιωπηλή στήριξη σε Κασσελάκη, (παρότι ο ίδιος δεν το παραδέχεται στο βιβλίο του), με τον τρόπο που αποφάσισε να σιωπήσει τρία χρόνια όντας βουλευτής και πρώην πρωθυπουργός, μέσα σε συγκλονιστικά γεγονότα όπως τα Τέμπη, όπου η φωνή του μες το Κοινοβούλιο θα ήταν όχι απλώς σημαντική, αλλά αδήριτη ανάγκη να ακουστεί.

Και τώρα, τρία χρόνια αργότερα εμφανίζονται και οι δύο να διεκδικούν και να μαλώνουν για το ποιος θα είναι ο main character της κεντροαριστεράς, ενώ πρώτον, αυτό το αποφάσισε δύο φορές στις εκλογές του 2023 ο κόσμος και ενώ είχαν όλα αυτά τα τρία χρόνια στη διάθεσή τους ο καθένας να δείξει και να αποδείξει τις δυνάμεις του, ο ένας δεν μπόρεσε και ο άλλος επέλεξε την σιωπή και τον επαναπροσδιορισμό του.

Ο κόσμος τώρα φωνάζει μέσα από τις δημοσκοπήσεις ότι: «Κανένας μόνος του δεν μπορεί. Κάντε κάτι.» Και εγώ θα συμπληρώσω, αν δεν μπορεί να υπάρξει σύγκλιση δύο χώρων, που τα μισά στελέχη του ενός προήλθαν από το χώρο του άλλου, όταν το πρόγραμμα και των δύο έχει τόσα κοινά, τότε τουλάχιστον μη γίνεστε χορηγοί του Μητσοτάκη.

Αυτή η κόντρα εξυπηρετεί μονάχα τον ίδιο, που απολαμβάνει το «διαίρει και βασίλευε» που δεν χρειάστηκε καν ο ίδιος να το προκαλέσει, το έκαναν οι αντίπαλοί του μόνοι τους και του προσφέρει χώρο και χρόνο να αναδιπλώνεται συνέχεια και να επανασχεδιάζει τον τρόπο επανεκλογής του.

Και όταν περιμένεις από τον Σαμαρά να του κόψει τη φόρα, δηλαδή το τέρμα δεξιά να δώσει λύση στις δεξιές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά στην κεντροαριστερά.