Το ΠΑΣΟΚ φυτοζωεί από χρόνια, δεν του φταίει κανένας Καρτερός…

Επί τρεις δεκαετίες, από το 1981 μέχρι το 2011, το ΠΑΣΟΚ κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας. Ήταν το κόμμα-φαινόμενο της Μεταπολίτευσης, που έφερε μεγάλες αλλαγές. Φυσικά ευθύνεται και για τα αρνητικά της.

Μετά την πρώτη θύελλα που το χτύπησε το 2009-2010, άρχισε η πτώση. Η οποία κορυφώθηκε το 2015 και κόντεψε να το εξαφανίσει από τον κοινοβουλευτικό χάρτη. Έκτοτε είναι ένα μικρομεσαίο κόμμα, που παλεύει να ξεφύγει από την τρίτη θέση (δεύτερο δεν ήταν ποτέ μετά το 2009).

Οι αιτίες είναι γνωστές: το πρώτο Μνημόνιο και η συγκυβέρνηση με τον άλλοτε μεγάλο αντίπαλο, τη ΝΔ,  την περίοδο 2012-2014. Δεν χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση.

Το γεγονός είναι ένα και αδιαμφισβήτητο: Εδώ και 15 χρόνια το άλλοτε κραταιό κόμμα βολοδέρνει με ποσοστά από το 5% έως το σχεδόν 13% . Τα περί «νίκης με μια ψήφο διαφορά» εντάσσονται απλώς στη σφαίρα είτε της φαντασιοπληξίας είτε των ανεκπλήρωτων επιθυμιών.

Και αν τα  πρώτα χρόνια της κρίσης υπήρχαν δικαιολογίες (ήταν τα «πέτρινα» χρόνια), εδώ και τουλάχιστον μια τριετία αυτό έχει αλλάξει. Πώς;

Πρώτον, μετά τις εκλογές του 2023, έφυγε από τη μέση ο κύριος αντίπαλός του στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς-Αριστεράς. Ο Αλέξης Τσίπρας παραμέρισε και η λαίλαπα Κασσελάκη αποδεκάτισε τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, τα κέρδη του ΠΑΣΟΚ από αυτήν την εξέλιξη ήταν μηδαμινά. Στις ευρωεκλογές του 2024 τρίτο ήρθε ξανά, πίσω και από τον κασσελακικό ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, στις ευρωεκλογές υπέστη μεγάλη ζημιά και ο δεύτερος αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, με το 28%. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να το εκμεταλλευθεί.

Δηλαδή, οι δύο βασικοί αντίπαλοί του έδωσαν στο κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη  ευκαιρίες. Αλλά εκείνο δεν μπόρεσε να τις «αρπάξει».

Γιατί συμβαίνει αυτό; Όσοι λένε ότι το ΠΑΣΟΚ «έχει χάσει το Κέντρο» και το σπρώχνουν προς την άγρα κάποιων «κεντρώων» απλώς εξυπηρετούν τους στόχους του Μητσοτάκη. Η πραγματικότητα λέει ότι το 2015 το ΠΑΣΟΚ έχασε τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων του προς τ’ αριστερά. Και από τότε δεν έκανε τίποτα για να τους ξανακερδίσει. Από το φόβο μήπως χάσει κάποιους «κεντρώους», άφησε άστεγους τους άλλους, τη μεγάλη μάζα των κεντροαριστερών-αριστερών, οι οποίοι επί 30 χρόνια του έδιναν 45% και πάνω στις νίκες του και 40% στις ήττες του.

Τον Ιούλιο του 2023 ο Τσίπρας έφυγε από το προσκήνιο, αλλά το ΠΑΣΟΚ εξακολουθούσε να κάνει διμέτωπο. Μισή επίθεση στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη και άλλη μισή στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, έτσι προκοπή δεν είδε.

Βλέποντας αυτήν την καχεξία του ΠΑΣΟΚ ο Τσίπρας επανήλθε. Και αμέσως κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Μπορεί αυτό να οφείλεται στο «φούσκωμα» της συγκυρίας μπορεί και όχι. Θα το δείξει ο χρόνος. Όμως, η  εξέλιξη αυτή έφερε ταραχή έως και πανικό στο ΠΑΣΟΚ, που αντέδρασε πάλι με λάθος τρόπο, δηλαδή με διμέτωπο. Μια επίθεση στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη και, ταυτόχρονα, άλλη μια στην ΕΛ.Α.Σ και στον Τσίπρα.

Στο ΠΑΣΟΚ άρχισαν ν’ αναζητούν άλλοθι.   Πρώτα τα έβαλαν με τους δημοσκόπους, επειδή τους έβγαζαν καθαρά τρίτους και με διαφορά από τη νεόκοπη ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα. Τώρα τελευταία έχουν καλμάρει κάπως, επειδή-λένε- «ανακάμπτουν». Παραμένουν μεν τρίτοι,  αλλά κέρδισαν μισή έως μια μονάδα και «μειώθηκε» η διαφορά με τον Τσίπρα. Τρίχες κατσαρές, δηλαδή. Ή αλλιώς «ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι».

Και μετά πιάστηκαν από μια «βλακεία» του Καρτερού. Όχι για να απευθυνθούν στους κεντροαριστερούς-αριστερούς ψηφοφόρους που ακολουθούν τον Τσίπρα. Αλλά για να επιβεβαιώσουν ότι, τρέμοντας το ενδεχόμενοι να χάσουν τη δεύτερη θέση, κάνουν μονομέτωπο εναντίον του Τσίπρα, ο οποίος την κατέχει (αυτή τη στιγμή μόνο δημοσκοπικά)

Με  αυτή τη συμπεριφορά οι ψηφοφόροι καταλαβαίνουν δύο πράγματα για το ΠΑΣΟΚ:

Πρώτον, ότι τα περί «νίκης» και «προοδευτικής κυβέρνησης» είναι έπεα πτερόεντα.

Δεύτερον, ότι μοναδικός στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι να καταλάβει τη δεύτερη θέση έστω «με μια ψήφο». Διότι, αν την καταλάβει ο Τσίπρας, το βράδυ των εκλογών θα αρχίσουν τα όργανα στη Χαριλάου Τρικούπη. Η δεξιά του πτέρυγα θα βγει από το προεκλογικό λαγούμι της και θα ζητήσει «να κυβερνηθεί η χώρα», φυσικά παρέα με τη ΝΔ.

Για να το πούμε όσο πιο καθαρά γίνεται: Εδώ και πολλά  χρόνια το ΠΑΣΟΚ περιφρονεί τους ψηφοφόρους που το εγκατέλειψαν. Είναι τρία κομμάτια σε συσκευασία ενός. Και στεγάζει πρόσωπα που «αγαπάνε» τον Μητσοτάκη, μόνο που δεν έχουν πάει ακόμη εκεί, όπως ο Λοβέρδος, ο Φλωρίδης κ.α. Έχουν χρόνο.

Εν κατακλείδι: Το ΠΑΣΟΚ αυτοκτονεί συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια. Και δεν μπορεί να ξαναγίνει αυτό που ήταν μέχρι το 2009, δηλαδή το μεγάλο κόμμα του προοδευτικού χώρου με σταθερή κυβερνητική προοπτική. Γι’ αυτό αναζητεί αλλού ευθύνες.

Όμως, δεν φταίει «το ζαβό το ριζικό μας» (τους)  ούτε «ο Θεός που μας(τους) μισεί», που λέει ο ποιητής. Δεν φταίνε ούτε οι άλλοι. Δεν φταίει κανένας Καρτερός…

ΑΥΡΙΟ: Ο Τσίπρας κάνει τα ίδια λάθη…