Πένθος για την Κατερίνα Παναγοπούλου: “Έφυγε άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη”
Διαβάζεται σε 3'
Το συγκινητικό “αντίο” της Κατερίνας Παναγοπούλου στον θείο της, Παναγιώτη Πανόπουλο και η αναφορά στα ιατρικά λάθη.
- 15 Οκτωβρίου 2026 20:43
Με λόγια γεμάτα συγκίνηση και προσωπικές αναμνήσεις αποχαιρέτησε η Κατερίνα Παναγοπούλου τον θείο της, Παναγιώτη Πανόπουλο, ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή. Η δημοσιογράφος μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους το βαρύ πένθος της, κάνοντας παράλληλα λόγο για τις συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατό του.
«Όπως κάποιοι ξέρετε ο Παναγιώτης Πανόπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στην ανάρτησή της, η δημοσιογράφος αναφέρθηκε στον χαρακτήρα του θείου της, περιγράφοντάς τον ως έναν άνθρωπο που αντιμετώπιζε τις δυσκολίες με αισιοδοξία, χιούμορ και δύναμη.
Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις της έχουν οι στιγμές της καθημερινότητας, αλλά και η σταθερή παρουσία του θείου της στην επαγγελματική της ζωή. Όπως περιγράφει, εκείνος δεν παρέλειπε να επικοινωνεί μαζί της την ώρα που παρουσίαζε το δελτίο ειδήσεων, στέλνοντάς της μηνύματα ενθάρρυνσης, συμβουλές και αστεία σχόλια.
«Από την άλλη σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά την ρακέτα. Μόλις το προηγούμενο βράδυ μου έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο.
Τώρα που το σκέφτομαι, πώς θα είναι άραγε από εδώ και πέρα που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου. Από τότε που θυμάμαι την ζωή μου ήσουν μέσα σε αυτήν. Με προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο. Πάντα διακριτικά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις, με ανυστερόβουλη αγάπη».
Η δημοσιογράφος μίλησε και για τη στενή σχέση που είχαν αναπτύξει τα μέλη της οικογένειάς της, καθώς τα σπίτια τους βρίσκονταν το ένα δίπλα στο άλλο.
«Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη το να μπορεί η οικογένεια να χτίζει τα σπίτια της το ένα δίπλα από το άλλο. Μεγαλώνεις με όλους μαζί, μπαινοβγαίνεις από το ένα σπίτι στο άλλο όπως μεγαλώσαμε εμείς, οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά, πολλαπλασιάζονται, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.
“Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή μου λείπεις γαμώτο αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες” μου είχες γράψει και γελούσες όταν με πετύχαινες στην αυλή να επιστρέφω από δίπλα με το ταπεράκι. Εγώ τι να πω τώρα που θα βλέπω την θέση σου κενή στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Που δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή το Πάσχα;».
