Αποσυνάγωγος (ενώ η Μεσογειακή διατροφή έχει πάει περίπατο)

Στην τηλεόραση χορταίνω junk food, snacks, όλα γεμάτα χρωστικές, ενισχυτικά γεύσης, όλη την παλέτα των συντηρητικών. Χορταίνω πιτσιρικαρία που τρώει διογκωμένη πολυστερίνη που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται ψωμί ή κρουασάν. Τα μάτια μου γεμίζουν επεξεργασμένα κρέατα (αλλαντικά), αυτά που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει στα πιθανώς καρκινογόνα. Σκέφτομαι ότι ο πληθυσμός της χώρας διακατέχεται από αυτοκτονικό ιδεασμό.

Οι διαφημίσεις αυτές εναλλάσσονται με άλλες για συμπληρώματα διατροφής. Στην ίδια τηλεόραση, στα ίδια κανάλια, τις ίδιες ώρες, δεν προλαβαίνω τα μηνύματα (*) για συμπληρώματα διατροφής, για τα προϊόντα που θα μας βοηθήσουν να πάρουμε τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία και βιταμίνες τα οποία μας είναι απαραίτητα και που δεν λαμβάνουμε… από την τροφή, λόγω της κακής διατροφής μας.

Δύο παράλληλα και αντίθετα σύμπαντα, το ένα δίπλα στο άλλο, αρμονικά δεμένα, με την αγορά να χαίρεται και την υγεία μας να παλινωδεί μεταξύ junk και ευεξίας, μεταξύ καθημερινής ευκολίας, έτοιμου φαγητού και συμπληρωμάτων για ύπνο, βιταμίνες, ενέργεια, διάθεση, ενίσχυση ανοσοποιητικού….

Σε ένα άλλο παράλληλο, υπερκείμενο σύμπαν, πλέει το διαστημόπλοιο της Μεσογειακής διατροφής. Όχι, δεν αναφέρομαι σε “κάτι από τα παλιά”, αλλά στην πλέον πρόσφατη έκδοσή της. Η σύγχρονη πυραμίδα της Μεσογειακής Διατροφής έχει εξελιχθεί ώστε να περιλαμβάνει όχι μόνο τις τροφές, αλλά και κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς και πολιτιστικούς παράγοντες, δηλαδή εμάς. Μας προτείνει να βάλουμε στη βάση της διατροφής μας την κοινωνία, το “τρώμε μαζί” αντί του “τρώμε μοναχικά, βιαστικά και κυρίως έτοιμα φαγητά”.

Την ίδια στιγμή, οι λαϊκές αγορές, αυτός ο εξαιρετικός θεσμός που φέρνει φρέσκα φρούτα και λαχανικά στη γειτονιά μας, και μαζί με αυτά την εποχικότητα και την ανάγκη να προγραμματίσουμε τη διατροφή μας με βάση αυτά τα δεδομένα, αργοπεθαίνουν ακολουθώντας την ηλικία της πελατείας τους. Η πολιτεία, αντί να ενισχύσει την παραγωγή και τους παραγωγούς, και μέσα από αυτούς την τοπική ανάπτυξη, ορέγεται funds που θα επενδύσουν σε υδροπονικές καλλιέργειες. Κι εμείς μένουμε να αναζητάμε και να τρώμε junk και κρέας/παράγωγα κρέατος σχεδόν καθημερινά, σε μια κουζίνα και σε μια περιοχή ευλογημένη από λαχανικά, χόρτα, δημητριακά, όσπρια. Βρες το λάθος!

Φαντάσου να μην είχαμε στη χώρα μας την αειθαλή γκουρού της Μεσογειακής Διατροφής (κυρία Αντωνία Τριχοπούλου σας ευχαριστούμε για όλα), η οποία επί δεκαετίες οργώνει τον πλανήτη και διαφημίζει τα πολλαπλά οφέλη της Μεσογειακής διατροφής (που εμείς δεν ακολουθούμε) για την υγεία και την τσέπη μας, για το περιβάλλον και το κλίμα της γης. Προσφάτως έμαθα ότι η Μεσογειακή διατροφή έχει εισαχθεί με εξαιρετική επιτυχία και με χιλιάδες ακολούθους στη Σουηδία!!! Ποιος ξέρει, μπορεί κάποια στιγμή να επαν-ανακαλυφθει και στη χώρα μας ως εισαγόμενο φρούτο.

Το ξέρω ότι ακούγεται κάπως παράταιρο, αλλά η διατροφή μας συμβάλλει σημαντικά στην κλιματική αλλαγή. Παράξενο; Κι όμως, καθώς η ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνουμε παράγεται όλο και περισσότερο από ανανεώσιμες πηγές, η συμβολή του ενεργειακού τομέα στην κλιματική αλλαγή μειώνεται και αναδεικνύονται (ανεβαίνουν στον κατάλογο των υπεύθυνων) άλλες δραστηριότητες. Μία από τις πρώτες, από αυτές που είναι πολύ ψηλά στη λίστα, είναι η διατροφή μας. Γιατί; Επειδή η κατανάλωση κρέατος συνδέεται άμεσα με την αποδάσωση (του Αμαζονίου), την εκχέρσωση δασικών εκτάσεων για παραγωγή ζωοτροφών, ενώ η βιομηχανική κτηνοτροφία συμβάλλει σε αυξημένες εκπομπές μεθανίου που παράγονται από τη διαδικασία πέψης των μηρυκαστικών! Η μπριζόλα μας καταστρέφει τα δάση και επιβαρύνει το κλίμα της γης και η λύση λέγεται…. Μεσογειακή διατροφή.

Και ενώ εμείς κυνηγάμε burger από black angus, η κλιματική αλλαγή αδιαφορεί για τα προσωρινά κέρδη των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη βιομηχανική γεωργία και κτηνοτροφία και ανησυχεί για την πιθανότητα να βγει πρόεδρος της Βραζιλίας ο υιός Bolsonaru, ο οποίος υπόσχεται να ακολουθήσει τα ρεκόρ αποδάσωσης του καταδικασμένου πατέρα του. Η κλιματική αλλαγή, ακολουθώντας αδιαπραγμάτευτους νόμους της φυσικής, κάνει αισθητά τα αποτελέσματα της συνεχούς και εμμονικής εξάρτησής μας από τα ορυκτά καύσιμα και τη βιομηχανική κτηνοτροφία. Δυστυχώς, οι επιπτώσεις της είναι βαρύτερες, σημαντικότερες, γι’ αυτούς που συμβάλλουν λιγότερο τόσο στο πρόβλημα (χρήση ορυκτών καυσίμων, αποψίλωση δασών, καταστροφή οικοσυστημάτων) όσο και στα κέρδη.

Άτιμη ζωή και άδικη.

(*) εκτός από αποσυνάγωγος είμαι και άδικος, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των διαφημίσεων πλέον αφορούν τον (νόμιμο) τζόγο. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα, από μόνο του.

* Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι Γενικός Διευθυντής στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace