TO ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ “ΤΑΜΑ” ΤΟΥ “MR DORNA” ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η πρώτη φορά που τον γνωρίσαμε ήταν στην αρχή της περασμένης δεκαετίας μέσα από την διαφήμιση του νερού Dorna (σ.σ. εκεί όπου η Τάσους κατέληγε: δεν πίνεις νερό, πίνεις βελούδο) και στην συνέχεια μέσα από το LaDorna που αναστάτωσε την αγορά το 2005 όταν το βιολογικό του γάλα πωλούνταν σε τιμές “συμβατικού” στην Ελλάδα. Σήμερα για τον Γιάννη Βάλβη και οι δύο αυτές δημιουργίες του αποτελούν μακρινό παρελθόν. Την πρώτη την πώλησε στην Coca Cola τo 2002 έναντι 40 εκατ. ευρώ (σ.σ. η αγορά από το ρουμανικό κράτος το 1993 και οι επενδύσεις που έκανε στην συνέχεια για εκσυγχρονισμό δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 5 εκατ. ευρώ) ενώ την δεύτερη την μεταβίβασε σε μία από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές γάλακτος, την Lactalis έναντι 80 εκατ. ευρώ το 2008. Κεφάλαια που ήταν ικανά να του προσφέρουν μία άνετη ζωή όχι μόνο στον ίδιο αλλά και στους απογόνους του.

Τρίτης γενειάς Έλληνας της διασποράς έχει στο DNA του τους δρόμους που χάραξαν οι Έλληνες έμποροι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ο παππούς του, Γιάννης Βάλβης έφυγε από την Σαντορίνη το 1905 για την Αφρική. Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Σουδάν και ο ίδιος μεγάλωσε μεταξύ Γενεύης, Αθήνας και Βουκουρεστίου. Τα χρήματα που κέρδισε από την πώληση των εταιρειών του τα επένδυσε σε μεγάλο βαθμό ξανά σε νέες επενδύσεις αγοράζοντας κυρίως αχανείς εκτάσεις. Σήμερα στην Ρουμανία μεταξύ άλλων οι δραστηρίοτητες του Valvis Group εκτείνονται από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ηλιακή ενέργεια (5 ΜW) και από βιομάζα (εκτάσεις 13.000 στρεμμάτων), την εμφιάλωση νερού Aqua Carpatica και την εκμετάλλευση εκτάσεων 100.000 στρέμματα σιτηρών, 2.000 στρεμμάτων βιολογικών σιτηρών και 2.500 στρέμματα αμπελώνες από τους οποίους παράγονται τα κρασιά Samburesti.

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας βρέθηκε στην Αθήνα για να μιλήσει στο συνέδριο της Capital Link για το πως μπορούν να βοηθήσουν οι Έλληνες επιχειρηματίες του εξωτερικού την Ελλάδα. Το WE του news247 τον συνάντησε στο περιθώριο της εκδήλωσης και συνομίλησε μαζί του για τα σχέδια του για την Ελλάδα και για την υγιή επιχειρηματικότητα που ποτέ δεν ανθίζει σε αυτό τον τόπο.

Γιατί πιστεύετε ότι δεν έρχονται οι επενδυτές στην Ελλάδα στο βαθμό που περιμέναμε;

Όταν μία χώρα προσπαθεί να προσελκύσει επενδυτές είναι αναγκασμένη να λειτουργήσει όπως ένα πρόσωπο σε ένα φλερτ. Θα πρέπει να γίνει ελκυστική. Δεν πας σε ένα πρώτο ραντεβού με κάποιον που θέλεις να ενδιαφερθεί για σένα εάν εσύ ο ίδιος δεν έχεις πλυθεί, φτιάξεις τα μαλλιά σου και φορέσεις τα καλά σου ρούχα. Εάν πιστεύεις σε αυτό το ραντεβού, πρέπει να κάνεις τα αδύνατα δυνατά να σε ποθήσει ο άλλος. Τι πρέπει να κάνει λοιπόν η Ελλάδα για να γίνει ελκυστική σε αυτό το φλερτ με το κεφάλαιο; Πρώτα να έχει σταθερή φορολογική νομοθεσία. Δεν μπορεί κάποιος να πετάει τα λεφτά του σε μία αγορά που ξέρει ότι οι όροι το παιχνιδιού θα αλλάξουν. Στην συνέχεια θα πρέπει να υπάρχει ξεκάθαρη τοποθέτηση σε ότι αφορά την χρήση γης. Δεν μπορεί να ζούμε σε μία χώρα καθαρά τουριστική και να μην μπορούν να γίνονται σοβαρές ξενοδοχειακές μονάδες γιατί αλλάζει ο δήμαρχος και οι χωροταξικές και οι πολεοδομικές διατάξεις. Τρίτον αλλά εξίσου σοβαρό είναι η σταθερότητα που πρέπει να αισθάνεται ο επενδυτής ως προς το πολιτικό σκέλος. Θα πρέπει να υπάρξει μία συναίνεση διακομματική ώστε ο ενδιαφερόμενος επενδυτής να μπορέσει να νιώσει ότι το γενικότερο κλίμα είναι θετικό και ότι υπάρχει σταθερή πολιτική ως προς τις επενδύσεις. Μερικά τεχνικά πράγματα που δεν άπτονται της ιδιαίτερης ιδεολογικής δομής των κομμάτων θα μπορούσαν να είναι κοινός διακομματικός παρονομαστής.

Τι επενδύσεις σκοπεύεται να πραγματοποιήσετε στην Ελλάδα;

Είμαι Σαντορινιός και ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για την μικρή πατρίδα μου. Τον τόπο γέννησης των παππούδων μου. Εκεί υπάρχουν δύο δραστηριότητες στις οποίες έχω προχωρήσει. Η πρώτη έχει να κάνει με το κέντρο αποκατάστασης περγαμηνών και κειμηλίων της Ιεράς Μονής του Προφήτη Ηλία στην Σαντορίνη στο οποίο κάνουμε μία σημαντική χορηγία. Έχει πραγματοποιηθεί η αρχιτεκτονική μελέτη και η στατική μελέτη και είμαστε στην διαδικασία αδειοδότησης. Ευελπιστούμε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να καταλάβει ότι εκτός από τα τουριστικά, γάμους Κινέζων, Γερμανούς με μπύρα και ηλιοβασίλεμα, η Σαντορίνη αντιπροσωπεύει μία αξία όπου είναι απόλυτα επιβεβλημένο να επενδύσουμε και στον πολιτισμό, στην ιστορία, και στην ορθόδοξη πίστη των Σαντορινιών. Είναι κάτι που δαπανώ αρκετό από τον χρόνο μου αλλά είναι κάτι που το κάνω με πολύ αγάπη και πιστεύω ότι θα γίνει πολύ καλή δουλεία και θα καταφέρουμε να διασώσουμε κειμήλια που χρονολογούνται αιώνες πίσω.

Παράλληλα προχωρούμε και μία επένδυση στον ξενοδοχειακό χώρο που μπορεί να φθάσει τα 10 εκατ. ευρώ. Έχει γίνει ήδη η αγορά γης 75 στρεμμάτων με μέτωπο στην παραλία της Βλυχάδας. Το όνειρο μου, και σαν αρχιτέκτονας μηχανικός που είμαι, δεν είναι να πάω να βάλω μια πολυκατοικία-ξενοδοχείο καταστρέφοντας το τοπίο. Με σεβασμό στο μοναδικό τοπίο της Σαντορίνης και με σημαντική απόσταση από την παραλία θέλουμε να κάνουμε μία ξενοδοχειακή υποδομή πέντε ή έξι αστέρων, 80 κλινών, η οποία θα έχει την μορφή ενός κυκλαδίτικου χωριού. Μέσα σε αυτή την έκταση θέλουμε να βάλουμε και αμπέλια με ποικιλίες όπως ασύρτικο, αθηρι και μαυροτράγανο διατηρώντας την οικογενειακή παράδοση που έχουμε σε αυτό τον τομέα.

Στο παρελθόν είχατε εμπλακεί στο χώρο του ποδοσφαίρου, θα σας ενδιέφερε να επιστρέψετε;

Το 2006 μπήκα στον χώρο του ποδοσφαίρου προσπαθώντας σε μία λογική εταιρικής οργάνωσης να αλλάξω την Ραπίντ από ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που ήταν σε μια ομάδα – ανώνυμη εταιρεία με διεθνείς ορκωτούς ελεγκτές ώστε να υπάρχει διαφάνεια και οι δομές που έχουν σύλλογοι όπως Μπαρτσελόνα. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Ραπίντ ήταν η τρίτη μεγαλύτερη ομάδα της Ρουμανίας η οποία ανήκε στους σιδηροδρόμους (σ.σ. η Στεάουα ήταν η ομάδα του στρατού και η Ντινάμο στα σώματα ασφαλείας). Όντας η ομάδα των εργατών και των διανοουμένων η Ραπίντ ήταν κάτι σαν ΑΕΚ, Νο3 τουλάχιστον όπως την θυμάμαι εγώ παιδί. Αυτό που ξεκίνησα κράτησε μόνο μερικούς μήνες, δεν πέτυχε γιατί ο Πρόεδρος της ομάδας δεν ήθελε να προχωρήσουν αυτές οι αλλαγές. Σήμερα αυτός ο άνθρωπος είναι στην φυλακή. Για συναισθηματικούς λόγους αυτό το 0,03% που έχω δεν το πούλησα και παραμένω μόνο σαν χορηγός. Σήμερα η ομάδα είναι ένα βήμα πριν την χρεωκοπία και τον υποβιβασμό στην τέταρτη κατηγορία και άνθρωποι που πονούν για τον σύλλογο με πλησιάζουν για να σώσουμε την ομάδα. Δεν έχω απαντήσει αρνητικά αλλά η επίσημη τοποθέτηση μου ήταν ότι θεωρώ τον εαυτό μου ασύμβατο με το φαινόμενο ποδόσφαιρο στην Ρουμανία, είμαι ασυμβίβαστος και περιμένω να υπάρξουν οι προϋποθέσεις μίας πραγματικής αθλητικής βιομηχανίας με κανόνες, με σεβασμό και με ορκωτούς λογιστές.

Σε εμπορικό επίπεδο θα δούμε κάποιο από τα προϊόντα σας στη Ελλάδα;

Είμαστε σε συζητήσεις για να ξεκινήσει σύντομα η διανομή του Aqua Carpatica, ενός νερού που έχει πάρει το 17% μέσα σε τρία χρόνια στην ρουμανική αγορά καθώς είναι το μοναδικό στον κόσμο με 0% νιτρικά. Τι σημαίνει αυτό; ότι στο Aqua Carpatica δεν ανιχνεύονται καθόλου στοιχεία από αζωτούχα λιπάσματα που σύμφωνα με την σχετική ντιρεκτίβα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο κύριος παράγοντας μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα. Πρόκειται για ένα νερό που ήδη έχει ξεκινήσει να εξάγεται σε Ρωσία, Κίνα και σε Βόρεια Αμερική και σύντομα αναμένεται να το τοποθετήσουμε και στις αγορές του Κόλπου.

Έχοντας ήδη πίσω σας δύο σημαντικές επιχειρηματικές επιτυχίες και μία διαφαινόμενη τρίτη τι είναι τελικά για εσάς η επιχειρηματικότητα;

Ο Γιάννης Βάλβης θέλει κάθε ημέρα να συνεχίσει να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να λέει με ένα χαμόγελο: “καλημέρα”. Για εμένα τελικός σκοπός δεν είναι να κάνεις έναν μεγάλο όμιλο, να έχεις πολλά χρήματα, δημοσιότητα. Δεν είναι αυτά που μετράνε. Εκείνο που είναι απίθανο, και θα το λέω σε όποιον έχει επιχειρηματικές ιδέες, είναι αυτό το πνεύμα του να δημιουργείς και της διαδρομής για να δημιουργήσεις. Μπορώ να πω ότι με τις επιχειρήσεις μου νιώθω πιο πολλά εκφραστικά μέσα από ότι είχα σαν αρχιτέκτονας. Αν η αρχιτεκτονική είναι ένα εκφραστικό μέσο του συνθέτη, στις επιχειρήσεις με το concept μίας καμπάνιας, με το design ενός αντικειμένου με το εκπληκτικό περιεχόμενο το οποίο προτείνουμε και με την όλη αυτή μάχη που γίνεται στην ελεύθερη αγορά, στην πραγματική δημοκρατική οικονομία, βρίσκω μία χαρά δημιουργίας και λέω με σιγουριά ότι η διαδρομή είναι πιο ενδιαφέρουσα από τον προορισμό.