Lee ‘Scratch’ Perry Live @ Βοτανικός

Η αρένα του Βοτανικού, άδεια από τραπέζια, ήταν πλημμυρισμένη από κόσμο σε σημείο που και να λιποθυμούσε κάποιος δύσκολα θα έπεφτε στο πάτωμα. Ήταν εμφανές ότι επρόκειτο για πάρτι γενεθλίων παρά για live. Μόνο η αυτοκρατορική παρουσία του Perry, όμως, ήταν αρκετή για να απογειώσει τον κόσμο.Δε θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ οτιδήποτε Reggae στο ”Βοτανικό”. Συναυλία Lee Perry, Max Romeo και Congos εκεί που ραίνουν τη Νατάσσα Θεοδωρίδου στα γαρύφαλλα; Ράστα και τζίβες εκεί που γυαλίζουν οι πλατίνες; Μηχανές εκεί που παρκάρουν τα Καγιέν; Φοσμπά εκεί βασιλεύει ο νόμος του Κοχίμπα; Η διαφορά στην αισθητική του χώρου και του γεγονότος ήταν αγεφύρωτη στο μυαλό μου. Ή δε πατήσει κανείς ή θα φάνε όλοι πόρτα, φανταζόμουν!



Και, όμως… Φτάνοντας στη Μέκκα της αθηναϊκής νύχτας λίγο πριν τις έντεκα το βράδυ (Τετάρτη 26 Μαρτίου 2010) τα εισιτήρια είχαν μόλις γίνει sold-out και ένα τεράστιο πλήθος βρισκόταν έξω από την πίσω είσοδο. Κάποιοι έκαναν πικ-νικ περιμένοντας το θαύμα, κάποιοι προσπαθούσαν να μπουν με εισιτήριο αγορασμένο από το photoshop, άλλοι εκμεταλλευόμενοι το πανικό, άλλοι με τα γνωστά παραμύθια τύπου «βγήκα να πάρω τηλέφωνο!»



Το μέσα ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό. Η αρένα του Βοτανικού, άδεια από τραπέζια, ήταν πλημμυρισμένη από κόσμο σε σημείο που και να λιποθυμούσε κάποιος δύσκολα θα έπεφτε στο πάτωμα. Ήταν λες και είχε δέσει το καράβι στα Κουφονήσια και είχε ανοίξει η μπουκαπόρτα. Το μόνο που έλειπε ήταν τα backpacks. Διαθέσιμος χώρος υπήρχε ελάχιστος στον εξώστη όπου οι συνθήκες λόγω εξαερισμού ήταν πιο πολιτισμένες. Στα μπαρ οι πλατινέ γκαρσόνες σέρβιραν με χαμόγελο τα dreadlocks, εικόνα σε πλήρη αντίθεση με αυτή των πορτιέρηδων που προκαλούσαν με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους.



Στo κυρίως πιάτο της μουσικής τώρα, μετά τους δικούς μας Jamerllada, πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Congos κάνοντας αμέσως αίσθηση με το παρουσιαστικό τους, τις στολές φιλαρμονικής με τα σειρήτια, τις εναλλαγές στα φωνητικά και τη συνεχή κίνηση. Το σετ τους κινήθηκε σε χαλαρούς ρυθμούς με highlight τα «Open Up The Gate» και «Fisherman» αλλά ήταν αρκετό για να ζεσταθεί ο κόσμος.



Αντίθετα το σετ του Max Romeo ήταν περισσότερο επαγγελματικό, λιγότερο εντυπωσιακό οπτικά αλλά σίγουρα πολύ καλύτερο μουσικά με πολύ πιο ενισχυμένα τα πνευστά και το μπάσο να δίνει γροθιές στο στομάχι. Στο «One Step Forward» και «Chase The Devil» ο Βοτανικός έζησε μεγάλες στιγμές.



H ατραξιόν της βραδιάς, τόσο στο πρόγραμμα όσο και στα δρώμενα, o Lee ‘Scratch’ Perry, ανέβηκε στη σκηνή με μια βαλίτσα, ντυμένος με χρυσοποίκιλτα τζάκετ, βερμούδα, μποτάκια μπάσκετ και ένα καπέλο στο οποίο είχε προσαρτήσει ένα stick που έκαιγε συνεχώς. Ήταν εμφανές ότι επρόκειτο για πάρτι γενεθλίων παρά για live, τα 75 του χρόνια φαίνονταν στη φωνή και την κίνηση αλλά όλα αυτά δε στάθηκαν εμπόδιο. Μόνο η αυτοκρατορική παρουσία του Perry ήταν αρκετή για να απογειώσει τον κόσμο.



Φωτογραφίες: Γιώργος Βλασσόπουλος