Πάολα Ρεβενιώτη: Όσα είχε πει στο NEWS 24/7 για την πολιτική, τους αγώνες και τον γιο της

Θλίψη έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου της Πάολας Ρεβενιώτη, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Η Πάολα Ρεβενιώτη υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. Εκδότρια, φωτογράφος, κινηματογραφίστρια και επί δεκαετίες σεξεργάτρια, αφιέρωσε τη ζωή της στον αγώνα για την ορατότητα, την αποδοχή και τα δικαιώματα των ανθρώπων που βρίσκονταν στο περιθώριο.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την κουήρ κοινότητα στην Ελλάδα. Το 1981 εξέδωσε το ιστορικό περιοδικό «ΚΡΑΞΙΜΟ», που αυτοχαρακτηριζόταν ως «περιοδικό επαναστατικής ομοφυλόφιλης έκφρασης», ενώ τη δεκαετία του 1990 διοργάνωσε στην Αθήνα μερικές από τις πρώτες εκδηλώσεις Pride, σε μια εποχή που η δημόσια διεκδίκηση των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων αποτελούσε σχεδόν αδιανόητη πράξη.

Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε ενεργά με τη δημιουργία ντοκιμαντέρ μέσα από την ομάδα Paola Team Documentaries, εστιάζοντας σε ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, με κεντρικούς πρωταγωνιστές ανθρώπους του περιθωρίου. Παράλληλα υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο ΡΑΔΙΟΜέΡΑ, ενώ από το 2019 εντάχθηκε στο ΜέΡΑ25, με το οποίο ήταν υποψήφια στις εθνικές εκλογές του 2023 και στις ευρωεκλογές του 2024.

Όσα είχε δηλώσει στο NEWS 24/7

Τον Μάιο του 2023, λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές, η Πάολα Ρεβενιώτη μίλησε στο NEWS 24/7, σε μια συνάντηση στο στέκι της κοντά στον Σταθμό Λαρίσης. Με δυο λεμονάδες στο τραπέζι, για σχεδόν δύο ώρες μού μίλησε για την πολιτική, τα δικαιώματα, την κοινωνία αλλά και τη δική της διαδρομή, με τον χαρακτηριστικά αφοπλιστικό, αιχμηρό και ανεπιτήδευτο λόγο της.

Όπως είχε εξηγήσει, η απόφασή της να είναι υποψήφια με το ΜέΡΑ25 δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της σχέσης που είχε αναπτύξει με τα στελέχη του κόμματος από το 2019. Όπως έλεγε, εκεί βρήκε ανθρώπους που, κατά τη δική της εκτίμηση, αντιμετώπιζαν με σεβασμό όλους τους ανθρώπους, χωρίς να επιχειρούν να την αξιοποιήσουν επικοινωνιακά.

«Το ΜέΡΑ25 με έβαλε υποψήφια στην Α’ Αθηνών, εκεί που κανένα άλλο κόμμα δεν θα το τολμούσε. Στο κόμμα αυτό συνάντησα αμέριστη αποδοχή. Δεν προσπάθησαν να με βάλουν σε καλούπια, να μου πουν τι θα πρέπει να πω ή τι θα πρέπει να δείξω για να κερδίσω ψήφους.»

Πιστή στον αντισυμβατικό χαρακτήρα της, δεν δίσταζε να δηλώσει ότι η ίδια η παρουσία μιας τρανς γυναίκας στη Βουλή θα αποτελούσε μια πρόκληση για το πολιτικό κατεστημένο, θεωρώντας πως θα έφερνε αντιμέτωπους πολλούς με τις προκαταλήψεις και την υποκρισία τους.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικές ήταν οι τοποθετήσεις της για τις αλλαγές που έχει γνωρίσει η ελληνική κοινωνία απέναντι στα τρανς άτομα. Η Ρεβενιώτη υποστήριζε ότι, παρά την περιθωριοποίηση που βίωναν οι τρανς γυναίκες τις προηγούμενες δεκαετίες, υπήρχε μεγαλύτερη ελευθερία στις ανθρώπινες σχέσεις και στην έκφραση της επιθυμίας.

«Πριν από 30-40 χρόνια, οι τρανς, παρά την περιθωριοποίηση που βίωναν, δοξάστηκαν από τους άνδρες. Όμως, δυστυχώς, αυτές οι εποχές έχουν τελειώσει. Ο εξευγενισμός μιας πόλης και μιας κοινωνίας έχει αλλάξει τη σεξουαλικότητα, έχει αλλάξει τι είναι αποδεκτό και τι όχι», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.

Συνέδεε, μάλιστα, αυτή την αλλαγή με μια γενικότερη κοινωνική υποκρισία, εκφράζοντας την άποψη ότι οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται περισσότερο να εκφραστούν και να ζήσουν ελεύθερα.

«Πλέον οι άνθρωποι, σε αυτή την υποκριτική κοινωνία που ζούμε, το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά είναι να κρίνουν. Έχουμε χάσει την επιθυμία μας, έχουμε γίνει απρόσωποι πίσω από ένα PC, έχουμε ξεχάσει να ζούμε, να ερωτευόμαστε», είχε πει, προσθέτοντας ότι είναι στενάχωρο κυρίως για τις νεότερες γενιές, οι οποίες -όπως πίστευε- δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν την αυθεντικότητα και την ελευθερία που χαρακτήριζαν άλλες εποχές.

Στη συνέντευξη αυτή είχε μιλήσει και για την προσωπική της ζωή, αποκαλύπτοντας ότι οι μεγάλοι έρωτες ανήκαν πλέον στο παρελθόν. Το σημαντικότερο κεφάλαιο της ζωής της, όπως δήλωσε, ήταν ο γιος της.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση περιέγραφε τη σχέση τους, λέγοντας πως δεν ήταν εκείνη που τον επέλεξε, αλλά εκείνος που την επέλεξε για μητέρα του, γνωρίζοντας εξαρχής όλη την προσωπική της ιστορία. Δεν έκρυβε, μάλιστα, τη χαρά της για το γεγονός ότι σύντομα θα γινόταν γιαγιά, χαρακτηρίζοντας αυτή την εξέλιξη μία από τις μεγαλύτερες ευτυχίες της ζωής της.

«Εδώ και πολλά χρόνια έχουν τελειώσει για μένα οι έρωτες, τους βαρέθηκα και αυτούς. Ένα μεγάλο κεφάλαιο για μένα είναι ο γιος μου. Είμαι περήφανη για αυτόν και για τον τρόπο που τον μεγάλωσα. Δεν τον διάλεξα εγώ, αυτός με διάλεξε. Ήξερε τα πάντα για μένα, με αγάπησε, τον αγάπησα και έγινε το παιδί μου. Θα γίνω και γιαγιά σύντομα και πετάω από χαρά.»

Η Ρεβενιώτη δεν απέφευγε να τοποθετηθεί ούτε σε ζητήματα κοινωνικής πολιτικής. Υποστήριζε τη νομιμοποίηση της κάνναβης για ψυχαγωγική χρήση, εκτιμώντας ότι ένα τέτοιο μέτρο θα περιόριζε το παράνομο εμπόριο, θα προστάτευε τους καταναλωτές και θα απέφερε φορολογικά έσοδα στο κράτος, ενώ θεωρούσε ότι η διατήρηση της απαγόρευσης εξυπηρετεί κυρίως τα κυκλώματα της παρανομίας.

Σε όλη τη διάρκεια της κουβέντας, παρέμεινε πιστή στον λόγο που τη χαρακτήριζε επί δεκαετίες: ευθύς, αιχμηρός, προκλητικός, αλλά ταυτόχρονα βαθιά πολιτικός λόγος. Είτε μιλούσε για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων, είτε για την κοινωνική υποκρισία, είτε για την πολιτική, δεν εγκατέλειψε ποτέ την πεποίθησή της ότι η ελευθερία κατακτάται μόνο όταν οι άνθρωποι αρνούνται να κρύψουν την ταυτότητά τους.

Αυτή ήταν, άλλωστε, η στάση που ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή της. Μια στάση που την κατέστησε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες και επιδραστικές μορφές του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος και που σήμερα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της παρακαταθήκης που αφήνει πίσω της.