Η εποχή του Αμερικανού Φαραώ

Αν ποτέ γινόταν επίκληση της 25ης τροπολογίας για την καθαίρεση του Ντόναλντ Τραμπ, οι διώκτες του θα προέτασσαν αναμφίβολα τα μνημεία που εγείρει προς δόξαν του ιδίου.

“Εμένα”, ήταν η απάντηση του Τραμπ όταν ρωτήθηκε ποιον θα τιμούσε η θριαμβευτική αψίδα των 75 μέτρων που πρότεινε να στηθεί στην Ουάσινγκτον.

Έτσι λύθηκε το αίνιγμα για το ποιον θρίαμβο προοριζόταν να απαθανατίσει ο εν λόγω οβελίσκος.

Από τη στιγμή που η “φροϋδική” απάντηση δεν είναι άλλη από την “Αψίδα του Τραμπ”, το αμερικανικό κοινό μπορεί να ηρεμήσει: το ενδιαφέρον του Προέδρου δεν στρέφεται σε μελλοντικές δάφνες στο Ιράν ή αλλού, αλλά στην υστεροφημία του.

Το ίδιο ισχύει και για την αίθουσα τελετών των 8.500 τετραγωνικών που θα πάρει τη θέση της κατεδαφισμένης ανατολικής πτέρυγας του Λευκού Οίκου.

Στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες να απομακρυνθεί ο Τραμπ από τους υφισταμένους του, λόγω πνευματικής ανικανότητας είναι μηδαμινές. Κι όμως, οι πολέμιοί του εκλαμβάνουν το πάθος του για αυτοπροβολή ως τεκμήριο νοητικής κάμψης.

Στην πράξη, βέβαια, η συμπεριφορά του Τραμπ παραμένει αναλλοίωτη. Ανέκαθεν “σφράγιζε” τα πάντα με το όνομά του· για τον ίδιο, αυτό δεν είναι παρά μια ορθή επιχειρηματική πρακτική.

Κρύβεται όμως κάτι βαθύτερο πίσω από αυτό, πέρα από απλό εγωκεντρισμό; Όσοι κατηγορούνται για “Σύνδρομο Παροξυσμού κατά του Τραμπ”, ήδη οραματίζονται τη στιγμή που αυτά τα – υπό ανέγερση – μνημεία θα κατεδαφιστούν. Ωστόσο, με όρους κλινικής ακρίβειας, το σύνδρομο αυτό θα έπρεπε μάλλον να αποδοθεί σε εκείνους που τροφοδοτούν τα φαραωνικά όνειρα του Τραμπ.

Είτε πρόκειται για νομοθέτες που εισηγούνται να προστεθεί η μορφή του στο Όρος Ράσμορ, είτε για συμβούλους που τον ανακηρύσσουν ως τον σπουδαιότερο πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ, το επιτελείο του απλώς ανταποκρίνεται στα κελεύσματά του.

Όπως δήλωσε πρόσφατα και ο ίδιος: “Ως γνωστόν, είμαι ένας εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος”.

Υπάρχουν ωστόσο βάσιμες υπόνοιες ότι οι σκέψεις του ξεπερνούν τον απλό αυτοθαυμασμό. Ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος για να διαιωνίσει κανείς το όνομά του, είναι να διασφαλίσει έναν διάδοχο που φέρει το ίδιο ακριβώς ονοματεπώνυμο.

Μεταξύ των τέκνων του Τραμπ, ο Μπάρον είναι υπερβολικά νέος ηλικιακά (20 ετών), όπως και η Τίφανι (32), γεγονός που αφήνει στο προσκήνιο την Ιβάνκα, τον Έρικ και τον Ντόναλντ Τζούνιορ.

Από αυτούς, η Ιβάνκα έχει τηρήσει εμφανείς αποστάσεις από τον πατέρα της μετά το 2021. Συνεπώς, η επιλογή περιορίζεται στον Έρικ και τον Ντον Τζούνιορ.

Κανείς τους δεν στερείται φιλοδοξίας, ενώ αμφότεροι πλουτίζουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Το Forbes εκτιμά ότι η καθαρή περιουσία του Έρικ έχει δεκαπλασιαστεί, αγγίζοντας τα 400 εκατ. δολάρια από τον Νοέμβριο του 2024 ως σήμερα, ενώ εκείνη του Ντον Τζούνιορ έχει εξαπλασιαστεί, φτάνοντας περίπου τα 300 εκατ. δολάρια.

Μεταξύ των δύο, ο Ντον Τζούνιορ είναι εκείνος που διψά περισσότερο για την επιδοκιμασία του πατρός του. Στην πλατφόρμα Polymarket, οι πιθανότητές του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών το 2028 περιορίζονται στο 4%, μένοντας κατά πολύ πίσω από τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο (21%) και τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς (39%). Ο Τάκερ Κάρλσον, ο πρώην αστέρας του Fox News – ο οποίος πρόσφατα αποκάλεσε τον Τραμπ “υποχείριο” του Ισραήλ – έρχεται τρίτος με 6%, ενώ η Ιβάνκα και ο Έρικ συγκεντρώνουν μόλις 1% έκαστος. Υπάρχουν, ωστόσο, βάσιμοι λόγοι να θεωρήσουμε ότι η δυναμική του Ντον Τζούνιορ υποτιμάται.

Ο κυριότερος είναι πως ο πρωτότοκος γιος του Τραμπ είναι ο μόνος που μπορεί να ελεγχθεί απόλυτα. Παρότι οι Βανς και Ρούμπιο διαθέτουν σαφώς περισσότερα προσόντα, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί την τυφλή υποταγή τους, από τη στιγμή που ο Τραμπ θα τους παραδώσει τα ηνία.

Η παραβίαση της 22ης τροπολογίας, που απαγορεύει σε έναν πρόεδρο να υπηρετήσει περισσότερες από δύο θητείες, θα ισοδυναμούσε με πραξικόπημα – και ακόμη και το Ανώτατο Δικαστήριο δύσκολα θα ενέκρινε μια τρίτη θητεία.

Ούτε, βέβαια, ο “υποβιβασμός” του Τραμπ στη θέση του αντιπροέδρου του Βανς ή του Ρούμπιο επιτρέπεται, καθώς το ίδιο το Σύνταγμα απαγορεύει ρητά ένα τέτοιο τέχνασμα.

Αυτό αφήνει ως μοναδική διέξοδο έναν από τους γιους του. Η πρόσφατη εμμονή του Τραμπ να σφραγίζει τα πάντα με το όνομά του μοιάζει με κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή απόπειρα υστεροφημίας.

Πολλά από τα “έργα ματαιοδοξίας” του θα χρειαστούν χρόνια για να καρποφορήσουν: η θριαμβευτική αψίδα, για παράδειγμα, αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028, ενώ η αίθουσα τελετών θα απαιτήσει τουλάχιστον μια διετία.

Πρόσφατα μάλιστα, ο Τραμπ εξώθησε σε παραίτηση τον υπουργό Ναυτικού, Τζον Φίλαν, εν μέρει επειδή κωλυσιεργούσε τη ναυπήγηση των “χρυσών θωρηκτών κλάσης Τραμπ”, τα οποία είχε δρομολογήσει ο ίδιος.

Τον Φεβρουάριο, ο Τραμπ προσφέρθηκε να ξεπαγώσει τη χρηματοδότηση για δύο έργα υποδομής στη Νέα Υόρκη, υπό τον όρο οι Δημοκρατικοί να συμφωνήσουν στη μετονομασία του αεροδρομίου Dulles της Ουάσινγκτον και του σταθμού Penn της Νέας Υόρκης σε “Τραμπ”. Εκείνοι απέρριψαν την πρότασή του.

Άλλες προσπάθειες οικειοποίησης συμβόλων, όπως η μετονομασία του Κέντρου Παραστατικών Τεχνών σε “Ντόναλντ Τραμπ και Τζον Φ. Κένεντι” ή η μετατροπή του Αμερικανικού Ινστιτούτου για την Ειρήνη σε Ινστιτούτο “Τραμπ”, υλοποιήθηκαν εν ριπή οφθαλμού.

Το ίδιο συνέβη με τη “χρυσή κάρτα Τραμπ” του ενός εκατομμυρίου δολαρίων για ισόβια βίζα, την ιδιόχειρη υπογραφή του στα τραπεζογραμμάτια του δολαρίου και την ανάρτηση του προσώπου του σε ομοσπονδιακά κτίρια – ακόμη και στο Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Όλα αυτά, όμως, μπορούν να αποκαθηλωθούν τόσο γρήγορα όσο στήθηκαν.

Έχει επισημανθεί κατά κόρον ότι ο Τραμπ γοητεύεται από τη μοναρχική αίγλη και επιδιώκει την παντοδυναμία ενός αυταρχικού ηγέτη.

Την εβδομάδα που πέρασε δεξιώθηκε τον Κάρολο Γ΄, ενώ την επόμενη θα βρεθεί στο πλευρό του “ισόβιου” προέδρου της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ.

Εκείνο, ωστόσο, που φαίνεται να διαφεύγει της προσοχής είναι ο θαυμασμός του για τη βασιλική διαδοχή. Δεδομένων των φαραωνικών φιλοδοξιών του, θα ξένιζε αν το όραμα μιας δυναστείας δεν στοίχειωνε τις σκέψεις του.