Η φτώχεια πυρπολεί τα κτήρια

Βγήκαν πάλι τα πιστόλια του νεοφιλελευθερισμού να προλάβουν καταστάσεις και να χαϊδέψουν τους φρόνιμους που κοιτάνε την δουλειά τους. Με περισσή ανιστόρητη ρητορική και κυρίως με την «αυθάδεια» του ψύχραιμου, του κεντρώου, που δεν παρασύρεται από τον όχλο και τους μπαχαλάκηδες αλλά είναι ο θεματοφύλακας της σταθερότητας που έχει ανάγκη ο τόπος.

Το πάνε και παραπέρα, γιατί μπορούν, και κατηγορούν την Αριστερά πως υποστηρίζει διαδηλώσεις οι οποίες στρώνουν τον δρόμο στην ακροδεξιά. Την ακροδεξιά που οι ίδιοι έχουν αγκαλιάσει στους κόλπους της αγαπημένης τους παράταξης δίνοντάς της πρωτοκλασάτα Υπουργεία. Την ακροδεξιά που πάντα ήταν η εφεδρεία τους και την έριχναν στην μάχη όταν οι κοινωνίες αποκτούσαν επικίνδυνες αριστερόστροφες αντιλήψεις. Την ακροδεξιά που σύμφωνα με τα λεγόμενά τους αν σοβαρέψει λιγάκι θα μπορούσε να είναι μια χρήσιμη και αξιόπιστη δύναμη για τον τόπο. Είπαμε, τα λένε γιατί μπορούν.

Δεν έχουν εκατό τοις εκατό άδικο σε ένα πράγμα. Η ακροδεξιά δεν χρειάστηκε ποτέ να έχει προτάσεις, της αρκούσε η απόγνωση του κόσμου. Αν ρωτήσεις κάποιον φασίστα ποιο ακριβώς είναι το οικονομικό τους πρόγραμμα θα σε κοιτάει σαν ρακούν, του αρκεί που θα διώξουν τους μετανάστες και τους gay, για τα υπόλοιπα έχει ο Θεός τους.

Προτάσεις οφείλει να έχει η Αριστερά. Δεν έχει πείσει. Όμως όταν είσαι δέκα οχτώ και πνίγεσαι, δεν μπορείς να περιμένεις την αξιόπιστη και κοστολογημένη εναλλακτική πρόταση. Βγαίνεις και φωνάζεις ότι πνίγεσαι.

Δεν είναι ωριμότητα να μην αντιδρούν οι νέοι στην μισή Ευρώπη, είναι κατάντια. Και αυτή η κατάντια έχει αποκτήσει πια τους θεωρητικούς της. Τα πιστόλια που ψωμίζονται από την υποταγή. Την υποταγή τού κόσμου αλλά και την δική τους.

Δεν ξέρω πραγματικά τι έχουν στο μυαλό τους. Ότι τί; Ότι η ραγδαία φτωχοποίηση, η έλλειψη ορίζοντα, οι αναξιόπιστοι θεσμοί, ο κυνισμός της εξουσίας, και η διαφαινόμενη λουμπενοποίηση μεγάλων πληθυσμών, θα περάσει έτσι;

Ότι τα άρθρα και οι αναλύσεις τους θα ανακόψουν το ξέσπασμα και θα φρονιμέψουν όσους ζητάνε κάτι καλύτερο για την ζωή τους;

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα δικά μας άρθρα. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να κινητοποιήσουμε; Όχι, δεν γίνεται έτσι. Οι ανάγκες σου σε βγάζουν ή δεν σε βγάζουν στον δρόμο. Το έχω ξαναγράψει πως τα άρθρα μας λειτουργούν περισσότερο σαν δήλωση παρουσίας για να μην αισθανόμαστε μόνοι μας. Ότι είμαστε ακόμα εδώ και πιστεύουμε ακόμα τα ίδια. Κατά τ΄ άλλα δεν θεωρώ πως επηρεάζω το παραμικρό.

Και επειδή δεν ανήκω σε εκείνους που χαϊδεύουν άκριτα τους νέους, σαν να είναι ο ανθός που πρέπει να μένει ανέγγιχτος από κριτική, νομίζω πως οι δικές μας γενιές, δεν θα πυρπολούσαν ένα ιστορικό κτήριο μίας ιστορικής πόλης πάνω στην τσαντίλα τους. Είχαμε μία στοιχειώδη μόρφωση που δεν ταύτιζε τα κτήρια και τα μνημεία με τους δυνάστες αλλά τα βλέπαμε σαν κομμάτι μίας κληρονομιάς των ανθρώπων, σαν πολιτιστική κατάκτηση όλων μας και όχι σαν σύμβολα του «εχθρού».

Από την άλλη λίγα πράγματα μπορώ να πω σε κάποιον που τα βλέπει απλώς σαν ένα κομμάτι εκείνου που πολεμάει. Έτσι του έμαθαν, δεν μπορώ να αξιολογήσω τον βαθμό της ευθύνης του αν δεν αναλάβω κι εγώ την ευθύνη που μου αναλογεί, που σκέφτονται έτσι.

Η συζήτηση περί συμβόλων και αποκαθήλωσής τους, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για κτήρια, είναι μεγάλη και δεν είναι του παρόντος. Νομίζω πάντως πως είναι λιγάκι πολυτελής μπροστά στην απόγνωση που γεννάει η φτώχεια.

Οι λύσεις είναι πιο περίπλοκες από κάθε άλλη φορά. Ούτε οι ευχές, ούτε οι λαϊκίστικες κορώνες θα βγάλουν κάπου.

Όμως σίγουρα δεν βοηθάει και η συκοφάντηση της αντίδρασης όσων έχουν έρθει φάτσα με τον τοίχο.

Σε παρόμοιους καιρούς οι «ψύχραιμοι» ήταν κατά τεκμήριο και οι κάπως πιο χορτάτοι.

Ας σωπάσουν για λίγο, να ακουστούν και οι άλλοι.