Η σκληρή πλευρά του σκανδάλου στο μπάσκετ και το απόστημα στην εκπαίδευση

Την πιο σοβαρή διάσταση του σκανδάλου στο ελληνικό μπάσκετ (το οποίο “έσκασε” την Τετάρτη) αν και εφόσον επιβεβαιωθούν οι σχετικές καταγγελίες, δεν θα την παρακολουθήσετε στα αθλητικά ΜΜΕ.

Εχει άμεση σχέση με τις Πανελλήνιες εξετάσεις και τον τρόπο μοριοδότησης των αθλητών-μαθητών που φτάνουν σε διακρίσεις οι οποίες, βάσει του νόμου, μπορούν να τους χαρίσουν είσοδο χωρίς εξετάσεις στα κρατικά ΑΕΙ της χώρας.

Παίζεις, διακρίνεσαι διεθνώς (πχ σ’ ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα) και απαλλάσσεσαι ουσιαστικά από το βραχνά και τη βάσανο των εξετάσεων. Αλήθεια τώρα;

Οι καταγγελίες είναι συγκεκριμένες. Παιδιά φοιτούσαν σε ιδιωτικά κυρίως, σχολεία χωρίς όμως να δίνουν το “παρών” παρά ελάχιστα στα μαθήματα. Προβιβάζονταν κανονικά. Την ίδια ώρα εξασφάλιζαν τη μοριοδότηση με διακρίσεις οι οποίες προέκυπταν και από παιχνίδια που φέρονταν να είναι “χειραγωγημένα”.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όλα (επαναλαμβάνουμε, εφόσον ισχύουν) οδηγούσαν σε “χειραγώγηση” το σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων και κατά συνέπεια της εισόδου στα (κρατικά) ΑΕΙ. Κάποιοι “αγόραζαν” τη θέση εκμεταλλευόμενοι ένα πολυδαίδαλο σύστημα και αυτομάτως αποκτούσαν σαφέστατο προβάδισμα σε σχέση με τους πολλούς που κόπιαζαν να διαβάσουν πληρώνοντας την ίδια ώρα υπέρογκα ποσά σε φροντιστήρια.

Να είμαστε σαφείς. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει ανεκτό σε καμία περίπτωση. Εδώ δεν χρειάζονται ναι μεν άλλα. Η σχετική έρευνα (που αναμένεται να αρχίσει από το Υπουργείο Παιδείας) θα πρέπει να φτάσει σε βάθος και το όποιο απόστημα να “αποβληθεί” από τον οργανισμό της ελληνικής εκπαίδευσης.

Δεν έχει πολλά να καμαρώνει η ελληνική πολιτεία σε σχέση με θεσμούς που παρέμειναν αδιάβλητοι στην πορεία των χρόνων από τη μεταπολίτευση και μετά. Οι Πανελλήνιες Εξετάσεις ήταν ένα από αυτούς. Θεσμός “βαρύς”, μάλλον αντιπαιδαγωγικός που σίγουρα χρήζει ανανέωσης, αλλά πάντως αδιάβλητος, κατά γενική ομολογία.

Και τώρα τι; Έμπαιναν κάποιοι από το παράθυρο καταθέτοντας όχι μόνο το αθλητικό τους ταλέντο αλλά και το ταλέντο τρίτων στη χειραγώγηση παιχνιδιών; Θα πρέπει επίσης να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι είναι μάλλον αναμενόμενο να χειραγωγούνται ακόμα και παιχνίδια σχολικών πρωταθλημάτων στα οποία παίζουν ανήλικα παιδιά; Και επίσης με την ιδέα ότι γονείς, αν και ήξεραν το πιθανό αλισβερίσι, δέχονταν (ή μήπως το επιδίωκαν κιόλας) να πάρουν μέρος σ’ αυτό;

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε (αν, επαναλαμβάνουμε, επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες) με μία απλή υπόθεση διαφθοράς αλλά για βαθιά σήψη που επηρεάζει ζωές παιδιών. Και είναι πραγματικά να αναρωτιέται κανείς αν έχουμε φτάσει τόσο χαμηλά, αν έχουμε κυλιστεί τόσο πολύ στο βούρκο ως κοινωνία που να “θυσιάζουμε” ακόμα και τα ανήλικα στο βωμό τόσο ιδιοτελών συμφερόντων.

Να εθίσουμε δηλαδή τα παιδιά εξ απαλών ονύχων στην νοοτροπία του “όλα επιτρέπονται” και ότι “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Και η πολιτική ευθύνη πέφτει στην Υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη έτσι ώστε να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια και το παρακμιακό αυτό αστείο να σταματήσει εδώ. Τα παιδιά μας θα τα εκπαιδεύσουμε με το σωστό τρόπο και όχι πάντως να πατούν επί πτωμάτων για μία διάκριση και μία θέση στο Πανεπιστήμιο.