Ιδιώτες ένοχοι, ΕΥΠ αθώα, ο Μητσοτάκης πετούσε αετό…

Η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας για τις υποκλοπές και η καταδίκη τεσσάρων ιδιωτών οδηγεί σε τέσσερα βασικά συμπεράσματα.

Πρώτον, οι κατώτεροι δικαστές κάνουν τη δουλειά τους, στο βαθμό που τους επιτρέπουν οι ανώτεροι τους και τα στοιχεία που φτάνουν στην αίθουσα του δικαστηρίου. Οι ιδιώτες-κοριοί καταδικάστηκαν.

Δεύτερον, οι ανώτεροι δικαστές, οι οποίοι περισσότερο εξαρτώνται- και γι’ αυτό επηρεάζονται- από την κυβερνητική εξουσία κουκουλώνουν τις υποθέσεις, ακόμα κι αν είναι ίδιες με αυτή που εκδικάστηκε. Τις κουκουλώνουν προκλητικά, δηλαδή δεν φτάνουν ποτέ σε δικαστική αίθουσα. Για παράδειγμα, η (ίδια!) υπόθεση υποκλοπών- με δράστες όχι ιδιώτες, αλλά την κρατική μυστική υπηρεσία- «εξαφανίστηκε». Ο Άρειος Πάγος την έθεσε στο αρχείο, καμιά ευθύνη για κανέναν κρατικό λειτουργό και πολιτικό. Ο δε πρώην εισαγγελέας του, αντί να ρίξει «άπλετο φώς» όπως υποκριτικά υποσχόταν, απειλούσε τον πρόεδρο της Αρχής, συνάδελφό του επίσης ανώτατο δικαστή, ο οποίος πάσχιζε να μη θαφτεί το σκάνδαλο (δείτε εδώ τις δύο συμπεριφορές). Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο σε αυτό το σημείο: η εισαγγελέας που επόπτευε την ΕΥΠ και ενέκρινε τις παρακολουθήσεις πολιτικών αρχηγών, υπουργών,δημοσιογράφων και αρχηγών του Στρατεύματος πήρε προαγωγή!

Τρίτον, η κυβερνητική εξουσία έκανε το αναμενόμενο. Είτε «δεν ήξερε»(φράση του πρωθυπουργού) τίποτα για όλα αυτά είτε κυνηγάει όσους τολμούν να μιλάνε και να γράφουν για το ρόλο τους στην υπόθεση. Αυτόν το ρόλο, του κυνηγού μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων, επέλεξε ο πρώην γραμματέας του πρωθυπουργού. Μέχρι τώρα σπάει τα μούτρα του στα δικαστήρια.

Τέταρτον, οι παρακολουθούμενοι –ακόμα ,και υπουργοί εν ενεργεία!- δεν γνωρίζουν το λόγο της παρακολούθησής τους. Δεν εφαρμόζονται καν οι αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων, όπως του Συμβουλίου της Επικρατείας, που διέταξε να ενημερωθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης. Η ΕΥΠ αρνείται να ενημερώσει, δεν εφαρμόζει τη δικαστική απόφαση, κράτος εν κράτει!

Αυτή είναι η δικαιοσύνη, των δύο ταχυτήτων. Των κατώτερων δικαστών, που καταδικάζουν τους ιδιώτες κοριούς, όταν φτάνουν στη δικαστική αίθουσα. Και των ανώτερων δικαστών, που προστατεύουν τους κρατικούς κοριούς, οι οποίοι γράφουν εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους ακόμα και τις αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων.

Και αυτό είναι το «κράτος δικαίου» που(επαίρεται ότι) οικοδομεί εδώ και εφτά χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το κράτος στην υπηρεσία του κόμματος και το κόμμα που υπηρετεί το κράτος. Παρακολουθεί δικούς του και αντιπάλους, ο πρωθυπουργός «δεν γνώριζε» και πρόθυμοι ανώτατοι δικαστές βγάζουν λάδι τους δράστες. Αυτό το κράτος δια του κόμματος αθωώνει τους δικούς του.

Και ο πρωθυπουργός θέλει να αναθεωρήσει το Σύνταγμα, το οποίο έχει κουρελιάσει τόσες φορές, όταν πρόκειται να προστατεύσει είτε τους κρατικούς  κοριούς είτε τους προστάτες των «Φραπέδων». Ο (εξ)ευτελισμός  πλησιάζει την τελειότητα.

Δεν ξέρω τι ταιριάζει περισσότερο εδώ. Η ρήση του αρχαίου τραγικού Αγάθωνα «ο άρχοντας πρέπει να θυμάται ότι δεν θα κυβερνά για πάντα»; Ή αυτή του Θουκυδίδη «δεν κατηγορώ αυτούς που ασκούν την εξουσία, αλλά αυτούς που είναι πρόθυμοι να υπακούσουν»;