Λίγη συμπάθεια για αυτούς που φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ

Στο μέλλον η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελεί αντικείμενο διδακτορικής διατριβής. Το Big Bang του 2010 κατέληξε σε ένα καντήλι που τρεμοπαίζει πριν σβήσει. Και αν γύριζες δέκα χρόνια πίσω για να τους περιγράψεις πώς η Ρένα Δούρου εξελέγη πρόεδρος, θα εισέπραττες τη χλεύη που γεννά η έπαρση της παντοδυναμίας.

Πολιτικά το φαινόμενο έχει αναλυθεί εκτενώς. Ωστόσο η ροή των γεγονότων μας επιτρέπει να βγάλουμε και άλλα συμπεράσματα παρατηρώντας τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Τους βλέπεις να απεκδύονται τα ιδεολογικά προσχήματα και τα ηθικά πλεονεκτήματα της Αριστεράς και να υιοθετούν τον κυνισμό που επιτάσσει η πολιτική. Δεν έχουν σημασία οι ιδεολογικές τους καταβολές. Και δεξιοί να ήταν, πάλι την ίδια στάση θα υιοθετούσαν. Οταν το διακύβευμα είναι ο παχυλός βουλευτικός μισθός και η πρόσβαση προς τα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας, οι ιδέες και οι κώδικες συμπεριφοράς μπαίνουν στην άκρη.

Βουλευτές αποχωρούν από το κόμμα και μένουν στη Βουλή, ως ανεξάρτητοι, προκειμένου να πολιτευτούν στη συνέχεια με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος κάνει αυστηρό casting. Ολο αυτό το κωμικό συμβαίνει επειδή, ο Τσίπρας, δεν θέλει να πάρει βουλευτές που αποσκιρτούν, για να τηρηθεί, υποτίθεται, το fair play. Δεν τους παίρνει με μεταγραφή, αλλά ελεύθερους. Και, φυσικά, δεν μπορεί να τους αφήσει όλους έξω από την πόρτα καθώς δεν θέλει να τους βρει απέναντι στις περιφέρειες τους.

Αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκαλύπτει κάτι για την Αριστερά και ας χλευάζουν όσοι βρίσκονται απέναντι. Αποκαλύπτει κάτι για τους ανθρώπους. Οταν οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα απώλειας κύρους, εισοδήματος και εξουσίας, οι ιδεολογίες υποχωρούν. Οι περισσότεροι από αυτούς πιθανότατα δεν αισθάνονται ότι κάνουν κάτι ανήθικο γιατί ζουν τα πράγματα από μέσα. Βλέπετε ο άνθρωπος έχει τεράστια ικανότητα να ξαναγράφει το ηθικό του αφήγημα. Κανείς δεν ξυπνάει το πρωί λέγοντας «σήμερα θα προδώσω τις αρχές μου». Βρίσκει πάντα μια εξήγηση που τον κάνει να φαίνεται συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Και έτσι πολύ εύκολα μπορεί να ακούσεις ένα βουλευτή που ετοιμάζει βαλίτσες για τον Τσίπρα ότι το κάνει για να συνεχίσει τον αγώνα υπέρ πατρίδος από άλλο μετερίζι.

Είναι και κάτι ακόμα που το παραβλέπουμε. Αρκετοί από αυτούς βρίσκονται τα τελευταία δέκα χρόνια στη Βουλή. Δεν αφήνεις εύκολα γραφεία, συνεργάτες, αυτοκίνητα, προσκλήσεις, δημοσιότητα και το αίσθημα επιρροής επί των εξελίξεων. Ολα αυτά έγιναν κανονική ζωή. Πώς να τα στερηθείς έτσι απλά;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Είναι εύκολο να κάνεις πλάκα με κάποιον που προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να κρατήσει τη βουλευτική του έδρα. Το δύσκολο είναι να παραδεχθείς ότι και εσύ στη θέση του μπορεί να έκανες ακριβώς το ίδιο. Λίγον πριν σβήσει, ο ΣΥΡΙΖΑ, μας δίνει ακόμα ένα μάθημα. Μας δείχνει πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να εγκαταλείψει τις βεβαιότητες με τις οποίες συστήθηκε στον κόσμο, όταν αισθανθεί ότι χάνει τη θέση του μέσα σε αυτόν. Ναι, υπάρχουν οι ιδέες. Αλλά πάνω από όλα είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.