Μητσοτάκης – Τσίπρας – ΠΑΣΟΚ: Αυτοί ή (και) το “μη χείρον”…

Πολιτική αναμέτρηση χωρίς διλήμματα είναι σαν νερόβραστη και ανάλατη σούπα. Γι’ αυτό το πρώτο δίλημμα που έθεσε ο Αλέξης Τσίπρας και ξεσήκωσε αμέσως αντιδράσεις, κυρίως εκ δεξιών του (κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ), ήταν το αλάτι που έλειπε από τις μέχρι τώρα παρεμβάσεις του νεόκοπου κόμματός του.

Μπορεί το δίλημμα («ή εμείς ή κανείς») να είναι «αλαζονικό», όπως είπαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Ενδεχομένως. Αλλά στην πολιτική δεν έχει αυτό τη μεγαλύτερη σημασία. Αλλά αν τα διλήμματα είναι διεγερτικά και αποτελεσματικά. Και αυτό το έχει διδάξει η ιστορία. Ας θυμηθούμε:

-Μήπως δεν ήταν «αλαζονικό» το «Καραμανλής ή τανκς», που είπε ο Μίκης Θεοδωράκης το 1974 (δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος); Ήταν και κινδυνολογικό, η χούντα είχε καταρρεύσει. Αλλά είχε αποτέλεσμα υπέρ του Καραμανλή: η ΝΔ πήρε 54% στις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης.

-Μήπως δεν ήταν «αλαζονικό» το δίλημμα που έθεσαν ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1985 και το 1993 και ο Κώστας Σημίτης το 1996, «σταθερότητα ή περιπέτεια»; Ήταν, δεν κινδύνευε η σταθερότητα. Αλλά ήταν και αποτελεσματικό, έφερε τρεις εκλογικές νίκες.

-Μήπως δεν ήταν «αλαζονικό» και το δίλημμα «κάθαρση ή διαφθορά», που έθεσε ο Μητσοτάκης (πατήρ) το 1989; Ήταν. Διότι το παρελθόν του ιδίου, με κυρίαρχο το απεχθές 1965, δεν κουβαλούσε τίποτα το «καθαρτικό», τη δική του διαφθορά κουβαλούσε. Ήταν, όμως, αποτελεσματικό, διότι το ΠΑΣΟΚ, με δύο κυβερνητικές θητείες στην πλάτη του, κουβαλούσε μεγαλύτερο- και, κυρίως, πιο πρόσφατο- φορτίο διαφθοράς.

-Μήπως δεν ήταν «αλαζονικό» το «ή εμείς ή αυτοί» του Τσίπρα το 2015; Ήταν. Αλλά ήταν, ταυτόχρονα, διεγερτικό και αποτελεσματικό, διότι αυτοί, τους οποίους φιλοδοξούσε να αντικαταστήσει στην κυβέρνηση και το πέτυχε, ήταν ήδη καμένα χαρτιά, όπως φάνηκε στις δύο εκλογές του 2015.

-Μήπως δεν είναι «αλαζονικό» το «σταθερότητα ή χάος», που εξέπεμψε πρόσφατα σε ομιλία του στην Κοζάνη ο Μητσοτάκης (υιός); Και μήπως δεν είναι χειρότερο το «Μητσοτάκης ή ντου από τον Ερντογάν», που εξέπεμψε ο φανατικότερος εκ των «γενιτσάρων» Γ. Φλωρίδης; Αλαζονικά είναι αυτά, αλλά το ερώτημα είναι πόσοι θα «τσιμπήσουν».

Άρα το ερώτημα σήμερα δεν είναι αν το δίλημμα που έθεσε ο Τσίπρας είναι αλαζονικό. Αλλά αν (θα) είναι και αποτελεσματικό.

Παρατήρηση πρώτη: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμπληρώνει οσονούπω τη δεύτερη θητεία της. Κανονικά, με βάση την «προϊστορία», θα έπρεπε να ετοιμάζεται να παραδώσει στην επόμενη.

Παρατήρηση δεύτερη: Όμως, επόμενη(άλλη) δεν διαφαίνεται και αυτό είναι που κάνει το σημερινό Μητσοτάκη να «βλέπει» και τρίτη θητεία.

Παρατήρηση τρίτη: Ποιος θα μπορούσε να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη; Η πρώτη απάντηση είναι (ή μάλλον ήταν) «μια ενωμένη παράταξη της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς». Όμως, τέτοια παράταξη δεν έφτιαξαν και δεν θα έχουμε μέχρι τις εκλογές. Όσοι τα έχουμε πει πολλές φορές και εγκαίρως δεν έχει νόημα να τα επαναλάβουμε. Η ευκαιρία έχει χαθεί.

Παρατήρηση τέταρτη: Το ΠΑΣΟΚ λέει ότι εκείνο μπορεί «να νικήσει με μια ψήφο διαφορά». Όμως και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι άλλο βολονταρισμός και άλλο πραγματικότητα. Με 13% και από την τρίτη θέση δεν μπορείς να γίνεις πρώτος.

Παρατήρηση πέμπτη: Ο Τσίπρας λέει μπορεί να νικήσει εκείνος, διότι το κόμμα του είναι πιο κοντά (δημοσκοπικά) στη ΝΔ. Μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες των πρώτων εκλογών και να δούμε αν και πώς θα πάμε στις δεύτερες. Το «πώς» έχει μεγαλύτερη σημασία. Αν το ποσοστό της ΝΔ έχει το «3» μπροστά, ο Μητσοτάκης θα ετοιμάζεται να ξανακυβερνήσει έστω με συνεταίρο, μετά τις δεύτερες εκλογές. Αν έχει το «2» μπροστά, το πράγμα γι’ αυτόν θα στραβώσει. Και αν το ποσοστό είναι 24,99%, τότε θα αποχαιρετήσει οριστικά την τρίτη θητεία.

Άρα το πραγματικό δίλημμα των εκλογών της άνοιξης είναι:

Για τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ: «3» ή «2» μπροστά από το ποσοστό της. Αν «νικήσει» με «2», θα είναι «ηττημένος νικητής».

Για το ΠΑΣΟΚ: δεύτερη θέση ή… καταστροφή. Η τρίτη θέση θα το οδηγήσει σε περιπέτειες από το ίδιο βράδυ. Και

Για τον Τσίπρα: να μην πάρει η ΝΔ το 25%, διότι αυτό θα σημάνει την οριστική είσοδο της νεόκοπης ΕΛ.Α.Σ του στον προθάλαμο της κυβερνητικής εξουσίας.

Είμαστε ακριβώς στο σημείο που μεγαλύτερη σημασία έχει όχι το «βέλτιστον» (αφού δεν διαφαίνεται τέτοιο), αλλά το «μη χείρον». Και για τους τρεις…