Ο εθνικός μας επαρχιωτισμός

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα του δυτικού κόσμου, πλην της δικής μας, που ξεσηκώνεται όταν την επισκέπται ένας σταρ του θεάματος.

Αδυνατώ να φανταστώ μεγάλο θέμα στον γαλλικό Τύπο αν ο Μπραντ Πιτ εμφανιστεί στο Μονακό. Ούτε πιστεύω ότι όλη η Ισπανία θα έβγαινε στο μπαλκόνι για να δει τη Lady Gaga στην Ιμπιζα. Εντάξει, γράφουν κάτι τα tabloid. Μέχρι εκεί. Η υπερβολή απαντάται κυρίως εδώ, στην καθ΄ημάς Ανατολή.

Στα μέρη μας η επίσκεψη ενός ξένου σταρ, από το θέαμα ή και την πολιτική, θυμίζει την άφιξη πρωτευουσιάνου στο χωριό τη δεκαετία του ’50. Πού πήγε; Τι έκανε; Τι έφαγε; Και αυτό ανάγεται στο σύνδρομο εθνικού επαρχιωτισμού που διαχρονικά μας διακατέχει. Ο ένας σταρ «ψηφίζει Ελλάδα», ο άλλος «μαγεύεται από το ελληνικό φως», ένας τρίτος δοκιμάζει χωριάτικη και μένει άφωνος. Αν δε κάποιος αγοράσει και σπίτι σε νησί, σχεδόν πολιτογραφείται Ελληνας. Το αστείο είναι ότι συμβαίνουν ταυτόχρονα δύο αντίθετα πράγματα. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου και συγχρόνως χρειαζόμαστε συνεχώς κάποιον ξένο να μας το επιβεβαιώνει. Διακηρύσσουμε την ανωτερότητα του τόπου μας, αλλά κοιτάζουμε με την άκρη του ματιού προς τα έξω περιμένοντας την επιβεβαίωση.

Ασφαλώς, ένας σταρ με εκατομμύρια ακολούθους προσφέρει τουριστική προβολή. Ο υπουργός Τουρισμού οφείλει να την αξιοποιήσει. Ο Πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να πει τίποτα, ούτε να ευχηθεί στα γενέθλια. Ειδικά όταν γνωρίζει ότι το μήνυμα του δεν θα βρει ανταπόκριση. Εν προκειμένω η Madonna, δηλαδή το επιτελείο της, διαχειρίστηκαν το μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως ακριβώς και τα αντίστοιχα μηνύματα εκατομμυρίων θαυμαστών. Διότι είναι άλλο η διαφήμιση μίας χώρας και άλλο η αυτοεκτίμηση της. Το πρώτο είναι πολιτική. Το δεύτερο είναι ψυχολογία.

Η δική μας ψυχολογία κουβαλάει ακόμη κάτι από μια μικρή χώρα στην άκρη της Ευρώπης που ζητούσε επίμονα να της αναγνωρίσουν το ένδοξο παρελθόν και τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο. Γι’ αυτό και συλλέγουμε την επιδοκιμασία των ξένων σαν αποδεικτικά στοιχεία της αξίας μας. Κάποτε ήταν ο Ευρωπαίος περιηγητής που έγραφε με θαυμασμό για την Ελλάδα. Μετά ο δημοφιλής ηθοποιός που αγόραζε σπίτι σε νησί. Τώρα είναι το Instagram story της Μαντόνα.

Παρεμπιπτόντως, έκανε καταπληκτική φωτογράφιση. Εννοείται ότι τη χάζεψα. Και παρακολούθησα κάθε βήμα της Και εγώ στο χωριό μένω. Γιατί ο επαρχιωτισμός είναι σαν την προφορά. Την ακούς στους άλλους, αλλά δεν την αναγνωρίζεις όταν μιλάει ο εαυτός σου.

Υ.Γ Δεν έχω άποψη για αυτό που, όπως λέγεται, συνέβη στην Κέρκυρα, με την προτροπή προς τους κατοίκους να κλείσουν πόρτες και παράθυρα για τη Μαντόνα. Θυμάμαι πάντως πως επί Τσίπρα, όταν ήρθε η Αντζελίνα στην Ελλάδα, κοιμόμασταν με ανοιχτά παράθυρα.