Ο Τσίπρας πρέπει να αντισταθεί στον εαυτό του

To 2015 Αλέξης Τσίπρας μπήκε στο Μαξίμου ως νέος, άφθαρτος, ελπιδοφόρος και με το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης υπό μάλης. Θα καταργούσε τα μνημόνια, ξεκινώντας από τον ΕΝΦΙΑ. Για αυτό και σε εύπορες περιοχές ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε υψηλή επίδοση. Οι ψηφοφόροι ήθελαν εκείνον που θα έπαιρνε το «χαράτσι» πάνω από τα κεφάλια τους.

Ενδεκα χρόνια και μια αιωνιότητα μετά, ο Αλέξης Τσίπρας πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τις εισηγήσεις για το rebranding και επανέρχεται εκπροσωπώντας την «κυβερνώσα Αριστερά». Αυτό ήταν αναπόφευκτο. Και λογικό. Πρώτον επειδή είναι πιο εύκολο να παίζεις τον εαυτό σου, παρά κάποιον άλλον. Και δεύτερον επειδή στο πεδίο της Αριστεράς διακρίνεται ένα συστημικό κοινό. Και ο Τσίπρας αντιπροσωπεύει τη συστημική Αριστερά.

Τι θα πει, λοιπόν, ο Τσίπρας στο Θησείο; Εντάξει, θα πει τα γνωστά και αυτονόητα. Θα έχει ράμματα στο χέρι για τη γούνα της κυβέρνησης. Και δεν θα είναι και λίγα. Θα μιλήσει επίσης για σύγκλιση ανάμεσα στις συνιστώσες του προοδευτικού χώρου και συνάντηση τους με την Οικολογία. Αναμενόμενα και αυτά. Αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού. Στο σχέδιο που θα αναπτύξει για τη χώρα.

Και εδώ είναι το κρίσιμο. Αν ο Τσίπρας σερβίρει εκ νέου κάτι σαν το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή αοριστίες για έναν καλύτερο κόσμο που είναι εφικτός, τότε θα πριονίσει το κλαδί στο οποίο πάει να κάτσει. Θα του πουν ότι παίζει την ίδια κασέτα με το 2014. Και δεν θα έχουν άδικο. Κοινώς αν αρχίσει να μοιράζει αυξήσεις μισθών παντού, χαμηλά ενοίκια και φθηνή στέγη, αποκλιμάκωση των τιμών στα ράφια και εύκολη εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, λυπάμαι, αλλά θα είναι αρκετοί εκείνοι που δεν θα τον πάρουν στα σοβαρά. Αν προσθέσει δε ότι θα φορολογήσει περισσότερο τους πλούσιους ή τους εφοπλιστές, θα ακουστούν και χάχανα.

Οφείλει, λοιπόν, να πάρει το ρίσκο του ρεαλισμού. Να είναι σαφής. Με συγκροτημένες υποσχέσεις που υποστηρίζονται από την πραγματικότητα. Ο Παράδεισος πωλείται ήδη αφειδώς στην αγορά του αντισυστημισμού. Ο Τσίπρας δεν έχει λόγο να μπει σε αυτόν τον διαγωνισμό. Οφείλει να είναι γήινος. Μόνο έτσι υπάρχει η περίπτωση να προσελκύσει κάποιους από το κεντρώο ακροατήριο. Διότι όπως και ο ίδιος γνωρίζει, εκλογές δεν κερδίζεις χωρίς του κεντρώους. Για αυτό και οφείλει να προσέξει τις αριστερόστροφες κορώνες -τρομάζουν πολλούς. Επίσης δεν έχει λόγο να επενδύσει σημαντικά στην οργή που διακατέχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Σε αυτό το παιχνίδι υπάρχουν ήδη βιρτουόζοι που κάνουν ταμείο.

Δεν είναι εύκολη η εξίσωση που πρέπει να λύσει ο Τσίπρας. Πρέπει να αντισταθεί στον αληθινό του εαυτό, να αποφύγει τις μεγαλοστομίες και να επιδείξει αυτοσυγκράτηση στις υποσχέσεις και στα ταξίματα. Και ταυτόχρονα να φανεί πραγματιστής. Ενας άνθρωπος που αναγνωρίζει τη φύση των πραγμάτων και πατάει στη σφαίρα του εφικτού. Αν καταφύγει πάλι σε…καραόκε με παλιούς λόγους του Ανδρέα και ηρωικά συναπαντήματα με την Ιστορία με ατάκες από τα ‘80ς, μπορεί να συγκινήσει κάποιους, αλλά όχι αρκετούς.