Οι χρόνιες παθογένειες της κυβέρνησης

Κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο για την κυβέρνηση, ακούμε το ίδιο αφήγημα «τι να κάνουμε, χρόνιες παθογένειες του κράτους». Χρόνιες; Όχι χρόνιες, υπάρχει ένα «γαλατικό» διάστημα στον χάρτη του 2015-2019 που δεν υπήρξε κανένα σκάνδαλο που να αφορά χρήματα, χρηματισμούς, ημέτερους και κατασπατάληση δημόσιου χρήματος.

Πρόκειται για το διάστημα της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ή η κυβερνώσα Αριστερά, όπως εκπαιδεύονται τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ να αποκαλούν αυτήν την περίοδο, προκειμένου να αποτινάξουν από το νέο εγχείρημα οτιδήποτε συριζαϊκό.

Όπως και να την αποκαλούν όμως, δεν αλλάζει το γεγονός ότι εκείνη η περίοδος υπήρξε το «γαλατικό χωριό» μιας οικονομικής αθωότητας, της απόλυτης προσοχής πάνω σε θέματα δημοσίου χρήματος. Αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζονται πως αν κατάφερνε ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει στην εξουσία, τελικά σε μια δεύτερη τετραετία θα έκαναν τα ίδια, όμως αυτό είναι ένα συμπέρασμα ορμώμενο από υποθέσεις, προσωπικές εμπειρίες και μια υπόθεση δεν σε κάνει υπόλογο σε τίποτα, μόνο τα πραγματικά γεγονότα.

Τα πραγματικά γεγονότα όμως για τη σημερινή κυβέρνηση δεν έχουν να κάνουν με καμία αθωότητα, μόνο αυτή που ισχυρίζονται τα στελέχη της τα οποία εμπλέκονται κατά καιρούς σε αυτά.

Η ιστορία αλλάζει κάθε φορά με ονόματα και καταστάσεις, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Σε κάθε σκάνδαλο, εμπλέκεται κάποιος βουλευτής ή υπουργός, ή διακεκριμένο στέλεχος ή και τα τρία αυτά μαζί.

Στις πόσες συμπτώσεις παύει να είναι σύμπτωση; Νομίζω ότι η κυβέρνηση το έχει ξεπεράσει κατά πολύ αυτό το όριο και αυτό αποτυπώνεται και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων. Ακόμα και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας πιστεύουν ότι πρόκειται μάλλον για ένα διεφθαρμένο κόμμα ή μια διεφθαρμένη κατάσταση. Τώρα γιατί θα την ξανά ψηφιίσουν αρκετοί από αυτούς; Γιατί στην Ελλάδα η δεξιά είναι ακόμα σαν τις ομάδες στο ποδόσφαιρο, δεν αλλάζεις ποτέ ακόμα και αν έχει διασυρθεί, το χέρι δεν πάει αλλού, αλλά φυσικά όταν υπάρχει και ένα τέτοιο κέντρο «δούναι και λαβείν», το να φύγεις από το «μαντρί» είναι δύσκολο, όσο αυτό ακόμα σε θρέφει και σου προσφέρει αυτά που χρειάζεσαι.

Και αυτό η Νέα Δημοκρατία ξέρει να το κάνει καλά. Να προσέχει και να φροντίζει τους ψηφοφόρους της, είτε αφορά σε κάτι ανθρώπινο, να βρεθεί για παράδειγμα ένα κρεβάτι σε ένα νοσοκομείο είτε για κάτι πιο περίπλοκο, όπως στην υπόθεση με τα «κλειδωμένα» ΑΦΜ του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η Νέα Δημοκρατία ξέρει να ελίσσεται όσο κανείς και να προστατεύει τον εαυτό της, όταν γίνεται η «στραβή» ή όταν πρέπει να ανασκουμπωθεί για να προλάβει την επόμενη στραβή.

Δείτε για παράδειγμα στην περίπτωση του Αβραμόπουλου, που δεν ήθελε να απολογηθεί σε κανέναν κερατά, στην απαξιωτική και χυδαία αυτή στάση απέναντι στους υπαλλήλους της Βελγικής Αστυνομίας. Γιατί ως γνωστόν στην κυβέρνηση έχουν εμπιστοσύνη στις ελληνικές αρχές, αλλά με τις Ευρωπαϊκές, βλέπε Κοβέσι και αστυνομία του Βελγίου, εκεί δεν είμαστε και τόσο σίγουροι. Είναι «κομπλεξικοί απόγονοι του Τσαουσέσκου» ή «κερατάδες» και τους χαλάνε αρκετά το αφήγημα των ατσαλάκωτων και καθαρών κοστουμιών.

Ο τρόπος που η Νέα Δημοκρατία «καθαρίζει» την μπουγάδα, είναι απλός. Κάποιος θα το παίξει συντετριμμένος και θα καταδικάσει τέτοια περιστατικά και κάποιος άλλος με «γλύκα» σαν του Βορίδη, θα κάνει τη βρώμικη δουλειά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το έκαναν ο Παύλος Μαρινάκης και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο καθένας με τον επίσημο ρόλο του.

Ο πρώτος εκπροσωπώντας την κυβέρνηση, ξαφνιασμένος και κατηφής, ευγενικά διαφώνησε με τη στάση του Δημήτρη Αβραμόπουλου να μην συνεργαστεί με τις ξένες αρχές.

Ο δεύτερος εκπροσωπώντας τη Νέα Δημοκρατία, φρόντισε να θυμίσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταδικασθέντες υπουργούς, απέφυγε όμως να πει ότι δεν ήταν για οικονομικά σκάνδαλα, έκανε δηλαδή την εξίσωση ότι όλοι ίδιοι είναι και δήλωσε ότι στην παράταξή τους οφείλουν να υποστηρίζουν τους ανθρώπους τους όταν έχουν δίκιο, αφήνοντας να εννοηθεί ξεκάθαρα, ότι για αυτούς δεν είναι τίποτα άλλο από μια σκευωρία, ασχέτως αν η υπόθεση μόλις ξεκίνησε.

Έτσι γίνεται η δουλειά εύκολα, προστατεύεται ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση μέσω του εκπροσώπου του και μπαίνει μπροστά το «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση» της Νέας Δημοκρατίας. Win win δηλαδή.