“Στη Δημοκρατία ή πείθεις ή υπακούς”

Μόνο το Κράτος έχει δικαίωμα να ασκεί βία κι αυτό κάτω από πολύ συγκεκριμένες και διαρκώς ελεγχόμενες συνθήκες και η παραδοχή αυτή είναι θεμέλιο της φιλελεύθερης, δημοκρατικής κοινωνίας που θέλουμε να ζούμε.

Ο αείμνηστος καθ.Σταύρος Τσακυράκης συνήθιζε να θυμίζει, σε κάθε ευκαιρία, το σωκρατικό (από τον πλατωνικό διάλογο «Κρίτων») «Στη Δημοκρατία ή πείθεις ή υπακούς».

Στη Μεταπολιτευτική Ελλάδα, πάλι, κι ενώ κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν έχει τολμήσει να δηλώσει ότι αποδέχεται την πολιτική βία, όλοι και με τον τρόπο τους, διακρίνουν διαβαθμίσεις στην έντασή της: «Άλλο το μπουγέλωμα του πολιτικού αντιπάλου, άλλο ο προπηλακισμός, άλλο η βόμβα μολότοφ άλλο η πολιτική δολοφονία», λένε, όλοι, ανεξαιρέτως.

Και κάπως έτσι, από «τα μπουγέλα» του Κασιδιάρη, σε ζωντανή, τηλεοπτική εκπομπή, σε βάρος της Ρένας Δούρου και της Λιάνας Κανέλλη, φτάσαμε στην άγρια δολοφονία του Δημήτρη Φύσσα.

Κάπως έτσι, από τη ρίψη μολότοφ σε πορείες διαμαρτυρίας «για το έθιμο», φτάσαμε στην τραγωδία της Μαρφίν και προχθές στη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Νέστορα.

«Για το έθιμο» πέφτουν οι μολότωφ στους δρόμους. Αυτή είναι η αντίληψη που επικρατεί κι αυτό γιατί ποτέ κανείς «γκαζάκιας» δεν συλλαμβάνεται!

Άλλωστε, σε όλα τα αστυνομικά ρεπορτάζ που διάβασα για το δολοφονικό περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, οι συντάκτες αναφέρουν την πληροφορία που προφανώς η Αστυνομία δίνει ότι «οι έρευνες μετά τη δολοφονία της Νέστορα παίρνουν άλλη τροπή». Συμπεραίνουμε λοιπόν πως αν δεν είχε συμβεί το τραγικό περιστατικό, οι μολότοφ σε σπίτια συμπολιτών μας που ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα στη στράτευση με συγκεκριμένο δημοκρατικό κόμμα, θα ήταν κάτι συνηθισμένο, κάτι σαν έθιμο.

Τον όρο «χαμηλής έντασης πολιτική βία» τον εισάγαμε στην πολιτική συζήτηση με τη δράση του Ρουβίκωνα και τις περίφημες «παρεμβάσεις» του. Προ ημερών, η «παρέμβαση» εξελίχθηκε σε φασιστικό τάγμα εφόδου που αναζητούσε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης Εβραίους, πολίτες του Ισραήλ και Σιωνιστές. Τι θα τους έκαναν, αλήθεια, αν τους εντόπιζαν;

Όσον αφορά αυτούς που βρήκαν την ευκαιρία να μιλήσουν για την «τοξικότητα» που προκαλεί η συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα λοιπά σκάνδαλα η οποία, όπως ισχυρίζονται, λειτουργεί ως ηθικός αυτουργός για την «αριστερή βία», ξεφτιλίζονται στα μάτια όλων μας με αυτές τις γελοιότητες.
Αφενός, μια χαρά υπάρχει Αριστερά χωρίς βία, πρωταγωνιστεί στα πολιτικά πράγματα της χώρας και όταν έχασε τις εκλογές παρέδωσε την εξουσία δημοκρατικότατα και με αξιοπρέπεια. Ακροδεξιά χωρίς βία είναι που δεν υπάρχει. Αφετέρου, δεν διαφέρουν στο ελάχιστο από αυτούς που αποκαλούν τους πάσης φύσεως τραμπούκους που βιοπραγμούν «παιδιά», προκειμένου να τους αναγνωρίσουμε το ακαταλόγιστο.

Όταν η πολιτική συζήτηση, φτάνει στην πολιτική βία, δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ χαμηλής και υψηλής έντασης. Όπως μας επεσήμαναν, εύστοχα, στο Χ, ένας τέτοιος ισχυρισμός μοιάζει με το «ολίγον έγκυος».

Η πολιτική βία είναι μία και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή μέσω εκλογικεύσεων.

Οι τρομοκράτες που έκαψαν μια ηλικιωμένη γυναίκα που εκτός των άλλων μεγάλωνε και το παιδί της δεύτερης κόρης της που είχε πεθάνει από καρκίνο, επειδή η πρώτη είναι πολιτεύτρια με τη Νέα Δημοκρατία, θα συλληφθούν και θα δικαστούν.

Όμως, το γεγονός ότι ο κάθε λογής φασίστας βιαιοπραγεί μόνο και μόνο γιατί πιστεύει ότι μπορεί και το πιστεύει γιατί οι δημοκρατικοί πολίτες από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΕΛΑΣ, κάνουμε διακρίσεις στη βία και ως εκ τούτου δεν ασκούμε πίεση στον πολιτικό σύστημα να την πατάξει, είναι μια ντροπή που πέφτει πάνω σε όλους μας.