Τελικά, σε ποιον ανήκει αυτή η χώρα;

Συνηθίζω να δηλώνω, σε κάθε ευκαιρία, την καχυποψία μου απέναντι σε «κινήσεις πολιτών» που η περιβαλλοντική τους ευαισθησία εξαντλείται στη «σωτηρία» των Κυκλάδων, της Πάτμου, των Παξών και των νησιών όπου η «αστική Αθήνα» διατηρεί εξοχικές κατοικίες. Στην πραγματικότητα ζητούν να μην χτιστούν κι άλλες βίλλες που θα περιορίζουν τη θέα των δικών τους.

Στην ίδια κατηγορία οι ουκ ολίγοι, προνομιούχοι κι αυτοί, που ξεσηκώνονται για τα χωρίς περιβαλλοντολογικές μελέτες πάρκα ΑΠΕ που σχεδιάζονται κοντά στους τόπους παραθερισμού τους, στην ηπειρωτική χώρα. Αυτοί έχουν και την οικονομική άνεση να προσλαμβάνουν πανάκριβές, εξειδικευμένες δικηγορικές εταιρείες σε θέματα περιβάλλοντος και τελικά να αποτρέπουν την καταστροφή των περιοχών που τους ενδιαφέρουν.

Την ίδια στιγμή βέβαια, όσοι διαμαρτύρονται, για παράδειγμα, για τις ανεμογεννήτριες στο Γράμμο σχολιάζονται από τους ίδιους ως «συριζοτάγαρα» που «εχθρεύονται τις επενδύσεις και την ανάπτυξη».

Το θυμήθηκα πάλι προχθές διαβάζοντας την ανάρτηση στο facebook του καθ.Νίκου Μπελαβίλα που αποκάλυψε άλλο ένα τερατούργημα της Κυβέρνησης.

Γράφει ο Νίκος Μπελαβίλας:

«Ενταγμένο στο Β΄ Μέρος του σχεδίου νόμου για την ΕΥΔΑΠ, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση για μόλις λίγες ημέρες, (το σχέδιο) εισάγει νέες «…διατάξεις για την πολεοδόμηση εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών και λοιπές ρυθμίσεις αρμοδιότητας Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (άρθρα 41-59) […]

Με βάση τη λογική του σχεδίου, σε καθεμία από αυτές τις περιοχές, εκτός σχεδίου πόλεως και εκτός των ορίων των υφιστάμενων ή ανενεργών οικισμών, θα μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο πολεοδομικό συγκρότημα έκτασης από 50 έως 200 στρέμματα, μέσω συνοπτικών διαδικασιών.

Εξετάζοντας αναλυτικότερα τις διατάξεις, διαπιστώνεται ότι στην πραγματικότητα προωθείται ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικής πολεοδόμησης σε περιοχές ιδιαίτερα υψηλού επενδυτικού ενδιαφέροντος. Η ρύθμιση αφορά περίπου το 27% των νησιωτικών και ορεινών οικισμών της χώρας, είτε είναι παραδοσιακοί είτε όχι, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι προϋφιστάμενοι του 1923 και βρίσκονται σε περιοχές με περιορισμένη ή ακόμη και μηδενική ανθρωπογενή επιβάρυνση. Η επίκληση της «αναβάθμισης οικισμών» λειτουργεί ουσιαστικά ως προσχηματική αιτιολόγηση, προκειμένου να παρακαμφθούν οι πάγιες συνταγματικές επιφυλάξεις απέναντι στη θέσπιση όρων δόμησης σε παρθένες εκτός σχεδίου εκτάσεις».

Μάλιστα, ο Νίκος Μπελαβίλας συγκρίνει το σχέδιο της κυβέρνησης με το ανάλογο τουριστικό πρότζεκτ του Τραμπ στην Αλβανία που προκάλεσε κύμα μαζικών αντιδράσεων.

Δεν θα μπω καν στη συζήτηση αν το σχέδιο αυτό είναι καλό ή κακό. Είναι μια λάθος συζήτηση. Και μόνο ότι η νομοθέτησή του μεθοδεύτηκε εν κρυπτώ θα έπρεπε να αρκεί για να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.

Φυσικά και η κυβέρνηση ξεπουλάει την ελληνική γη. Είναι οι μόνες ξένες επενδύσεις που έχει καταφέρει να προσελκύσει. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Νίκου Ρουσάνογλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (19.07.2026) «Το 2023 το μερίδιο των ακινήτων επί των άμεσων ξένων επενδύσεων έφτασε στο 47%. Δηλαδή, σχεδόν ένα στα δύο ευρώ που εισέρρεαν στην Ελλάδα από το εξωτερικό κατευθυνόταν προς τα ακίνητα, κάτι ασφαλώς που προκάλεσε και στρεβλώσεις, καθώς απογείωσε τις τιμές και δυσχέρανε σημαντικά την προσιτότητα στέγης για μεγάλη μερίδα εγχώριων αγοραστών».

Το μόνο που ενδιαφέρει τους ξένους επενδυτές στην Ελλάδα είναι η γη και κατά προτίμηση οι ελληνικές παραλίες όπου χτίζουν τερατουργήματα με πισίνες ακόμα και σε νησιά που έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της λειψυδρίας.

Ένας από τους λόγους που πολλοί, κανονικοί, φιλελεύθεροι στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη αρχικά για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια για πρωθυπουργό ήταν γιατί είχε πείσει ότι τα θέματα Περιβάλλοντος ιεραρχούνται πολύ ψηλά στην ατζέντα του.

Σήμερα, ως πρωθυπουργός διαφημίζει γεωτρήσεις, εκχωρεί γη και παραλίες. Μέχρι και το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων αλώθηκε από τη διαφθορά επί των ημερών του.

Στην Αλβανία οι πολίτες αντέδρασαν μαζικά, αντίθετα από εμάς εδώ που καταπίνουμε αμάσητη κάθε αυθαιρεσία για τις χρήσεις γης.

Όμως πλησιάζει η ώρα της κρίσης. Πρωτίστως για όσους αυτοπροσδιορίζονται ως μετριοπαθείς κεντρωοι, φιλελεύθεροι και αστοί γιατί η πλειοψηφία των συμπολιτών μας που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, στενάζει στο σούπερ μάρκετ. Οι περιβαλλοντικές ευαισθησίες παραμένουν «ατζέντα για τους προνομιούχους».

Αυτοί, τι σκοπεύουν να κάνουν; Στοιχηματίζω ότι οι περισσότεροι από αυτούς θα ανεχτούν, αδιαμαρτύρητα, ακόμα και την προαλειφόμενη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά του Βελόπουλου. Όμως εδώ μιλάμε για τα εξοχικά τους σπίτια, τις πισίνες τους, τις ταράτσες με θέα το πέλαγος και τα δάση στις οποίες μαζεύονται και σχολιάζουν «τον χωριάτη Ανδρουλάκη» και τον «επικίνδυνο Τσίπρα», θρηνώντας εν χορώ «Μα τι να ψηφίσουμε ενώ δεν υπάρχει αντιπολίτευση;». Μπορεί τώρα να αντιδράσουν.

Στις επόμενες εκλογές, δευτερευόντως, μόνο, θα κριθεί η παρούσα κυβέρνηση. Υπόλογοι, για όσα θα συμβούν τα επόμενα χρόνια, θα είμαστε όλοι εμείς.