Το μεγάλο χάσμα κυβερνώντων – κυβερνώμενων: Δεν δίνουν δεκάρα…

Τις προάλλες ένα τηλεφώνημα από ένα φίλο απογοήτευσε και εξόργισε. “Δεν μπορώ άλλο να φροντίζω τον υπέργηρο ανοϊκό πατέρα μου, δεν μπορώ να ανταπεξέλθω οικονομικά”…

Άκουγα σιωπηλός. Τι μπορούσε να πει κανείς σ’ αυτόν τον άνθρωπο πέρα από τα τετριμμένα “υπομονή”, “κουράγιο” κτλ. Ούτε καν αυτά βγήκαν από το στόμα μου. Σιωπή μόνο.

Ελάχιστα 24ώρα μετά, στο γραφείο, ζωντανή σύνδεση μετά τη συνάντηση Ρούμπιο-Γεραπετρίτη. Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών επαίρεται, κορδώνεται, φουσκώνει σαν το παγώνι, όταν λέει ότι η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα για την άμυνά της από το μέσο όρο του ΝΑΤΟ. Η μικρή Ελλάδα, πτωχευμένη πριν από 16 χρόνια, κάνει all in στις αγορές όπλων.

Τα δύο παραπάνω περιστατικά συνδέονται απολύτως μεταξύ τους. Απολύτως! Γιατί για κάθε κρατική υπέρβαση για την “αμυντική θωράκιση της χώρας” (και άλλες ιστορίες για αγρίους) υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες καθημερινά οικογενειακά δράματα. Δράματα ανέχειας, αναξιοπρέπειας, σύγχρονης φτώχειας.

Το καταλαβαίνουμε, είναι πολύ κουραστική η συζήτηση και το δίλημμα που μπαίνει, εξαιρετικά απλοϊκά: Βούτυρο ή κανόνια; Αλλά μπαίνει εκ των πραγμάτων. Προσοχή: Δεν ισχυριζόμαστε ότι η χώρα δεν πρέπει να εξοπλίζεται και να διαθέτει ένοπλες δυνάμεις με ισχυρή αποτρεπτική ταυτότητα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος των ζωών και των αναγκών των πολλών. Αντιθέτως, πρέπει να εξασφαλίζεται ισορροπία. Και ισορροπία δεν υπάρχει.

Κατά συνέπεια η κάθε δημόσια αναφορά στις… τρομερές επιδόσεις της Ελλάδας στο ζήτημα των αμυντικών εξοπλισμών και των χρημάτων που δαπανά γι’ αυτές συνιστά, σε τελική ανάλυση, ύβρη στους πολίτες που βιώνουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους την ανέχεια. Μία στάση που δεν τιμά την πολιτεία και την κυβέρνηση. Μία ένδειξη πολύ βαριάς περιφρόνησης.

Περιφρόνηση που μπορεί να γίνει και οργή αν σκεφτεί κανείς το όργιο σπατάλης που καταγράφηκε τις δεκαετίες του 90 και του 2000, τα υποβρύχια που έγερναν, τις μίζες για τις οποίες υπήρξαν καταδίκες (ακόμα και από την καταχρεωκοπημένη ηθικά ελληνική δικαιοσύνη), αυτό το πάρτι δισεκατομμυρίων (δραχμών πρώτα, ευρώ στη συνέχεια) που στήθηκε πάνω από τα κεφάλια μας, με τα χρήματά μας και πάντα για το καλό μας.

Είναι μία ξεκάθαρη ένδειξη του τεράστιου χάσματος που καταγράφεται μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και πολιτών. Κυβερνώντων και κυβερνώμενων. Είναι αυτή η αίσθηση ότι, ρε παιδί μου, δεν δίνουν δεκάρα για τις δικές μας ζωές και τις δικές μας ανάγκες, τα αιτήματα για τις οποίες βαφτίζουν “λαϊκισμό” και ξεμπερδεύουν.

Και είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που κάνει την ακροδεξιά να θεριεύει και δίνει αέρα στα πανιά των καταδικασμένων νεοναζί. “Δεν σας υπολογίζουν, οπότε ελάτε μαζί μας”. Το λένε, σε πολλούς πιάνει. Δελεάζουν, έτσι, και τη νεολαία που επιχειρεί να βρει λύσεις “εκτός πλαισίου” στα αδιέξοδά της. Και δεν είναι σε θέση να διαπιστώσει ότι αυτές οι λύσεις βρίσκονται ακριβώς εντός πλαισίου, είναι σαρξ εκ της σαρκός του συστήματος και των αδιεξόδων που παράγει.

Οι κυβερνώντες όμως δεν διαθέτουν τέτοιου είδους ευαισθησίες και συνεχίζουν το business as usual σαν να μην υφίσταται αύριο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ο Ελληνας ΥΠΕΞ θα συνεχίσει να επαίρεται για το πόσο large είναι το ελληνικό κράτος στις αμυντικές δαπάνες του και οι από κάτω θα συνεχίσουν να μην βγάζουν το μήνα όπως εδώ και αρκετά χρόνια. Ισως όμως κάποιο pass τους αμέσους επόμενους μήνες διασκεδάσει για λίγο τις εντυπώσεις…