ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ ΣΤΟΝ ΜΠΕΖΑΡ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΡΟΝΟΦΣΚΙ

Ο Αντώνης Φωνιαδάκης αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση χορευτή και χορογράφου με διεθνή καριέρα και αναγνώριση. Από την Ιεράπετρα της Κρήτης και τη μικρή τοπική σχολή χορού όπου πήρε τα μαθήματα κατέληξε να σπουδάζει με υποτροφία στη σχολή του Maurice Béjart στην Ελβετία.

O Έλληνας  χορογράφος ανέμενε με ανυπομονησία την πρεμιέρα της ταινίας του Darren Aronofsky “Noah”, όπου ο ίδιος δημιούργησε την κινησιολογία των τρισδιάστατων χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν στην ταινία. Την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να χορογραφήσει την όπερα του Rameau- “Castor and Pollux” – “Κάστωρ και Πολυδεύκης”, η πρεμιέρα της οποίας θα δοθεί τον προσεχή Οκτώβριο στο διάσημο Theatre de Champs Elysees στο Παρίσι.

Στις 12 Απριλίου κάνει πρεμιέρα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού του Βελιγραδίου η παράσταση “Wisteria Maiden”, η οποία έχει αναφορές στο γιαπωνέζικο θέατρο Καμπούκι και στηρίζεται πραγματικά σε πολύ δυναμική και εκρηκτική χορογραφία.

Με αφορμή την ταινία του Darren Aronofsky “Noah”, την κινησιολογία της οποίας, έχει αναλάβει ο Αντώνης Φωνιαδάκης, το News247  επικοινώνησε με τον σπουδαίο χορογράφο που βρέθηκε για λίγες μέρες στην Αθήνα για να χορογραφήσει την παράσταση “Wisteria Maiden”.

Ποιος είναι ο Αντώνιος Φωνιαδάκης; Που έκανε τα πρώτα βήματα στο χορό; Που σπούδασε;

Μεγάλωσα στην Ιεράπετρα Κρήτης. Από νεαρός θυμάμαι να έχω κλίση στο χορό με αποτέλεσμα να τον αγαπήσω και να τον κάνω επάγγελμα στη συνέχεια της ζωής μου.

Σε μικρή ηλικία πήγα σε μια μικρή σχολή χορού στην Ιεράπετρα. Στη συνέχεια μετακόμισα στην Αθήνα. Ήταν το 1990 όταν και μπήκα στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης  στην Αθήνα, όπου σπούδασα για δυο χρόνια

Έλαβα την υποτροφία “Μαρία Κάλλας” και συνέχισα τις σπουδές μου στην Λοζάνη στη σχολή Rudra Bejart.

Έμεινα στη Λοζάνη μια διετία έως το 1996 έχοντας διευθυντή τον Maurice Bejart. Εδώ θέλω να σας πω ότι ήμουν πολύ τυχερός στη ζωή μου γιατί στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα είχα δίπλα μου μεγάλους δασκάλους.

Το 1996 μετακόμισα στη Γαλλία. Πήγα στη Λίον οπού συνεργάστηκα με τον Γιώργο Λούκο στην Lyon Opera Ballet. Εκεί έμεινα μέχρι το 2002.

Το 2003 δημιούργησα και την δική μου ομάδα χορού το με βάση της Lyon και την ονόμασα Apotosoma.

Επιγραμματικά έχω συμμετάσχει χoρογραφόντας στις πιο κάτω ομάδες χορού και μπαλέτου: Cedar Lake Contemporary Ballet, Geneva Ballet, Lyon Opera Ballet, Bern Ballet Ballet du Rhin, Maggio Danza, National Dance Company of Wales, Dansgroep Amsterdam, Cia Sociedade Masculina-Brazil, Bale da Cidade of Sao Paulo Brazil, Helsinki Dance Company Finland, WashingtonBallet, Dansgroep Amsterdam, Bejart Ballet Lausanne, Ballet Junior Geneva, Hellenic Dance Company,CNSMD Lyon Copenhagen International Dance Festival.

Το 2012 έλαβα το βραβείο “Danza and Danza” για τον καλύτερο χορογράφο της χρονιάς στην Ιταλία για το “Les Noces”.

Τέλος έχω χορογραφήσει δύο όπερες, την Opera National du Rhin – Les boreades of Rameau κα την GRAME Lyon – Il canto de la pelle of Claudio Ambrosini.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τον χορό; Είχατε κάποια πρότυπα;

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ο χορός μπορεί να εκφραστεί με μια λέξη “αγάπη”. Σε πολύ μικρή ηλικία ο ρυθμός, ο παλμός και η ζωντάνια των Κριτικών χορών με γοήτευε .Στη συνέχεια θυμάμαι έτυχε να συνεργαστώ με μια γυναίκα που με έχει βοηθήσει πολύ νεανικά μου χρόνια. Πρόκειται για την Νίκη Παπαδάκου η οποία ήταν καθηγήτρια μοντέρνου χορού στο τότε δημοτικό χορευτικό εργαστήρι του Δήμου Ιεράπετρας.

Ήμουν ένα παιδί που χόρευε ασταμάτητα. Ο χορός λειτουργούσε σαν απόδραση από την “μουντή” πραγματικότητα. Μπορώ να σας εξομολογηθώ ότι λειτουργούσε ως κάθαρση από τους φόβους και τις ανησυχίες που είχα ως έφηβος.

Όσο άφορα τα πρότυπα, δεν θυμάμαι σαν παιδί να έχω κάποιο συγκεκριμένο.

Η καριέρα σας περιλαμβάνει σταθμούς-όνειρο για πολλούς χορευτές, πως αισθάνεστε για αυτό;

Το χορευτικό τοπίο έχει αλλάξει πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσω με την υποτροφία Μαρία Κάλλας στην Ελβετία οι επιλογές ήταν πολύ λίγες. Ο χορός πάντα ήταν κάτι παρεξηγημένο στην Ελλάδα,πόσο δέκα πέντε και είκοσι χρόνια πριν.

Η πρόκληση ήταν τεράστια λοιπόν. Είχα όμως μέσα μου και μια εσωτερική δύναμη να πιάσω τους στόχους μου. Είχα το θάρρος να πολεμήσω σε ένα περιβάλλον ξένο για μένα.

Η αρχή ήταν δύσκολη. Έπρεπε πολλές φορές να παλέψω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Κάνοντας μια αναδρομή σε εκείνες τις εποχές έχω να θυμάμαι απεριόριστες συγκινήσεις, προκλήσεις, επιτυχίες, που με κάνουν να νιώθω μια προσωπική υπερηφάνεια και ευχαρίστηση συνάμα.

Ήταν δύσκολο να φτάσετε στο σημείο που είστε σήμερα;

Όταν θες κάτι πάρα πολύ θα το καταφέρεις όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα αρκεί να το αγαπάς. Καθημερινά έχτιζα, πολεμούσα εντελώς μόνος να βρω τι θέση μου στο χορογραφικό στερέωμα χωρίς να έχω τη βοήθεια κανενός ανθρώπου με επιρροή.

Όταν στάθηκα στα πόδια μου, όταν απέκτησα κάποια εμπειρία μετά την Ελβετία και τη Γαλλία ταξίδεψα και εκτός Ευρώπης για νέες δουλειές.

Σε γενικές γραμμές με προσήλωση και βάζοντας τη δική μου χορογραφική υπογραφή κατάφερα να σήμερα να έχω μαι ανοδική πορεία.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να δημιουργήσετε την δική σας ομάδα χορού;

Είχα επιθυμία να κάνω προσωπική δουλεία και έρευνα στην τέχνη μου, στην χορογραφία.

Πως βλέπετε την χορευτική σκηνή στην Ελλάδα;

Δεν έχω εικόνα για την σημερινή χορευτική σκηνή στη χώρα καθώς έχω χάσει την επαφή με δρώμενα την τελευταία τριετία.

Εδώ θέλω να κάνω ένα σχόλιο. Στην Ελλάδα δεν λείπουν τα ταλέντα. Σε αυτό που υστερούμε είναι η πολιτική που ακολουθείτε από την πολιτεία η οποία πάσχει από όραμα.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αγορά για το χορό. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί κάτι που όλη τη χρονιά υπάρχει λίγο και μόνο τα καλοκαιρία υπάρχει συνωστισμός σε κάποια φεστιβάλ.

Υπάρχουν στιγμές που σας λείπει η Ελλάδα;

Η Ελλάδα μου λείπει συνέχεια και γι αυτό κάθε καλοκαίρι επισκέπτομαι την Κρήτη

Ποια είναι τα επαγγελματικά σχέδια που έχετε το 2014;

Αυτή η χρονιά είναι γεμάτη. Νέες χορογραφίες για τις παρακάτω ομάδες: BJM of Montreal, Sydney Dance Company, Ballet de Lorraine, Aterballeto  Italy, Luzern Ballet, Castor and Pollux για το θέατρο Champs Elysses στο Παρίσι, και μόλις έκανε πρεμιέρα το έργο ECHO για την ομάδα της Martha Graham στη Νέα Υόρκη.

Συνεργάστηκα με τον Darren Aronofsky στο Noah. Έχω δημιουργήσει την κινησιολογία τρισδιάστατων χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν σε αυτή. Ήταν μια απαιτητική δουλειά με πολλή σωματική κούραση και δυσκολία τόσο στην σύλληψη, όσο και στην εκτέλεση της κινησιολογίας των χαρακτήρων.

Στις 12 Απριλίου κάνει πρεμιέρα, Διεθνές Φεστιβάλ Χορού του Βελιγραδίου η παράσταση “Wisteria Maiden”, σε τι αναφέρεται και ποια είναι η πηγή έµπνευσής του;

Η πρωταρχική πηγή έμπνευσης είναι το Ιαπωνικό θέατρο Καµπούκι με την ιδιαιτερότητα του, στο να υποδύονται του γυναικείους ρόλους αποκλειστικά και µόνο άνδρες. Ή έννοια της μεταμόρφωσης λοιπόν αλλά και της τελετουργίας από την οποία συνοδεύεται είναι οι βασικοί άξονες του έργου.

Πώς βλέπετε το μέλλον στην χώρα;

Το μέλλον της χώρας το βλέπω να διαμορφώνεται αρνητικά. Η οικονομική κρίση έχει φέρει πολλά κακά στην κοινωνία η οποία δείχνει να μην έχει τη δύναμη να ορθοποδήσει.

Χρειάζεται να αλλάξουμε μυαλά, να είμαστε λιγότερο ατομιστές και να συνεργαστούμε. Επιδιώκοντας να αλλάξουμε τα πάντα.

Τι σημαίνει  η Ελλάδα για εσάς;

Οι ρίζες μου, η οικογένεια μου και οι αγαπημένοι μου φίλοι. Το απέραντο φως και θάλασσα. Αγαπώ την χώρα µου και τους εµπνευσµένους καλλιτέχνες που γνωρίζω και συνεχίζω να ανακαλύπτω στις επισκέψεις και συνεργασίες µου.

Θα επιστρέψετε κάποια στιγμή στην Ελλάδα;

Πάντα επιστρέφω. Πάντα είναι μέσα στο μυαλό μου ακόμα και όταν δεν είμαι εδώ. Είμαι Έλληνας. Έχω όλες τις εικόνες ζωντανές από τη χώρα. Την θάλασσα, του φίλους μου, την οικογένειά μου.

Η ταινία Νώε προβάλλεται από την Πέμπτη 27 Μαρτίου και στους ελληνικού κινηματογράφους.