ΣΤΟ JAIL BLAZERS ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΟΥΑΛΑΣ, ΟΥΕΛΣ ΚΑΙ ΣΤΑΝΤΑΜΑΪΡ ΣΤΟ ΠΟΡΤΛΑΝΤ

Έως τώρα όλοι μιλούσαν για αυτούς, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά παραγωτές της μικρής οθόνης -το YouTube είναι μια άλλη ιστορία.

Τώρα, οι πρωταγωνιστές των Jail Blazers, της ομάδας του Πόρτλαντ με το μεγάλο ποινικό μητρώο αποκαλύπτουν τη δική τους πλευρά της ιστορίας.

Με την ευκαιρία, να ενημερώσω πως ο όρος “Jail Blazers” ανήκει στην Μορίν Ο Χέιγκαν. Τον χρησιμοποίησε σε άρθρο της, το οποίο έγινε πρωτοσέλιδο στην Willamette Week, εβδομαδιαία εφημερίδα του Πόρτλαντ.

Οι αποδέκτες έχουν πει πως είχε ένα ρατσιστικό υπονοούμενο, χωρίς να είναι ευθέως ρατσιστικό. Εστίαζε σε μια πλευρά των παικτών και απέκρυπτε όλη τη δουλειά που έκαναν για την κοινότητα, πίσω από τις κάμερες.

Αν είσαι φαν του μπάσκετ και έχεις αναμνήσεις από τη δεκαετία του 2000, δεν γίνεται να μην ξέρεις τους Jail Blazers, δηλαδή τη φουρνιά των Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, με το απίστευτο ταλέντο και τις ατελείωτες ικανότητες και μπορούσαν να νικήσουν τους πάντες εντός παρκέ, αλλά τελικά, έχασαν από τους εαυτούς τους.

Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας, Ρασίντ Ουάλας, Ντέιμοντ Στάνταμαϊρ, Μπόνζι Ουέλς, αλλά και ο αρχιτέκτονας του οργανισμού, Μπομπ Ουίτσιτ φηγούνται στο Jail Blazers του Netflix όσα έκαναν, όσα τους έκαναν και τελικά, πώς χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία να γράψουν μια νέα σελίδα στην ιστορία του σπορ.

Αντ’ αυτού, έγραψαν πολλές σελίδες στο ποινικό τους μητρώο και δεκαετίες αργότερα τους θυμούνται για το απόλυτο χάος που δημιούργησαν πριν 26 χρόνια.

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τους Jail Blazers

Το Πόρτλαντ είναι πόλη που βρίσκεται στην πολιτεία του Όρεγκον και ιστορικά είναι γνωστή ως μια από τις “πιο λευκές μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ”, με ό,τι συνεπάγεται αυτού. Στο ΝΒΑ εκπροσωπούν την πόλη οι Μπλέιζερς, οι οποίοι υπάρχουν από το 1970 και έχουν κατακτήσει μόνο ένα πρωτάθλημα, το 1977.

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 τελείωνε “φυσικά” όπως εξηγείται στο ντοκιμαντέρ, η εποχή του Κλάιντ Ντρέξλερ ως franchise player, ο οποίος είχε οδηγήσει τον οργανισμό σε δυο τελικούς (1990, 1922), δίχως όμως να πατήσει στην κορυφή.

Τη μια είδαν τους Πίστονς να σηκώνουν το τρόπαιο Larry O’ Brien και την άλλη τους Μπουλς.

Ο Ντρέξλερ έφυγε το 1995 για το Χιούστον και αυτό σήμαινε πως έχει έλθει η στιγμή για την ανοικοδόμηση.

Ιδιοκτήτης των Μπλέιζερς ήταν ο Πολ Άλεν, ο άνθρωπος στον οποίον ανήκε η ιδέα του προσωπικού υπολογιστή και μαζί με τον Μπιλ Γκέιτς έφτιαξαν τη Microsoft. Ήταν ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, όταν το 1988, στα 35 του έγινε ο νεαρότερος ιδιοκτήτης οργανισμού του ΝΒΑ.

Ο Άλεν εμπιστεύτηκε την επόμενη ημέρα της ομάδας στον Μπομπ Ουίτσιτ, τον οποίον έκανε πρόεδρο και General Manager. Ο Ουίτσιτ ήταν λάτρης της τεχνολογίας και απήλαυσε τη δυνατότητα που είχε να χρησιμοποιεί υπολογιστή, για τη δουλειά του και να κάνει έτσι, πιο εύκολη τη ζωή του, όπως εντόπιζε στόχους.

Η λίστα της “δεύτερης ευκαιρίας” του Ουίτσιτ

Ο γνωστός ως Trade Bob, λόγων των πολλών και τολμηρών προσθηκών που έκανε σε ρόστερ, ήταν GM στους Σιάτλ Σούπερ Σόνικς από το 1986 έως το 1994. Έφυγε για το Πόρτλαντ, τη χρονιά που πήρε το βραβείο του Executive of the Year. Είχε οδηγήσει την ομάδα στο καλύτερο ρεκόρ του ΝΒΑ, τη σεζόν 1993-94.

Όπως θα τον ακούσεις να λέει στο ντοκιμαντέρ, οι τρόποι να δημιουργηθεί ένα ρόστερ ομάδας του ΝΒΑ είναι περιορισμένοι και δη όταν πρόκειται για “μικρή αγορά”. Δηλαδή, για οργανισμό που δεν έχει ιστορία ή πόλη που δεν αποτελεί από μόνη της πόλο έλξης.

Για αυτό και είχε ήδη “δουλέψει” την τακτική να επιλέγει παίκτες που είχαν μεν, ταλέντο, αλλά για κάποιους λόγους δεν τους ήθελαν άλλες ομάδες. Οι λόγοι ήταν κυρίως… ποινικοί. Εξηγεί ότι στο μυαλό του “εφόσον είχες εκτίσει την ποινή, είχες δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία”.

Την έδωσε

• στον Αϊζάια Ράιντερ, των πολλών περιστατικών για χρήση μαριχουάνας, ενδοοικογενειακής βίας και απειλών,
• τον Ζακ Ράντολφ της σύλληψης για κλοπή, για ξυλοδαρμό και για κατοχή και πώληση κλεμένων όπλων (ακολούθησαν άλλες για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και επίθεση εναντίον του συμπαίκτη του στους Μπλέιζερς, Ρούμπεν Πάτερσον -του έσπασε το οστό γύρω από το μάτι)
• τον Κιντέλ Γουντς της κακοποίησης ζώων και της χρήσης μαριχουάνας,
• τον Γκάρι Τρεντ της ενδοοικογενειακής βίας,
• τον Σον Κεμπ της χρήσης κοκαΐνης. Όταν τον κάλεσε ο Ουίτσιτ -ο άνθρωπος που τον επέλεξε στο NBA draft- ήταν έξι φορές πρωταθλητής μεν, αλλά και εθισμένος στα ναρκωτικά. Η σεζόν ολοκληρώθηκε με τον παίκτη σε κέντρο απεξάρτησης και
• τον πρώτο καταδικασμένο ως sex offender, NBAer -για απόπειρα βιασμού της νταντάς των παιδιών του-, Ρούμπεν Πάτερσον.

Συνέπεσαν με την τριάδα που μπορούσε να περάσει τον οργανισμό στα βιβλία ιστορίας για τις επιτυχίες και όχι για παραβάσεις του νόμου.

Τα τρία παιδιά που προκάλεσαν “πολιτισμικό σοκ”

Με τη λογική που αναλύθηκε ήδη, ο Ουίτσιτ εξασφάλισε στο 1996 NBA draft τον Ρασίντ Ουάλας (μέσω ανταλλαγής -είπαμε, ήταν γνωστός ως Trader Bob). O παίκτης αυτός είχε γίνει ήδη γνωστός, στο σχολείο και το κολέγιο ως “κορυφαίος σε ριμπάουντ και τάπες”, αλλά και σε τσακωμούς με διαιτητές, αντιπάλους και μετρ στα technical fouls (ας πούμε, τεχνικές ποινές).

Είχε τεράστιο ταλέντο, αλλά το έκρυθμο του χαρακτήρα του τον έκανε “επικίνδυνο” για τους περισσότερους οργανισμούς.

Συνέχισε με τον Ντέιμον Στάνταμαϊρ, παιδί της πόλης που είχε αρχίσει την καριέρα του στο Τορόντο -ήταν μάλιστα το πρώτο draft pick των Ράπτορς, το 1995. Εξελίχθηκε σε ηγέτης, Rookie of the Year και αυτός με τα περισσότερα τρίποντα (133) και πολλά triple doubles. Το συνέχισε από εκεί για δυο σεζόν, πριν επιστρέψει στο Πόρτλαντ, ως το κεντρικό πρόσωπο ανταλλαγής πέντε παικτών.

Έως τότε είχε καθαρό ποινικό μητρώο.

To τρίτο “κομμάτι” του παζλ ήταν ο Μπόνζι Ουέλς, ένας σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ με εντυπωσιακή πορεία και διακρίσεις, στο σχολείο και το κολέγιο. Ήταν σκόρερ και καλός αμυντικός και έδειχνε να έχει ανεξάντλητη ενέργεια. Ήταν και “καθαρός” έως το 1998 NBA Draft και την άφιξη του στο Πόρτλαντ -προφανώς στο πλαίσιο ανταλλαγής παικτών με τους Πίστονς.

Εν αντιθέσει με τους σταρ της λίγκας, αυτοί οι νέοι δεν φορούσαν κοστούμια, αλλά baggy ρούχα “που τιμούσαν την κληρονομιά μας”, όπως λέει ο Στάνταμαϊρ στο ντοκιμαντέρ. Εισήγαγαν στην εικόνα και τα φανταχτερά κοσμήματα, που ενημέρωναν πως ήταν πια πλούσιοι, σε μια εποχή που ο hip hop τρόπος ζωής στο ΝΒΑ άρχισε να αναδύεται.

Ζούσαν τόσο βαθιά την στιγμή τους, που έκαναν… σαν τα μούτρα τους και τον Σκότι Πίπεν, ο οποίος εμφανίστηκε για να συμπληρώσει την εικόνα.

Οι νέοι σταρ των Μπλέιζερς ήταν αντισυμβατικοί και έγιναν οι πρώτοι Αφροαμερικανοί εκατομμυριούχοι στο Πόρτλαντ. Χαρακτηριστική είναι ατάκα μέλους του club που λέει “αν έβλεπες ένα ακριβό αυτοκίνητο στο δρόμο, ήξερες πως το οδηγεί παίκτης των Blazers”.

Ο Ουάλας ομολόγησε ότι σε μια πόλη “με λευκή πλειοψηφία”, μια ομάδα νέων, πλούσιων, Αφροαμερικανών που έγιναν εκατομμυριούχοι παίζοντας μπάσκετ (“και άρα δεν αξίζαμε τα λεφτά μας”), δεν γινόταν να ταιριάξει.

«Ήμασταν θορυβώδεις, κυκλοφορούσαμε με τα μεγάλα αυτοκίνητά μας, καπνίζοντας χόρτο. Ήταν ένα πολιτισμικό σοκ».

Έκαναν το big spending τους και ίσως με αυτόν τον τρόπο να μπήκαν στο μάτι κάποιον. Ο Στάνταμαϊρ, ο οποίος θυμίζω ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Πόρτλαντ, αποκαλύπτει για πρώτη φορά τι πραγματικά συνέβη στη σύλληψη του με ένα κιλό κάνναβη στο σπίτι του, σε έρευνα της αστυνομίας. Όπως αποδείχθηκε στο δικαστήριο, δεν άρχισε γιατί είχε χτυπήσει ο συναγερμός.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που δημιούργησε ο Ουίτσιτ για τη σεζόν 1999-2000 ήταν πολιτισμικό σοκ, για τη λίγκα και την πόλη του Πόρτλαντ ή όπως θα ακούσετε στο ντοκιμαντέρ “το μεγαλύτερο κοινωνιολογικό πείραμα στην ιστορία των σπορ”.

When the shit hit the fan

Οι ανώριμοι μεν, εξαιρετικοί δε Μπλέιζερς τα έκαναν όλα σωστά στη regular season της σεζόν 1999-2000 και έφτασαν στους τελικούς της Δύσης, όταν βρέθηκαν μεν στο 1-3 με τους Λέικερς -των Κόμπε Μπράιαντ και Σακίλ Ο Νιλ-, αλλά έκαναν απαραίτητο το 7ο ματς για να κριθεί ο τίτλος και το εισιτήριο για τους NBA Finals.

Προ της 4ης περιόδου, η τρελοπαρέα προηγούνταν με +16. Ακολούθησαν 13 διαδοχικά άστοχα σουτ και η ήττα. Αλλά οι -μέχρι τότε- ήρωες της πόλης είχαν καταλάβει πως μπορούν να νικήσουν τους θρύλους.

Και τότε ήταν που άρχισαν να πηγαίνουν όλα λάθος, με τον Ουίτσιτ να συνεχίζει τα “πειράματα” και τελικά, να χάνει τον έλεγχο των πάντων. Η τριπλέτα των πρωταγωνιστών παραδέχθηκε πως πολλά άλλαξαν, μετά την άφιξη του καταδικασμένου για απόπειρα κακοποίησης, Ρούμπεν Πάτερσον, όπως και ότι με τις προσθαφαιρέσεις του, ο GM διέλυσε αυτό που μπορούσαν να γίνουν οι Μπλέιζερς.

Το μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν 2000-01, που μέλος της ομάδας δεν έγινε τίτλος στα μεγαλύτερα media της χώρας, ήταν 17 μέρες. Μεταξύ πολλών άλλων, ο Ουάλας έκανε ρεκόρ τεχνικών ποινών και τιμωρίας για επίθεση σε διαιτητή -φέρεται να τον απείλησε-, με τις “συλλήψεις” από τεστ της λίγκας για χρήση κάνναβης να είναι διαδοχικές.

Κατά τα άλλα, επικρατούσε το χάος με ουσίες (παρεμπιπτόντως, από το 2020 οι NBAers δεν υποβάλλονται σε ελέγχους για χρήση κάνναβης), βία και απαξίωση των φιλάθλων. Εν τω μεταξύ, τότε δεν υπήρχαν και social media, ώστε να μπορούν να μιλήσουν και οι πρωταγωνιστές των ιστοριών. Έτσι, μιλούσαν μόνες οι αρχές.

Σήμερα, ο Μπόνζι Ουέλς λέει πως «θέλω οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι ήμασταν καλοί τύποι, τύποι της κοινότητας, τύποι της οικογένειας. Εννοώ, υπάρχουν τύποι που πραγματικά καταλαβαίνουν ότι έχουν αυτογνωσία και ξέρουν τι σημαίνει σεβασμός προς την οικογένεια που εκπροσωπούν. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό ήταν πραγματικά σημαντικό για εμάς».

Aλλά δεν έμαθαν να το κάνουν με αποτελεσματικό τρόπο ή τουλάχιστον, τρόπο που να μην τους “πληγώνει” ως παίκτες και ως ανθρώπους. Toυλάχιστον, όχι όσο ήταν μαζί. Μετά, ο καθένας βρήκε το δρόμο του, με τον Ουάλας να γίνεται και πρωταθλητής.