Η “ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ” ΤΩΝ “ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ”
Η σύλληψη των ενόχων για τα δολοφονικά γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη είναι θέμα τιμής για την ελληνική πολιτεία. Ας μη γίνει η υπόθεση μια δεύτερη Marfin που θα μας εγκλωβίσει στο κενό μεταξύ τυμβωρυχίας και καφενείου…
Για την ελληνική πολιτεία, η σύλληψη των δραστών της δολοφονικής επίθεσης με γκαζάκια εναντίον πολιτικών προσώπων τα ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης που οδήγησε στο θάνατο της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Νέστορα, θα έπρεπε να αποτελεί μείζον ζήτημα τιμής.
Να τους εντοπίσουν, να τους συλλάβουν, να τους οδηγήσουν στη Δικαιοσύνη. Κι εκεί να τιμωρηθούν αυστηρά, πάντα εντός πλαισίου νόμου, μακριά από δικαιϊκούς βιτζιλαντισμούς, σαν κι αυτούς που είδαμε πρόσφατα στην υπόθεση Ρωμανού και την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου.
Δεν είναι όμως μόνο θέμα τιμής. Είναι και ζήτημα ουσιαστικής ανάγκης. Καθώς μόνο έτσι μπορούν να κρατηθούν τα συλλογικά μπόσικα που για άλλη μια φορά είναι εντελώς λυμένα από αυτό το κύμα μικροπολιτικής, συνωμοσιολογίας και διάφανης πολιτικής εκμετάλλευσης που ακολούθησε την αποτρόπαιη κι απολύτως καταδικαστέα εγκληματική πράξη.
Να μάθουμε ποιοι είναι οι δράστες, να δούμε τις πολιτικές τους πορείες ή τους χώρους που εκπροσωπούν (αν έχουν πολιτικές πορείες, αν εκπροσωπούν πολιτικούς χώρους), να αναγκαστούν τα πολιτικά κόμματα, εκτός από τυπικές καταδίκες, να κοιταχτούν και στον καθρέφτη και να αναλογιστούν αν ο πολιτικός λόγος τους ανέχεται, δικαιολογεί ή ακόμα και παράγει την πολιτική βία. Να εργαστούν, τέλος πάντων, μαζί ή και μόνοι ούτως ώστε να αλλάξει αυτό το κλίμα εξαντλητικής πόλωσης που τελικά καταλήγει μοιραία.
Φυσικά, αυτό είναι απλά ευχολόγιο. Καλές απόψεις σε καλοζυγισμένες, μα άδειες, φράσεις. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα από τα παραπάνω.
Ίσα ίσα που μάλλον τελικά βολεύει αυτή η νεφελώδης κατάσταση των τελευταίων 24ωρων με διαρροές για 3 ή 4 υπόπτους, εικασίες για παρακρατικούς, συνήθεις καταγγελίες π.χ. για πανεπιστημιακή ανομία, απάνθρωπες αξιολογήσεις του πόσο σημαντικά ήταν τα στελέχη για να αποτελούν στόχο επίθεσης, συλλήβδην καταδίκες ολόκληρων πολιτικών χώρων και κατεστημένων ιδεολογιών,
Αν δεν πιαστούν οι ένοχοι, κι αφού δεν έχει υπάρξει ως τώρα ανάληψη της ευθύνης από κάποια οργάνωση, η υπόθεση ξεπέφτει. Γίνεται content. Εγκλωβίζοντας την κοινή γνώμη στο κενό μεταξύ της στρατηγικής που βαφτίζεται «θεωρία των δύο άκρων» (μιλώντας στην πραγματικότητα μόνο για ένα) και του μόνιμου αυτοματισμού περί «προβοκάτσιας». Μεταξύ, δηλαδή, της ξεδιάντροπης τυμβωρυχίας και του ανεύθυνου, ενίοτε βολικού, καφενείου.
Αλλά, δεκαέξι χρόνια, ας μη γίνει η εγκληματική επίθεση στη Θεσσαλονίκη μια δεύτερη Marfin.
Ένα μεγάλο έγκλημα, δηλαδή, που ακριβώς επειδή ποτέ δεν διελευκάνθηκε, συντηρεί πολιτικούς μύθους. Οφείλουμε να είμαστε καλύτεροι από αυτό. Και να μην αφήσουμε να στηθεί μια ακόμη παράλληλη πραγματικότητα με συγκεκριμένη πολιτική στόχευση κι ενοχοποίηση. Στην περίπτωση της Marfin, η κυρίαρχη αφήγηση περιλάμβανε «αναρχικούς» και «μπαχαλάκηδες» με δήθεν πολιτική κάλυψη, «ανώνυμα σημειώματα» για «συνήθεις υπόπτους» που οδήγησαν σε σχηματισμό κατηγορητηρίου, «αποδεικτικά στοιχεία» που τελικά αποδείχτηκαν παρωδία.
Κι όμως, αυτή η αφήγηση έμεινε. Ακόμα κι αν οι κατηγορούμενοι -παρότι διαπομπεύτηκαν στα πρωτοσέλιδα- αθωώθηκαν. Ακόμα κι αν, παρότι δυο-τρεις φορές σε αυτά τα δεκαέξι χρόνια έχουν προκύψει «νέα στοιχεία», οι αρχές αποδείχτηκαν παροιμιωδώς ανίκανες να βρουν τους φυσικούς αυτουργούς. Δεκαέξι χρόνια μετά, λίγοι θυμούνται ή στέκονται στο ότι οι μόνοι που καταδικάστηκαν ήταν στελέχη της τράπεζας για παραλείψεις σε ζητήματα ασφάλειας. Κι ότι η υπόθεση της Marfin στάθηκε η αφορμή για την πλήρη επαναφορά της πρακτικης της «προληπτικής προσαγωγής» που ανανέωσε και το περίφημο «αρχείο προσαγωγών του 1995 στο Πολυτεχνείο», το οποίο για πολλά χρόνια υπήρξε χρυσή εφεδρεία των διωκτικών αρχών.
Έχουν περάσει μόνο λίγα 24ωρα. Η αναζήτηση των ενόχων, σαφώς, μπορεί να πάρει πολύ περισσότερο χρόνο.
Μέχρι να βρεθούν, είμαστε υποχρεωμένοι από ότι φαίνεται, να παρακολουθούμε την πλήρη άγνοια του νέου Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, Κωνσταντίνου Κυρανάκη για την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, την κοπιώδη προσπάθεια κατασκευής «εσωτερικού εχθρού» από τον Πρωθυπουργό και τα στελέχη της ΝΔ ενόψει και των επικείμενων εκλογών (που έρχονται σύντομα, όπως είπε κι ο κύριος Ντόκος στους «Ουκρανούς» Ρώσους), την ακατάσχετη, κι ενίοτε ακατάληπτη, πρακτορολογία…
Ακριβοί στις performative φωτογραφίες αυτοαποθέωσης του Ρουβίκωνα, φθηνοί στη δημοκρατική συναίνεση απέναντι στη βία…
