ΕΝΑΣ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ

Οδηγούσε βράδυ ο «Ψηλός» στη λεωφόρο Αλεξάνδρας ανεβαίνοντας από το Πεδίο του Άρεως. Μόλις φτάσαμε στο ιστορικό γήπεδο του Παναθηναϊκού, με «διέταξε» γελώντας: «Κλίνατε την κεφαλήν επί δεξιά». Ο σκοτεινός, σιωπηλός όγκος του θρυλικού γηπέδου , όπως και κάθε φορά που περνά από κει ο μεγάλος σκόρερ, του ξύπνησε χρυσές αναμνήσεις.

«Ξανακούω το βουητό της κερκίδας κι ας είναι νύχτα και η φύση ησυχάζει», λέει. «Και τι βουητό, τι ιαχές… Το γήπεδο της Λεωφόρου καθαρά ποδοσφαιρικό βλέπεις και ο αντίπαλος νοιώθει την ανάσα το φιλάθλου στο σβέρκο του»! «Έβαλαν τώρα και τη φωτογραφία με την ομάδα του Wembley, μεγάλη στην πλευρά που βλέπει τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και στα πόδια μου είναι ο μικρός Μποβολονέας, ως μασκότ τότε και σήμερα κοντά εξήντα»…

Ο Αντώνης Αντωνιάδης είναι ο πρώτος σκόρερ του γηπέδου αυτού. Έβαλε 131 γκολ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Περισσότερα από οποιονδήποτε συμπαίκτη ή αντίπαλο και ξέρει καλύτερα από τον καθένα την εκκωφαντική ατμόσφαιρα των πανηγυρισμών.
Στη αφήγησή του για το βιβλίο «Ο στρατηγός και ο κανονιέρης-Το μεγαλείο της φιλίας» μου είχε επισημάνει:

«Έχω φωτογραφίες που απλώνονται πάνω από μισόν αιώνα, με τον Δομάζο στο γήπεδο αυτό. Στιγμές από τον αγωνιστικό χώρο και από τις κερκίδες. Βλέπεις τις αλλαγές στα πρόσωπα που έφερε ο χρόνος. Βλέπεις να κάθονται δίπλα μας άνθρωποι που έφυγαν πια από κοντά μας. Συνειδητοποιείς μελαγχολικά τα πάθη, τις αυταπάτες και τα όνειρα που κρύβουν αυτές οι εικόνες του παρελθόντος. Η λεωφόρος μας γέρασε, λέω καμιά φορά με διάθεση χιούμορ, το οποίο τόσο μας χρειάζεται στην ώριμη ηλικία.»
«Ο Παναθηναϊκός είναι η πρώτη ομάδα των Αθηνών. Είναι αστική κατά βάση ομάδα. Εκείνα τα χρόνια του 1960 και του 1970 μεγάλο τμήμα της αφρόκρεμας της κοινωνικής και καλλιτεχνικής ζωής της Αθήνας υποστήριζε τον Παναθηναϊκό.
Πολιτικοί, ακόμα και πρωθυπουργοί υπήρξαν υποστηρικτές της ομάδας ακόμα και μέλη διοίκησης, όπως ο Γεώργιος Ράλλης και ο Ιωάννης Μοάτσος. Μέλη των διοικήσεων του συλλόγου υπήρξαν επίσης κατά καιρούς σπουδαίες προσωπικότητες της τέχνης και των επιχειρήσεων. Αστέρια του παλιού καλού θεάτρου και κινηματογράφου δήλωναν φίλαθλοι του Παναθηναϊκού. Τους βλέπαμε ως παίκτες από τον αγωνιστικό χώρο να κάθονται εκεί στα επίσημα τις Κυριακές και νοιώθαμε μια ιδιαίτερη ικανοποίηση.
Στη θύρα 3 συναντούσα ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Φούντας, ο Παντελής Ζερβός, ο Νίκος Κούρκουλος και ο Βασίλης Αυλωνίτης, μέχρι και η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Επίσης ο Γιάννης Βογιατζής που τραγούδησε και τον πασίγνωστο ύμνο μας, «σύλλογος μεγάλος», αλλά και οι δυο δημιουργοί του στη μουσική και τον στίχο, ο Γιώργος Μουζάκης και ο Γιώργο Οικονομίδης. Η «Λεωφόρος» έγινε το πρώτο γήπεδο στην Ελλάδα που απέκτησε χορτοτάπητα το 1958 και αργότερα προβολείς για διεξαγωγή νυχτερινών αγώνων.»

Από το ταπεινό Πετροχώρι Ξάνθης μέχρι το Γουέμπλεϊ και από την έντονη αμφισβήτηση στην καθιέρωση και τους διεθνείς θριάμβους, η ζωή του Αντώνη Αντωνιάδη κύλησε σαν ταινία. Θρίλερ κανονικό. Κάθε φορά που διηγείται κομμάτια από τις «παραστάσεις» του στο γήπεδο της Λεωφόρου και κάτι από τα αμέτρητα στιγμιότυπα της μνημειώδους συνεργασίας του στο γήπεδο με τον θρυλικό «κοντό» Μίμη Δομάζο, ανακαλεί στο μυαλό και κάποια «αν» που στοιχειώνουν τις αναμνήσεις του. «Αν στα τσικό της Ασπίδας Ξάνθης όπου λόγω ύψους με έβαζαν να παίξω τερματοφύλακας, δεν με πρόσεχε ο μέντοράς μου, προπονητής Νίκος Πάγκαλος και δεν με δοκίμαζε ως σέντερ φορ… Αν τα είχα παρατήσει τον πρώτο χρόνο μου στον Παναθηναϊκό λόγω της γενικής αμφισβήτησης που έζησα και των αποδοκιμασιών στο γήπεδο… Αν δεν έβαζα τα δυο γκολ στη σκληροτράχηλη άμυνα του Άρη των διεθνών Χρηστίδη και Σπυρίδωνα εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη του 1969 στη Λεωφόρο, που μου δόθηκε η τελευταία ευκαιρία…

Αν ο Λάκης Πετροπουλος, κόντρα στο ρεύμα δεν πίστευε σε μένα και δεν επέμενε ότι ο Αντωνιάδης αξίζει και θα αναδειχθεί στέλνοντάς με να κάνω στίβο και μπαλέτο…. Αν δεν είχα βάλει το ιστορικό γκολ στην Έβερτον, μέσα στο Λίβερπουλ και τα δυο γκολ στον Ερυθρό Αστέρα που ήταν καθοριστικά για να παίξουμε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης…

Η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά. Όλα αυτά τα συνδέει πιστεύω ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου: να παλεύω και να μην τα παρατάω ποτέ.»

Τι μένει; Αυτές τις μέρες δίνονται οι τελευταίες «παραστάσεις» του Παναθηναϊκού στο ιστορικό του γήπεδο.

«Κατ αρχήν είναι μια συγκλονιστική πραγματικότητα για παλιούς και νέους φιλάθλους ότι ήρθε η εποχή που δεν θα βλέπουν το Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο», λέει ο «Ψηλός» και προσθέτει: «Δεν το πιστεύω ότι από του χρόνου δεν θα γίνονται πια ματς εκεί. Η Λεωφόρος από το 1930 ήταν μια «Ακρόπολη» του ελληνικού αθλητισμού. Φιλοξένησε και σπουδαίες πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις που έμειναν στην ιστορία .

Έρχεται όμως η εποχή του Βοτανικού κι ο Παναθηναϊκός θα είναι πάλι πρωτοπόρος γι άλλη μια φορά, με το πιο μεγάλο και το πιο όμορφο γήπεδο και με φόντο τη φωτισμένη Ακρόπολη . Είδα την θέα . Είναι πολύ ωραία. Έρχονται άλλες εποχές».