ΜΕ ΤΟ VAR ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΤΡΟΥΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Ο ημιτελικός της Τετάρτης στην Ατλάντα, ανάμεσα σε Αργεντινή και Αγγλία μοιάζει με το κερασάκι στην τούρτα του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο ματς θα μπορούσε κάλλιστα να μετατεθεί στο “Αζντέκα”, το γήπεδο δηλαδή, όπου πριν 40 χρόνια είδαμε τον περιβόητο αγώνα των δυο ομάδων. Με το περίφημο … χέρι του Θεού (Μαραντόνα) και αμέσως μετά το “γκολ του αιώνα”, από τον ίδιο. Τον Θεό…

Τον απίθανο Ντιέγκο, που οδηγούσε την Αργεντινή βήμα-βήμα, προς την κατάκτηση του τίτλου. Τον πανηγύρισε λίγες μέρες μετά, αφού πρώτα νίκησε σχεδόν μόνος του, το Βέλγιο, με την αλμπισελέστε να επικρατεί στον τελικό κόντρα στη Γερμανία.  Η πάσα του στον Μπουρουσάγια λίγο μετά την ισοφάριση του Ρουμενίγκε, άξιζε όσο το … τρίτο γκολ της ομάδας του.

Καλά, δεν πρόκειται να γράψω ότι ο Θανάσης Κρεκούκιας πριν από λίγες μέρες στη συμπλήρωση της 40ετίας, η ακόμα καλύτερα το 2021, σε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του ματς. Ο φίλος μου Θανάσης είναι ένας έξοχος αφηγητής-γραφιάς, οπότε μπορείτε να ανατρέξετε στα κείμενα του, να θυμηθείτε το σπουδαίο εκείνο παιχνίδι, που εμένα με έκανε σχεδόν να … μισήσω τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου. Η Αργεντινή μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής, με τους μακρυμάλληδες Κέμπες και Λούκε του 1978, τον φλάκο Λουίς Σέζαρ Μενότι στον πάγκο που κάπνιζε αρειμανίως και τους υπόλοιπους παγκόσμιους πρωταθλητές κόντρα στην Ολλανδία.

Ο Μαραντόνα, εν τω μεταξύ, ήταν μια ποδοσφαιρική ιδιοφυία, ικανός να πάρει μια άσημη ομάδα του ιταλικού νότου, όπως η Νάπολι και να την οδηγήσει σε θριάμβους, ταπεινώνοντας τα “πλούσια” κλαμπ του βορρά, όπως η Γιουβέντους, η Μίλαν και η Ίντερ.

Αλλά στα Μουντιάλ, από μια περίεργη διαστροφή, συμπαθούσα την Αγγλία. Το ξέρω. Υπάρχουν κι άλλοι ομοιοπαθείς. Να υποστηρίζουν μια ομάδα, που σε κάθε μεγάλη διοργάνωση (όταν προκρίνεται) ξεκινάει για να την κατακτήσει και στο τέλος… κάνει μια τρύπα στο νερό. Μπορεί και δυο.

Από την άλλη σε εκείνο το ματς όλοι είδαν ότι ο Μαραντόνα σκόραρε με το χέρι. Μόνο ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νάσερ και ο επόπτης από τη Βουλγαρία, Μπόγκνταν Ντότσεφ, έκλεισαν τα μάτια, όταν ο συγχωρεμένος υπεράσος, σηκώθηκε μπροστά από τον Πίτερ Σίλτον και με τη γροθιά του, έβαλε την Αργεντινή μπροστά με 1-0!

Πανηγυρίζοντας έξαλλα το … κάλπικο γκολ, έδωσε την εντύπωση ότι είχε σκοράρει με το κεφάλι, αν και με ύψος 1.65, δεν θα μπορούσε ποτέ να το κάνει, μπροστά από τον Σίλτον των 183 εκατοστών.

Μάταια ο Άγγλος γκολκίπερ έδειχνε ότι δεν υπήρξε ποτέ κεφαλιά γκολ. Στην εξόφθαλμη παράβαση το διαιτητικό δίδυμο της συμφοράς (ο τρίτος βοηθός, ο Κοσταρικανός Ουλόα δεν μπορούσε να έχει λόγο από την αντίθετη πλευρά) δικαίωσε αυτούς που υποστηρίζουν ότι το ποδόσφαιρο είναι η τέχνη της … εξαπάτησης του διαιτητή. Και ο Μαραντόνα ήταν ένας μετρ του είδους! Τέσσερα χρόνια αργότερα στο ξεκίνημα του Μουντιάλ της Ιταλίας είχε βάλει και πάλι το χεράκι του, αποκρούοντας σαν τερματοφύλακας ένα σχεδόν σίγουρο γκολ των Σοβιετικών. Η Αργεντινή νίκησε με 2-0, αργότερα έφτασε στον τελικό και ο Ντιέγκο που είχε προλάβει να … διχάσει την Ιταλία, διαμαρτυρόταν για το αυστηρό πέναλτι των Γερμανών που είχε μετατρέψει σε γκολ ο Μπρέμε.

Για κάτι τέτοιες φάσεις, ωστόσο, τα χέρια του Μαραντόνα ή τα πέναλτι της Γερμανίας, ήρθε το VAR, ώστε να διορθώσει τα λάθη των διαιτητών και να αποδώσει δικαιοσύνη πάνω στο χορτάρι. Αν υπήρχε VAR το 1986 δεν θα μετρούσε ποτέ το 1-0 υπέρ της Αργεντινής, το 1986. Ούτε ο Ντιέγκο, μετά το ματς, δεν θα μπορούσε να πει την ιστορική φράση τη θεϊκή παρέμβαση: “Λίγο το κεφάλι του Μαραντόνα, λίγο το χέρι του Θεού” για την ακρίβεια.

Φάουλ στον Χοντλ…

Ναι, αλλά αμέσως μετά ο Μαραντόνα πέρασε σχεδόν ολόκληρη την αγγλική ομάδα και έβαλε το γκολ του αιώνα, λένε οι ένθερμοι γκρούπις του Μαραντόνα. Σωστά, τους πέρασε όλους. Μπίρτσλι, Ριντ, Φένγουϊκ, Μπούτσερ στο τέλος και τον Σίλτον, σε μια κούρσα που ξεκίνησε λίγο πριν από το κέντρο του γηπέδου και κατέληξε στα δίχτυα της Αγγλίας. Ένα γκολ μοναδικό, απίθανο από κάθε άποψη. Μήπως όμως κι αυτό … δεν θα μετρούσε, αν υπήρχε VAR;

Πριν προλάβετε να πείτε μα τι γράφει αυτός ο ανώμαλος, δείτε τη φάση που προηγήθηκε πριν πάρει την πάσα για το σλάλομ ο Μαραντόνα.

Τι βλέπουμε; Ένα πεντακάθαρο φάουλ του Σέρχιο Μπατίστα στον Γκλεν Χοντλ, μπροστά μάλιστα στα μάτια του διαιτητή, που σηκώνει τα χέρια σα να … άφηνε το πλεονέκτημα. Αν υποθέσουμε πως υπήρχε VAR το 1986, ενδεχομένως να γύριζε τη φάση πίσω και να καταλόγιζε το φάουλ, αν και μεσολαβεί μια πάσα προς τον Μαραντόνα, άρα θεωρητικά -λέμε τώρα- άλλαξε η φάση. Αν ο Αλί Μπιν Νασερ, πάντως, καταλόγιζε το εμφανέστατο φάουλ, ο Αργεντίνος σταρ δεν θα ξεκινούσε ποτέ την κούρσα του.

Αυτό, βέβαια, δεν μας απαγορεύει να φανταστούμε την ίδια φάση, λίγα λεπτά αργότερα, σε μια άλλη φανταστική εκδοχή του ματς, με τον Μαραντόνα να ξαναπερνάει όσους Άγγλους έβρισκε μπροστά του.

Όπως έχει πει ο Γκάρι Λίνεκερ (στο “χέρι του Θεού”, ένα ντοκιμαντέρ της ITV το 2016) όταν ο Ντιέγκο έβαζε το δεύτερο γκολ, όλοι είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα: “Ήμουν έτοιμος να … χειροκροτήσω” ομολόγησε ο πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ 86. Άλλο όμως το απίθανο γκολ, κι άλλο το πεντακάθαρο φάουλ που προηγήθηκε και πολλοί, στη διαδρομή του χρόνου, το λησμόνησαν. Ακόμα και οι ίδιοι οι Άγγλοι, απόδειξη τα σχόλια των πρώην διεθνών στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, που έκαναν σα να έβλεπαν … για πρώτη φορά τη φάση.

Ο ίδιος ο Χοντλ δεν σχολίασε το φάουλ: “Ο Μαραντόνα έβαλε σίγουρα το γκολ του αιώνα. Νωρίτερα, όμως, είχε σκοράρει με το χέρι, αυτό είναι ξεκάθαρο έστω κι αν προσπάθησε να πείσει με μια κίνηση του κεφαλιού του, ότι είχε βάλει κανονικό γκολ. Ήμουν σίγουρος ότι ο επόπτης το είχε δει και θα μας έδιναν φάουλ. Όταν όμως τους είδα να φεύγουν προς τη σέντρα με έπιασε το στομάχι μου”

“Θέλω να πω ότι στον αγώνα αυτό μας έκλεψαν. Δεν μου άρεσε που ποτέ ο Μαραντόνα δεν παραδέχθηκε ευθέως ότι είχε εξαπατήσει τον διαιτητή…” έχει δηλώσει επανειλημμένα ο Σίλτον. Ο Λίνεκερ πιστεύει ότι ο επόπτης είχε δει την παράβαση, αλλά φοβήθηκε ή εν πάση περιπτώσει δεν είπε τίποτε στον ρέφερι. Ο Αλί Μπιν Νάσερ δήλωνε το 2001 ότι ο βοηθός του “είχε καλύτερη οπτική γωνία, άρα εμπιστεύτηκα την κρίση του”. Αργότερα, το 2015, πήρε δώρο μια … φανέλα του Μαραντόνα από τον ίδιο τον Ντιέγκο, σε μια ιστορική συνάντηση.

Ο Μπόγκνταν Ντόντσεφ, ο επόπτης δηλαδή, το 2007 είχε σχολιάσει: “Με τον διαιτητή να υποστηρίζει ότι το γκολ ήταν έγκυρο, εγώ δεν μπορούσα να κουνήσω το σημαιάκι μου, έστω κι αν είχα δει ότι υπήρξε παράβαση”. Ο Βούλγαρος διαιτητής πέθανε το 2017…

Μια φανέλα … σκέτος θησαυρός

Ο Αλί Μπιν Νάσερ έπαιρνε μια αναμνηστική φανέλα του Ντιέγκο. Αυτός, όμως, που πήρε την αυθεντική ήταν άλλος. Ο Στιβ Χοτζ, πρωταγωνιστής στη φάση με το χέρι του Θεού κι ενώ οι συμπαίκτες του οργισμένοι, μετά το ματς, δεν αντάλλαξαν φανέλες με τους Αργεντίνους (ο Ρέι Γουίλκινς έβαλε τις φωνές σε ένα μέλος της αργεντίνικης αποστολής, που πήγε στα αποδυτήρια για την ανταλλαγή) αυτός είχε την φαεινή ιδέα να πάρει εκείνη του Μαραντόνα!

Ο Χοτζ είναι ο παίκτης που επί της ουσίας υψώνει την μπάλα για να μπει το γκολ. O μέσος της Νότιγχαμ και της Αστον Βίλα, προσπαθεί να εμποδίσει τον Χόρχε Βαλντάνο, με τον οποίο παίζει το “ένα-δυο” ο Μαραντόνα: “Ο αριστερός μπακ έλειπε εκείνη την ώρα. Είχα καλό αριστερό πόδι και προσπάθησα να γυρίσω την μπάλα στον Σίλτον (σ.σ τότε ο γκολκίπερ μπορούσε να πιάσει την μπάλα, σε πάσα με τα πόδια από τους συμπαίκτες του)” διηγείται ο ίδιος, με τον τερματοφύλακα του, πάντως, να αιφνιδιάζεται: “Δεν ήταν και τόσο καλό το γύρισμα, αλλά και πάλι πίστευα ότι θα προλάβω να διώξω” λέει.

Η φάση με αγγλική περιγραφή

Προς υποστήριξη του … διαιτητή, ακόμα και ο Άγγλος σπίκερ μπερδεύτηκε στις διαμαρτυρίες, τονίζοντας ότι οι συμπατριώτες του φώναζαν για οφ-σάιντ (που δεν υπήρχε βέβαια, αφού η μπάλα έρχεται προς την περιοχή από παρέμβαση του Χοτζ) και στο τέλος βλέπει και αυτός το χέρι. Όπως και να’ χει ο Μαραντόνα ήταν μαέστρος και στην εξαπάτηση!

Μετά το ματς, ο Χοτζ μένει για λίγο στον αγωνιστικό χώρο, κάνοντας δηλώσεις στην αγγλική τηλεόραση. Έχει ήδη πάρει τη φανέλα του Μαραντόνα σε μια ανταλλαγή, που όπως λέει στο ντοκιμαντέρ της ITV δεν θα έκανε ποτέ “αν ήξερα ότι είχε βάλει γκολ με το χέρι. Δεν κατάλαβα τίποτε στη φάση, μόνο είδα τους συμπαίκτες μου να διαμαρτύρονται”.

“Ναι αλλά αυτή η φανέλα κοστίζει τώρα 300.000 λίρες…” λέει σε μια στιγμή ο Σίλτον. Αμ δε! Με την πάροδο του χρόνου, η φανέλα που είχε προλάβει να πάρει ο Χοτζ απέκτησε μυθική σημασία και αξία.

“Δεν είναι για πούλημα” έλεγε ο πρώην Άγγλος διεθνής, που το 2010 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “ο άνθρωπος με τη φανέλα του Μαραντόνα” και δανείσει το πολύτιμο αναμνηστικό του, στο ποδοσφαιρικό μουσείο του Μάντσεστερ. Μέχρι που το 2022, κι ενώ ο μεγάλος Αργεντίνος είχε περάσει στο πάνθεον, αποφάσισε να την πουλήσει. Στη δημοπρασία που έγινε η ιστορική φανέλα έφτασε στο δυσθεώρητο ποσό πώλησης των 7.1 εκατομμυρίων λιρών! Είκοσι τρεις (και βάλε) φορές παραπάνω απ’ όσο υπολόγιζε ο Σίλτον.

ΥΓ: Θα μπορούσε να αποτραπεί το γκολ του αιώνα, αν οι Άγγλοι αποφάσιζαν να παίξουν … βρώμικα; Ο Φένγουϊκ είχε κίτρινη κάρτα και αν γκρέμιζε τον Αργεντίνο κινδύνευε με αποβολή. Ο Μπούτσερ το σκέφτηκε, αλλά θεωρούσε ότι θα προλάβει να σταματήσει τον επελαύνοντα Ντιέγκο: “Την επόμενη στιγμή είδα την μπάλα στα δίχτυα μας” θυμάται και προσθέτει: “Αν τον ανέτρεπα θα χαλούσα το ωραιότερο γκολ που μπήκε σε Μουντιάλ”.

ΥΓ 2: Συμπέρασμα; Αν υπήρχε πριν από 40 χρόνια το VAR η ιστορία θα γραφόταν διαφορετικά. Ναι, αλλά τώρα σαράντα χρόνια μετά δεν θα συζητούσαμε για αυτό το τεράστιο ματς (κι αυτόν τον τεράστιο ποδοσφαιριστή). Ίσως να μας απασχολούσε το άλλο δράμα, αυτό του 1998, με την πρόκριση της Αργεντινής στα πέναλτι (και την αποβολή του Μπέκαμ). Η ποδοσφαιρική ιστορία γράφτηκε από τέτοιες φάσεις, που τις μνημονεύουμε πολλά χρόνια μετά, για να απολαύσουμε το επόμενο παιχνίδι, όπως καλή ώρα αυτόν στην Ατλάντα, με τον Μέσι να κοντράρει τον Μπέλινχαμ.

Στο κάτω-κάτω, φίλτατοι συμπαθούντες την Αγγλία, αν υπήρχε VAR, ίσως  τα “τρια λιοντάρια” να μην έπαιρναν ούτε το μοναδικό τους παγκόσμιο Κύπελλο, το 1966, αφού στο αμφισβητούμενο γκολ του Χαρστ για το 2-2 της κανονικής διάρκειας του τελικού κόντρα στη Γερμανία, η τεχνολογία έχει αποδείξει ότι η μπάλα δεν πέρασε ποτέ τη γραμμή.

Δείτε το ντοκιμαντέρ της ITV από το 2016