Η ΚΙΝΑ ΜΑΖΕΥΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΗΣ

Η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας αγοράζει χρυσό εδώ και 23 μήνες, με τη χώρα να ‘χει εισάγει σε αυτό το διάστημα, περισσότερο χρυσό από ποτέ.

Σύμφωνα με τελωνειακά στοιχεία, τους πρώτους οκτώ μήνες του 2026 δαπάνησε το ποσό-ρεκόρ των 158,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για να κάνει δικούς της περισσότερους από 1.000 τόνους χρυσού.

Ολόκληρο το 2025 είχε εισάγει 886 τόνους, έναντι 96,5 δισ. δολαρίων.

Οι Κινέζοι καταναλωτές, συμπεριλαμβανομένης της Gen Z αγοράζουν μανιωδώς χρυσό, από ολόκληρες ράβδους έως gold beans, σχολιάζοντας πως αυτή είναι η μόνη ασφαλής επιλογή αποταμίευσης.

Τι επιδιώκει το Πεκίνο δια του χρυσού;

Προφανώς και ό,τι συμβαίνει σε αυτήν τη χώρα, δεν είναι άσχετο με τις γεωπολιτικές εξελίξεις.

Ας δούμε τι αναφέρουν αναλυτές σε διεθνή και κινεζικά μέσα.

Η “γεωπολιτική θωράκιση” των δυτικών μέσων

Τα δυτικά media αναφέρουν πως η κινεζική οικονομία αντιμετωπίζει δυσκολίες, μετά την κατάρρευση του τομέα των ακινήτων (συμπεριλαμβανομένων κάποιων κολοσσών), που παρέσυρε την αγορά, αφαίρεσε τρισεκατομμύρια από τον εγχώριο πλούτο και από τους Κινέζους τη βασική επενδυτική επιλογή που είχαν έως τότε. Ως εκ τούτου, ο κόσμος που φοβάται πια, δεν καταναλώνει και αγοράζει χρυσό, για να νιώθει σίγουρος.

Επίσης, όπως εξηγεί η Goldman Sachs, αυτό που συνέβη το 2022 στη Ρωσία μετά την εισβολή στην Ουκρανία -η δέσμευση των συναλλαγματικών της αποθεμάτων από τις δυτικές χώρες, ποσό ύψους περίπου 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων– λειτούργησε ως καμπανάκι για τον Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος κατέφυγε σε κάτι που φυλάσσεται στα θησαυροφυλάκια της χώρας και ουδείς μπορεί να το κατασχέσει, ακόμα και αν όλα πάνε λάθος.

Την ίδια ώρα, το Πεκίνο συνεχίζει την απεξάρτηση του από το δολάριο και τα αμερικανικά ομόλογα, τα οποία έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο των 18 ετών -των 618 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον Ιούλιο-, σύμφωνα με στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών.

Η “οικονομική υπευθυνότητα” των κινεζικών μέσων

Ό,τι διαβάζουμε στα δυτικά μέσα, δεν έχει μεγάλη σχέση με όσα δημοσιεύονται στην Κίνα, για την αγορά του χρυσού. Για παράδειγμα, τα κρατικά media επισημαίνουν ότι η αύξηση των αποθεμάτων χρυσού, εμπίπτει στην στρατηγική “βελτιστοποίησης της κατανομής αποθεματικών περιουσιακών στοιχείων”.

Προσθέτουν ότι πρόκειται για “μια απόλυτα φυσιολογική διαδικασία” διαφοροποίησης, προκειμένου η χώρα να μην εξαρτάται υπερβολικά από κανένα μεμονωμένο ξένο περιουσιακό στοιχείο, ώστε να διασφαλίσει την “ασφάλεια, τη ρευστότητα και τη διατήρηση της αξίας” των εθνικών αποθεμάτων.

Αρθρογράφοι θυμίζουν πως το τεράστιο δημόσιο χρέος των ΗΠΑ, ο πληθωρισμός και η νομισματική πολιτική της Ομοσπονδιακής Τράπεζας δημιουργούν αστάθεια στις παγκόσμιες αγορές, με τον χρυσό να είναι για την ασφάλεια του κινεζικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το “αντίδοτο” στην αβεβαιότητα “που προκαλούν οι οικονομικές πληγές της Δύσης”.

Εν τω μεταξύ, προφανώς και η αγορά του χρυσού συνδέεται με την ενίσχυση της αξιοπιστίας του κινεζικού νομίσματος, διεθνώς -καθώς υποστηρίζεται από ισχυρά και διαφοροποιημένα εθνικά αποθέματα.

Τι κάνει, στην πραγματικότητα, η Κίνα

Αντικειμενικοί παρατηρητές καταθέτουν ότι η Κίνα προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο, με τη συγκέντρωση χρυσού επί των εδαφών της. Η κεντρική τράπεζα χτίζει όντως, ένα οικονομικό οχυρό, όπως προσπαθεί να μειώσει πόσο τρωτή είναι η χώρα απέναντι στις ΗΠΑ.

Παράλληλα, προετοιμάζεται για έναν πιο κατακερματισμένο κόσμο.

Χαρακτηρίζεται ως απόλυτα λογικό για μια υπερδύναμη να μην θέλει να κρατάει το 60-70% των αποθεμάτων της σε ομόλογα μιας άλλης χώρας, ειδικά όταν αυτή η χώρα έχει 40+ τρισεκατομμύρια δολάρια χρέος.

Στην πραγματικότητα όμως, το Πεκίνο δεν μπορεί να εγκαταλείψει πλήρως το δολάριο, καθώς η αγορά του χρυσού δεν είναι αρκετά μεγάλη για να απορροφήσει τα 3,2 τρισεκατομμύρια των συναλλαγματικών διαθεσίμων της. Ως εκ τούτου, αυτό που κάνει είναι μια στρατηγική υποχώρηση.

Σε ό,τι αφορά τέλος, το ιδιωτικό επίπεδο, ο μέσος Κινέζος πολίτης επενδύει στο χρυσό για να διασώσει ό,τι μπορεί από την περιουσία του, δεδομένης της εγχώριας οικονομικής επιβράδυνσης.

Τα στοιχεία δείχνουν πως δεν βρίσκεται σε ύφεση, αλλά αναπτύσσεται με πολύ χαμηλότερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν και κάτω από τις προσδοκίες του Πεκίνου (από το 8 με 10% έχει πέσει στο 4,3 με 4,5%).