Δούρου για τουρκολιβυκό μνημόνιο: ”Σοβαρό φιάσκο της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη”

Με αιχμηρό τρόπο σχολίασε η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης για την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου, εξαπολύοντας επίθεση κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής.

Στη δήλωσή της, η επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για σοβαρή διπλωματική αποτυχία, η οποία, όπως υποστηρίζει, πλήττει τα εθνικά συμφέροντα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

«Τι έχει να πει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης για τη νέα “επιτυχία” της εξωτερικής πολιτικής του; Ούτε ο υπερυπολογιστής “Δαίδαλος” δεν μπορεί να τον βοηθήσει», αναφέρει σκωπτικά.

Και συνεχίζει:

«Η απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης για έγκριση του παράνομου και άκυρου τουρκολιβυκού μνημονίου συνιστά ένα ακόμη σοβαρό φιάσκο της εξωτερικής πολιτικής της ΝΔ, που πλήττει τα εθνικά μας συμφέροντα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Η πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν ανέλαβε ουσιαστικές διπλωματικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της διαφοράς με τη Λιβύη.

Ειδικότερα, προκρίνει την παραπομπή της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μέσω συνυποσχετικού μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης.

«Η κυβέρνηση απέτυχε να αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες για τη μόνη διέξοδο που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο: την παραπομπή της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με συνυποσχετικό Ελλάδας και Λιβύης», σημειώνει.

Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η Αθήνα δεν αξιοποίησε το γεγονός ότι η Λιβύη έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, σε αντίθεση με την Τουρκία.

Κατά την εκτίμησή της, η απουσία αποτελεσματικών πρωτοβουλιών επιτρέπει στην Άγκυρα να αξιοποιεί τις σχέσεις της με τη Λιβύη για την προώθηση των διεκδικήσεών της.

Κλιμακώνοντας την κριτική της, η πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ υποστηρίζει ότι οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν συνέπεια της συνολικότερης εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης.

«Αυτά είναι τα αποτελέσματα της εξωτερικής πολιτικής του δεδομένου και προβλέψιμου συμμάχου. Χωρίς εθνική στρατηγική, χωρίς διεθνές ειδικό βάρος, με τη μία διπλωματική ήττα να διαδέχεται την άλλη», αναφέρει.

Καταλήγοντας, ζητά αλλαγή προσανατολισμού στην ελληνική εξωτερική πολιτική, με έμφαση στο διεθνές δίκαιο και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων.

«Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει ως προκεχωρημένο φυλάκιο μιας Δύσης σε αποδρομή. Χρειάζεται ενεργητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, στη βάση του διεθνούς δικαίου, της ειρήνης και της υπεράσπισης των εθνικών μας συμφερόντων», τονίζει.